Toen ik donderdag Esther op de crèche ging halen, zag ik een kinderverzorgster die ik enkele jaren geleden ook al eens gezien had. Ten minste ik had toch een vaag gevoel van herkenning bij haar. 'Vandaag nam Esther haar popje vast en zei dat ze baby Mirthe vasthad', zei een andere verzorgster die er al een hele tijd is (er is tamelijk veel verloop van personeel in de kribbe, dus laat zeggen dat dat eerder een uitzondering is ;). 'Oh, heeft Esther nog een zusje?' vroeg toen die andere. 'Ja hoor, net drie maanden vandaag. Ja ze is erbij. Maxi cosi staat in de gang'. 'Mag ik eens kijken?', 'Ja tuurlijk, doe maar'. Enfin, na wat heen en weer gepraat, zei ze toen : 'Ik heb drie jongens, maar meisjes lijkt me ook wel leuk'.
Oei??? had ik dat goed begrepen? Zei ze nu 'IK HEB DRIE JONGENS?' in de zin van : 'MIJN EIGEN KINDEREN'? Een subtiele vraag over 'zoontjes' in plaats vna 'jongens' maakte snel duidelijk dat ze inderdaad drie zoontjes had. Eentje van drie en een tweeling van zes maanden. SLIK. Het kon een misvatting zijn, maar ze zag er nog wel erg jong uit. Toch voor al drie kinderen te hebben.
Nieuwsgierig als ik ben, heb ik toch voorzichtig gevraagd hoe oud ze was. 'Net 22 geworden' antwoordde ze. Weeral SLIK.
'Dan ben je toch een hele jonge mama hè', probeerde ik even luchtig mijn verbazing te kanaliseren. 'Ja', ging ze verder 'eigenlijk waren het twee ongelukjes hoor'.
OPnieuw SLIK. Een 'zware prijs' die je betaalt voor twee 'ongelukjes', als je het mij vraagt, maar het was vooral de manier waarop ze het zei wat me ongemakkelijk deed voelen. Een verontschuldigende manier maar eentje die deed verraden dat ze na twee 'ongelukjes' nog steeds niet echt veiliger waren gaan vrijen.
'Oei, zo kan je nog veel ongelukjes hebben voor je menopauze', zei ik. Het klonk belerender dan ik bedoelde. UIteindelijk zijn het mijn zaken niet en ik besefte tegelijk ook wel dat het mijn eigen waarden-en normensysteem was dat in opstand kwam tegen dit soort dingen en dat dat systeem misschien wel eens niet hetzelfde was dat haar systeem (toch nog iets opgestoken van mijn therapie-opleiding ;)
Ze lachtte het grappend weg terwijl ik me afvroeg hoeveel kinderen ze zou hebben moest ik haar binnen 20 jaar terugzien.
Het wrong allemaal zo'n beetje... te weten dat er mensen zijn die dolgraag kinderen willen en er geen (kunnen) krijgen en dan mensen die met twee 'ongelukjes' drie kinderen verder staan.
Ik heb er in ieder geval dat laatste dagen al vaak aan moeten denken.
zondag 26 december 2010
donderdag 23 december 2010
Een paar dagen geleden vertelde mijn moeder me een verhaal. Iets dat dateerde van toen ze 25 was en dus ondertussen bijna 40 jaar geleden. De reden waarom ze nu pas met het verhaal op de proppen kwam was duidelijk en dus ook niet aan mij om het hier te vertellen :) Nu wist ik wel dat mijn moeder wat goedgelovig is/was, maar van dit verhaal droop de naïeviteit werkelijk af. Allé ja, iets met een man en een poging haar tot iets te brengen wat minstens niet zo katholiek te noemen is, maar wat ze helemaal niet had zien aankomen. Ongelofelijk, want amper na de eerste twee zinnen vond ik al dat er iets verdachts was aan de man die ze zo mooit beschreef. Ik had het in elk geval niet zo ver laten komen. 'Ja, ik was 25 hè', zei ze nog. 'Nu zou me dat niet meer overkomen'. Haha. Vijfentwintig... Nou ja, op mijn 25e had ik er al een huwelijk opzitten en streden er minstens 5 mannen om mijn aandacht waarvan er toch wel zeker 1 met minstens zulke bedoelingen dan die man in haar verhaal, maar verder... ;). Van mijn opvoeding had ik het alvast niet moeten hebben om zulke mannen van ver te zien afkomen en gelukkig is ook naïeviteit niet helemaal genetisch bepaald :)
Toppunt van de zaak was dat ze - bijna 40 jaar later - nog steeds het verhaal van die man in kwestie deels in twijfel trok en zich nog steeds luidop afvroeg of hij het van bij het begin wel zo bedoeld had. NIET TE GELOVEN ! Natuurlijk had hij het zo bedoeld vanaf de eerste minuut dat hij haar aansprak. Djeezus..., dat ze dat nog niet inzag, na bijna 40 jaar...
Mooi wel aan de andere kant. Ik ben wel wat te wantrouwig geworden doorheen de jaren. Iets wat mijn vader me heeft meegegeven? Misschien ben ik wel de goeie mix van extreme goedgelovigheid en paranoïde wantrouwen?
Toppunt van de zaak was dat ze - bijna 40 jaar later - nog steeds het verhaal van die man in kwestie deels in twijfel trok en zich nog steeds luidop afvroeg of hij het van bij het begin wel zo bedoeld had. NIET TE GELOVEN ! Natuurlijk had hij het zo bedoeld vanaf de eerste minuut dat hij haar aansprak. Djeezus..., dat ze dat nog niet inzag, na bijna 40 jaar...
Mooi wel aan de andere kant. Ik ben wel wat te wantrouwig geworden doorheen de jaren. Iets wat mijn vader me heeft meegegeven? Misschien ben ik wel de goeie mix van extreme goedgelovigheid en paranoïde wantrouwen?
Mijn schoonmoeder is overleden. Daarnet zo rond een uur of zes.
Niet verrassend gezien al enkele dagen alles was uitgetrokken van machines en ze sinds gisteren enkel nog morfine en zuurstof kreeg, maar desalniettemin nu toch echt definitief.
De kerstdagen zullen er wat door overschaduwd worden. Jammer. Jammer dat ik mijn ventje ga moeten missen tijdens gezellige dagen. Ondanks het feit dat ik ze niet zo goed kende en ook nooit echt 'gezond' gekend heb (dus hoe ze écht was), voelt het toch vreemd en een beetje 'leeg'.
Niet verrassend gezien al enkele dagen alles was uitgetrokken van machines en ze sinds gisteren enkel nog morfine en zuurstof kreeg, maar desalniettemin nu toch echt definitief.
De kerstdagen zullen er wat door overschaduwd worden. Jammer. Jammer dat ik mijn ventje ga moeten missen tijdens gezellige dagen. Ondanks het feit dat ik ze niet zo goed kende en ook nooit echt 'gezond' gekend heb (dus hoe ze écht was), voelt het toch vreemd en een beetje 'leeg'.
woensdag 22 december 2010
Nu heb ik geen problemen (gehad) met 30 jaar worden en dat heb ik nog steeds niet, maar toen ik vanmorgen een enquête invulde van familiehulp (waarin werd gepeild naar mijn ervaringen met de kraamzorg die ik qedurende 8 weken na de geboorte van Mirthe heb gehad) viel mijn oog op mijn 'leeftijdscategorie' die ondertussen binnen 30-39 ligt. Opeens vond ik het toch wat confronterend en dat zei ik dus luidop.
Zegt Henri : 'Je valt nog net in dezelfde leeftijdscategorie dan BArt de Wever' (die blijkbaar deze week ergens 40 zou worden). Haha. Ook weer zo typisch Henri. Bart de Wever, stel je voor. Nu heb ik niks tegen die man, maar ik hoop dat onze leeftijdscategorie (en dan nog maar voor heel even) zowat het enige punt van overeenkomst mag zijn.
Zegt Henri : 'Je valt nog net in dezelfde leeftijdscategorie dan BArt de Wever' (die blijkbaar deze week ergens 40 zou worden). Haha. Ook weer zo typisch Henri. Bart de Wever, stel je voor. Nu heb ik niks tegen die man, maar ik hoop dat onze leeftijdscategorie (en dan nog maar voor heel even) zowat het enige punt van overeenkomst mag zijn.
vrijdag 17 december 2010
Nu wist ik wel dat vaders over het algemeen minder dat typische verantwoordelijkheidsgevoel hebben ten aanzien van de kinderen dan moeders, maar gisteren deed Henri toch iets wat tot hiertoe de overtreffende trap was van de eerdere keren dat ik bovenstaande stelling in de praktijk bewezen zag.
Hij voelde zich niet zo lekker (buikpijn, dat soort dingen. Iets wat ik overigens ook al een hele week heb, maar daarom niet van mijn moeder-taak wordt kwijtgescholden) en had ook (weer) veel te weinig geslapen. Niet enkel door de kinderen, ook omdat hij ongeveer altijd veel te laat gaat slapen. Ik wilde even naar de winkel, maar het was me meteen duidelijk dat Henri niet zou meegaan. Hij was om 10u 's morgens al aan het knikkebollen in de zetel. 'Ik blijf wel hier'. 'OK, geen probleem, maar let dan even op Esther'. Ik zag het niet zitten om me bij mijn boodschapje te laten vergezellen door twee kinderen. De baby en Esther. Het was aan het regenen en het zou alles vertragen. Zonder Esther zou ik dubbel zo snel terug zijn en Henri was toch thuis, dus? Gelukkig begreep hij dat en dus vertrok ik met Mirthe. OP zich genomen had ik ook haar thuis kunnen laten, zo had ik nog sneller thuis geweest, maar iets in me zei dat het beter was om haar mee te nemen, dat het hem al vermoeiend genoeg zou zijn met 1 kind om op te letten.
Amper een uurtje was ik weg.
Bij mijn thuiskomst kwam me een walm tegemoet, de geur van kaka. OP zich niet zo verwonderlijk in onze living, gezien de frequentie van pampers die er ververst worden. Afgaande op de geur, kon ik meteen concluderen dat het over een flink exemplaar moest hebben gegaan. 'Amai, welk accident is hier gebeurd', riep ik grappend door onze woonkamer terwijl ik mijn boodschappen neerzette. Geen antwoord. Vreemd. 'Hallo?' riep ik, een tikje verontruster dit maal. 'Esther?' 'Ja', riep ze terug, 'Diajajee'. 'Diajajee in de pamper. Moet de poep afvegen'.
Vlug begaf ik me naar onze TV-ruimte waar ik haar aantrof. Pamper op de grond, kaka aan de poep en een hoop WC-papier waarmee ze bezig was zich schoon te maken. Verder ongeveer overal kaka. Op de grond, op de puzzeltegels en zelfs tegen het behangpapier... Gelukkig betrof het dan nog geen 'diajajee', maar desalnittemin was de omvang van de kleine ravage behoorlijk stinkend en even niet te overzien.
Henri sliep in de zetel die daar ook voor de TV staat. Meer nog : hij SNURKTE in de zetel terwijl dochterlief haar stoelgang op een ongelukkige manier stond te verwijderen. 'Gatver!', 'Schat, hoe is dat nu mogelijk. Kijk dan!'. Hij veerde recht door mijn luide stem die inderdaad wat decibels produceerde, wellicht door mijn ontzetting.
Pamper dichtgedaan, Esther proper gemaakt met doekjes. Puzzeltegels uit elkaar gehaald en in bad gegooid. Ze afgewassen. esther in bad gezet. Ondertussen behangpapier en vloer afgeveegd en in mezelf vloekend hoe het nu toch kon dat ik ALLES zelf moest doen en dat het klaarblijkelijk pas draait in het huishouden als IK er ben. Ik kan hier toch niet ALTIJD zijn. Verdomme... een uurtje maar...
Het enige wat hij zei toen hij 'schade' bekeek was 'Esther, je mag NOOIT de pamper alleen uitdoen als er kaka in zit'. Dat is inderdaad wat we altijd zeggen en waarop we ons ook al meermaals kwaad hebben gemaakt, maar dit keer was ik niet boos op Esther. OK, het mocht niet, maar in slaap vallen terwijl je op een peuter let kan OOK niet. Verder is hij haast geruisloos langs me gepasseerd en toen ik weer opkeek van al mijn activiteiten (Esther proper, vloer gedweild, ...) zag ik hem achter zijn krant zitten. Ik zuchtte... typisch... Gelukkig was er niks ergers gebeurd dan dat. Ik denk wel dat hij zich een beetje schuldig voelde na dit incident, hoewel ik nu toch twee keer ga nadenken of ik hem nog alleen kan laten met (één van) de kinderen als ik al merk dat hij het moeilijk heeft om wakker te blijven...
Hij voelde zich niet zo lekker (buikpijn, dat soort dingen. Iets wat ik overigens ook al een hele week heb, maar daarom niet van mijn moeder-taak wordt kwijtgescholden) en had ook (weer) veel te weinig geslapen. Niet enkel door de kinderen, ook omdat hij ongeveer altijd veel te laat gaat slapen. Ik wilde even naar de winkel, maar het was me meteen duidelijk dat Henri niet zou meegaan. Hij was om 10u 's morgens al aan het knikkebollen in de zetel. 'Ik blijf wel hier'. 'OK, geen probleem, maar let dan even op Esther'. Ik zag het niet zitten om me bij mijn boodschapje te laten vergezellen door twee kinderen. De baby en Esther. Het was aan het regenen en het zou alles vertragen. Zonder Esther zou ik dubbel zo snel terug zijn en Henri was toch thuis, dus? Gelukkig begreep hij dat en dus vertrok ik met Mirthe. OP zich genomen had ik ook haar thuis kunnen laten, zo had ik nog sneller thuis geweest, maar iets in me zei dat het beter was om haar mee te nemen, dat het hem al vermoeiend genoeg zou zijn met 1 kind om op te letten.
Amper een uurtje was ik weg.
Bij mijn thuiskomst kwam me een walm tegemoet, de geur van kaka. OP zich niet zo verwonderlijk in onze living, gezien de frequentie van pampers die er ververst worden. Afgaande op de geur, kon ik meteen concluderen dat het over een flink exemplaar moest hebben gegaan. 'Amai, welk accident is hier gebeurd', riep ik grappend door onze woonkamer terwijl ik mijn boodschappen neerzette. Geen antwoord. Vreemd. 'Hallo?' riep ik, een tikje verontruster dit maal. 'Esther?' 'Ja', riep ze terug, 'Diajajee'. 'Diajajee in de pamper. Moet de poep afvegen'.
Vlug begaf ik me naar onze TV-ruimte waar ik haar aantrof. Pamper op de grond, kaka aan de poep en een hoop WC-papier waarmee ze bezig was zich schoon te maken. Verder ongeveer overal kaka. Op de grond, op de puzzeltegels en zelfs tegen het behangpapier... Gelukkig betrof het dan nog geen 'diajajee', maar desalnittemin was de omvang van de kleine ravage behoorlijk stinkend en even niet te overzien.
Henri sliep in de zetel die daar ook voor de TV staat. Meer nog : hij SNURKTE in de zetel terwijl dochterlief haar stoelgang op een ongelukkige manier stond te verwijderen. 'Gatver!', 'Schat, hoe is dat nu mogelijk. Kijk dan!'. Hij veerde recht door mijn luide stem die inderdaad wat decibels produceerde, wellicht door mijn ontzetting.
Pamper dichtgedaan, Esther proper gemaakt met doekjes. Puzzeltegels uit elkaar gehaald en in bad gegooid. Ze afgewassen. esther in bad gezet. Ondertussen behangpapier en vloer afgeveegd en in mezelf vloekend hoe het nu toch kon dat ik ALLES zelf moest doen en dat het klaarblijkelijk pas draait in het huishouden als IK er ben. Ik kan hier toch niet ALTIJD zijn. Verdomme... een uurtje maar...
Het enige wat hij zei toen hij 'schade' bekeek was 'Esther, je mag NOOIT de pamper alleen uitdoen als er kaka in zit'. Dat is inderdaad wat we altijd zeggen en waarop we ons ook al meermaals kwaad hebben gemaakt, maar dit keer was ik niet boos op Esther. OK, het mocht niet, maar in slaap vallen terwijl je op een peuter let kan OOK niet. Verder is hij haast geruisloos langs me gepasseerd en toen ik weer opkeek van al mijn activiteiten (Esther proper, vloer gedweild, ...) zag ik hem achter zijn krant zitten. Ik zuchtte... typisch... Gelukkig was er niks ergers gebeurd dan dat. Ik denk wel dat hij zich een beetje schuldig voelde na dit incident, hoewel ik nu toch twee keer ga nadenken of ik hem nog alleen kan laten met (één van) de kinderen als ik al merk dat hij het moeilijk heeft om wakker te blijven...
Minstens 5 keer per jaar een kermis aan de kerk die er dan ook nog eens zeker 15 dagen blijft staan is écht een gruwel voor ouders en bovendien onbetaalbaar, maar leg dat maar eens aan kinderen uit. On-ver-ant-woord ! Maar die oogjes als ze op dat draaiende ding zitten is zo verslavend dat het toch moeilijk is om 'nee' te zeggen.
woensdag 15 december 2010
Vorige week las ik iets over waarom seksualiteit enkel binnen een huwelijk past. NOu ja 'iets'... het was beter gezegd het maandelijks magazine van Echte Liefde Wacht. Post die ik krijg al van toen ik 15 of 16 ben en 1 enkel keertje naar zo'n bijeenkomst ben geweest. Deels uit idealisme (of noem het gerust naïeviteit), maar grotendeels omdat er gewoon heel wat vriendinnen naartoe gingen. Vriendinnen uiteraard vanuit mijn (katholieke) scouts-vriendenkring die net als ik zoekende waren en net als elk pubermeisje droomden over de prins op het witte paard waarmee ze een liefdevolle relatie zouden aangaan, een paar kindjes op de wereld zouden zetten en waarmee ze hun hele leven zouden samenblijven. De 'eerste keer' beleven met die prins, was het ultieme doel en daar geloofden we ook wel in.
Schattig, romantisch, maar ook verschikkelijk wereldvreemd.
In elk geval : hoewel ik er nu helemaal anders over denk, heb ik tot hiertoe nooit die post afgezegd. Op zich intrigeert het me wel dat er mensen zijn die nog op die manier in het leven (kunnen) staan en nou ja : dé hoofddoelstelling van Pro Vita (de uitgeverij van het magazine) is in feite het pleiten voor het leven. Anti-abortus. Een doelstelling waar ik op zich achter sta, zei het uiteraard niet in elke omstandigheidn maar wel als het aangewend wordt als oridinair anticonceptiemiddel. Maar dus na het lezen van het boekje dat vorige week bij het traditionele magaziene zat, ben ik meer dan overtuigd dat ik mij moet laten schrappen uit het adressenbestand van ProVIta met zijn Echte Liefde Wacht. Met (noem het gerust) walging heb ik het gelezen en bedacht dat het absoluut niet meer nodig was om hier nog extra bomen voor te kappen. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Ik ben nu ruimdenkend, maar dit was bekrompen en naïef en stond ver van het echte leven. In het bijhorende boekje stonden 15 redenen waarom dus seksualiteit enkel binnen een huwelijk thuishoort. Dingen als dat de relatie daardoor dieper zal zijn omdat ze niet vertroebeld wordt door voorhuwelijkse passie en dat het oh zo mooi is om 'de eerste keer' te beleven met iemand waarop je zolang gewacht hebt...
Het kwam er verder allemaal op neer dat er huwelijkssucces verzekerd wordt zolang je wacht tot na het huwelijk. Op z'n minst een beetje wereldvreemd en wel een beetje kort door de bocht. Alsof het enige wat een huwelijk kan doen slagen het wachten is met seks tot na het ja-woord. Ja zeg. Ik zeg niet dat het geen belangrijk aspect is, maar op die manier wordt seks verheven tot een bijna een hoogste goed. Iets zaligmakends. En er is ook echt wel veel meer nodig dan dat om een huwelijk te laten slagen dan te 'wachten' op je Grote Liefde.
En wat betreft die eerste keer : nou ja, laat ons eerlijk zijn. Volgens mij zal er meer dan driekwart van de vrouwen haar eerste keer herinneren als niet zo memorabel en misschien zelfs als 'snel te vergeten'.
Nou nee, ik vond het boekje werkelijk gruwelijk. Bovendien was het geschreven door een studente van negentien (19!). Niet dat ik zelf de waarheid in pacht heb, maar kom zeg, 19 jaar... Op die leeftijd had ik ook nog wel kunnen schrijven dat ik wilde wachten op mijn enige echte en ware prins voor het leven... Ik zou ze wel eens willen horen binnen 10 jaar als er talloze relaties zullen zijn afgesprongen omdat ze niet verder wil gaan dan een handje geven (nee ook geen ongepaste betastingen, want dat is de kat bij de melk zetten enz enz.
Verder was het boekje nog gestofeerd met allerlei getuigenissen van al even jonge mensen en over het waarom dat zij kiezen voor een seksloos voorhuwelijks leven.
Beetje veel druk dat er zo wordt op gelegd lijkt me zo. NIet dat ik sta achter een leven waarin je met de eerste de beste de lakens deelt, maar het is ook maar dat.
Schattig, romantisch, maar ook verschikkelijk wereldvreemd.
In elk geval : hoewel ik er nu helemaal anders over denk, heb ik tot hiertoe nooit die post afgezegd. Op zich intrigeert het me wel dat er mensen zijn die nog op die manier in het leven (kunnen) staan en nou ja : dé hoofddoelstelling van Pro Vita (de uitgeverij van het magazine) is in feite het pleiten voor het leven. Anti-abortus. Een doelstelling waar ik op zich achter sta, zei het uiteraard niet in elke omstandigheidn maar wel als het aangewend wordt als oridinair anticonceptiemiddel. Maar dus na het lezen van het boekje dat vorige week bij het traditionele magaziene zat, ben ik meer dan overtuigd dat ik mij moet laten schrappen uit het adressenbestand van ProVIta met zijn Echte Liefde Wacht. Met (noem het gerust) walging heb ik het gelezen en bedacht dat het absoluut niet meer nodig was om hier nog extra bomen voor te kappen. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Ik ben nu ruimdenkend, maar dit was bekrompen en naïef en stond ver van het echte leven. In het bijhorende boekje stonden 15 redenen waarom dus seksualiteit enkel binnen een huwelijk thuishoort. Dingen als dat de relatie daardoor dieper zal zijn omdat ze niet vertroebeld wordt door voorhuwelijkse passie en dat het oh zo mooi is om 'de eerste keer' te beleven met iemand waarop je zolang gewacht hebt...
Het kwam er verder allemaal op neer dat er huwelijkssucces verzekerd wordt zolang je wacht tot na het huwelijk. Op z'n minst een beetje wereldvreemd en wel een beetje kort door de bocht. Alsof het enige wat een huwelijk kan doen slagen het wachten is met seks tot na het ja-woord. Ja zeg. Ik zeg niet dat het geen belangrijk aspect is, maar op die manier wordt seks verheven tot een bijna een hoogste goed. Iets zaligmakends. En er is ook echt wel veel meer nodig dan dat om een huwelijk te laten slagen dan te 'wachten' op je Grote Liefde.
En wat betreft die eerste keer : nou ja, laat ons eerlijk zijn. Volgens mij zal er meer dan driekwart van de vrouwen haar eerste keer herinneren als niet zo memorabel en misschien zelfs als 'snel te vergeten'.
Nou nee, ik vond het boekje werkelijk gruwelijk. Bovendien was het geschreven door een studente van negentien (19!). Niet dat ik zelf de waarheid in pacht heb, maar kom zeg, 19 jaar... Op die leeftijd had ik ook nog wel kunnen schrijven dat ik wilde wachten op mijn enige echte en ware prins voor het leven... Ik zou ze wel eens willen horen binnen 10 jaar als er talloze relaties zullen zijn afgesprongen omdat ze niet verder wil gaan dan een handje geven (nee ook geen ongepaste betastingen, want dat is de kat bij de melk zetten enz enz.
Verder was het boekje nog gestofeerd met allerlei getuigenissen van al even jonge mensen en over het waarom dat zij kiezen voor een seksloos voorhuwelijks leven.
Beetje veel druk dat er zo wordt op gelegd lijkt me zo. NIet dat ik sta achter een leven waarin je met de eerste de beste de lakens deelt, maar het is ook maar dat.
Niet te geloven. Vandaag had ik normaal gezien opnieuw moeten beginnen werken. 15 weken zitten er al op sinds begin september. 15 weken ben ik al thuis.
Al bijna 12 weken is kleine Mirthe en al even lang geniet ik ten volle van haar. Mijn laatste kleine baby'tje dat toch ook steeds maar groter wordt. Gelukkig hoef ik nog niet teurg aan het werk en kan ik nog lekker wat (huis)moederen. Met de feestdagen in het vooruitzicht voel ik me helemaal warm vanbinnen en besef ik eens te meer hoe gelukkig ik ben dat ik dit allemaal zo intens kan beleven.
Al bijna 12 weken is kleine Mirthe en al even lang geniet ik ten volle van haar. Mijn laatste kleine baby'tje dat toch ook steeds maar groter wordt. Gelukkig hoef ik nog niet teurg aan het werk en kan ik nog lekker wat (huis)moederen. Met de feestdagen in het vooruitzicht voel ik me helemaal warm vanbinnen en besef ik eens te meer hoe gelukkig ik ben dat ik dit allemaal zo intens kan beleven.
dinsdag 7 december 2010
GIsteren was het dan zover : de eerste brief (nou ja : vragenlijst) van het CLB zat in Sarah's (nieuwe !) Pippi-Langkous boekentas. BInnen een tweetal weken gaat ze voor de eerste keer op medisch onderzoek op het CLB. Gek gevoel om aan de andere kant van de tafel de lijst in te vullen. De hele tijd heb ik me afgevraagd hoe de verpleegster of de psychologe van het CLB-team naar de antwoorden zou gaan kijken. Schrijf ik niet te veel? is het duidelijk genoeg? kom ik niet over als een overbeschermende moeder, als een overbezorgde of overbetrokken moeder? of zou er niet al te fel in te zien zijn dat ik 'in het vak' zit? Zouden ze niet gaan denken 'daar heb je d'er weer zo één'?
Vooral met betrekking tot haar spraakontwikkeling heb ik zelfs zwaar nagedacht over wat ik er precies van zou melden, goed wetende dat de vragenlijst die ik gisteren invulde tot het einde van haar schoolloopbaan in haar CLB-dossier zal blijven zitten. Dat er elke keer er een interventie zal gebeuren, zal gezien worden dat ze pas ging spreken toen ze 2.5 jaar was en dat terwijl haar beide ouders toch hogere studies hadden gedaan (want ook dat was een van de vragen). Zou er toch niet iets 'mis' zijn met haar?
UIteindelijk heb ik beslist de vragenlijst volledig en naar behoren in te vullen. Al was het alleen al om niet als 'tegenwerkende' of 'ontkennende' ouder bestempeld te worden. Zelfs mijn lengte en gewicht (of althans het gewicht dat ik had voor mijn zwnagerschappen - een klein leugentje moet wel kunnen vond ik ;) heb ik ingevuld, evenals dat van mijn wettige wederhelft. God mag weten waarom ze dat nodig hebben. Zullen ze onze BMI's (die beiden toch ietwat te hoog zijn, zelfs met mijn 'gelogen' gewicht) op een curve zetten en vergelijken met dat van onze dochter? Zullen ze wanneer haar gewicht te hoog wordt, veronderstellen dat de eetgewoontes in ons gezin niet OK zijn? Of zullen ze eruit afleiden dat ze genetisch voorbestemd is om iets te dik te worden?
Nooit gedacht dat het invullen vna een simpele vragenlijst me zoveel zweet zou kosten. Hopelijk verloopt haar schoolloopbaan en haar gezondheid verspoedig, hoeven we nooit bij het CLB te komen en wordt aldus de vragenlijst niet meer al te vaak bekeken.
Vooral met betrekking tot haar spraakontwikkeling heb ik zelfs zwaar nagedacht over wat ik er precies van zou melden, goed wetende dat de vragenlijst die ik gisteren invulde tot het einde van haar schoolloopbaan in haar CLB-dossier zal blijven zitten. Dat er elke keer er een interventie zal gebeuren, zal gezien worden dat ze pas ging spreken toen ze 2.5 jaar was en dat terwijl haar beide ouders toch hogere studies hadden gedaan (want ook dat was een van de vragen). Zou er toch niet iets 'mis' zijn met haar?
UIteindelijk heb ik beslist de vragenlijst volledig en naar behoren in te vullen. Al was het alleen al om niet als 'tegenwerkende' of 'ontkennende' ouder bestempeld te worden. Zelfs mijn lengte en gewicht (of althans het gewicht dat ik had voor mijn zwnagerschappen - een klein leugentje moet wel kunnen vond ik ;) heb ik ingevuld, evenals dat van mijn wettige wederhelft. God mag weten waarom ze dat nodig hebben. Zullen ze onze BMI's (die beiden toch ietwat te hoog zijn, zelfs met mijn 'gelogen' gewicht) op een curve zetten en vergelijken met dat van onze dochter? Zullen ze wanneer haar gewicht te hoog wordt, veronderstellen dat de eetgewoontes in ons gezin niet OK zijn? Of zullen ze eruit afleiden dat ze genetisch voorbestemd is om iets te dik te worden?
Nooit gedacht dat het invullen vna een simpele vragenlijst me zoveel zweet zou kosten. Hopelijk verloopt haar schoolloopbaan en haar gezondheid verspoedig, hoeven we nooit bij het CLB te komen en wordt aldus de vragenlijst niet meer al te vaak bekeken.
dinsdag 30 november 2010
Plopsa Indoor
Zondag zijn we naar Plopsa INdoor geweest. Een lastminute-ingeving als combinatie met een babyzoek in HAsselt. Een dure grap, maar ooit moet je één keer kijken of het wel iets is wat de moeite is en dan pas beslissen of het zijn geld waard was of dat het iets was om snel te vergeten. Noem het gerust 'leergeld'. Naast leerGELD, gingen we ook om eens te kijken wat we - genomen dat het zou meevallen - ervan zouden leren voor de volgende keer dat we zouden gaan. Het begon al van bij de parking. Een parkeerwachter gaf de weg aan en pas een hele tijd later konden we de auto ergens kwijtgeraken. Waar was dat PLopgedoe nu? Daarnet was het nog zo groot. Een stroom mensen begaf zich een bepaalde richting uit. Mensen met kinderen. Gewoon volgen die meute. BLeek een goede zet, maar man man... wat een afstand !
Leerpunt 1 : men brenge beter een buggy mee.
ONderweg passeerden we een andere parking. Eentje die duidelijk veel dichter bij het desbetreffende park lag.
Leerpunt 2 : men vertrekke beter vroeger zodat de dichtere parking niet al volzet is
Het leek al een enorme uitdaging om er te geraken, maar toen we uiteindelijk binnen waren, bleek de uitdaging nog groter. IN het op het eerste zicht niet al te grote park stikte het van het volk. Het feit dat het park die dag korting gaf aan Fortis-klanten en dat daarbovenop ook nog de Sint kwam (met een gratis kado voor iedereen), zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Financieel voordeel was dan wel weer dat we - toevallig als Fortis-klant - niet de volle pot hoefden te betalen en dat de kindjes gratis binnenmochten. Alvast goed voor maar een flink derde van wat we anders hadden moeten neerleggen. Qua leergeld aardig meegenomen.
Leerpunt 3 : Men probere nog eens lukraak en onbezonnen naar Plopsa Indoor te gaan met de hoop op een welgekomen maar totaal onverwachte korting.
Met een stempel op de hand wisten we ons eindelijk een weg naar binnen te versieren. Bumba en Bumbamlu verwelkomden ons op het kleine binnenpleintje. MAssa's mensen stonden al aan te schuiven voor een foto van hun kroost met hun grote idolen. Toch maar eerst even kijken wat er verder allemaal te doen was. Bumba zou niet weglopen, tenminste dat dacht ik. Achteraf gezien verkeerd gedacht, want Bumba is weldegelijk vertrokken. Reeds na een minuutje of tien en heeft een uurtje later zijn pakje geruild voor eentje van PLop die dan weer een minuutje of 10 bleef staan voor een veel te populaire fotoshoot met ontelbare kindjes enz enz...) We zijn uiteindelijk zonder één enkele foto van de Studio 100-helden naar huis gegaan. Het voortdurende wachten was het me niet waard en de kindjes gingen zo op in de andere dingen dat ze amper nog oog hadden voor de levensgrote Kabouter of Clown.
Leerpunt 4 : De mooie foto's die men kan trekken van de kroost met PLop, Bumba of Samson zijn wellicht meer voor de ouders zelf dan wel voor hun kinderen.
Al gauw werd het veel te warm en gingen de jassen uit. Jassen, mutsen, sjaals en handschoenen (zeer nodig bij de tocht van de parking naar de INdoorspeeltuin, maar al snel overbodig) en dat maal drie, of maal vijf zo je wil, want ook wij liepen te zweten. Met een baby in de draagzak op de buik, een handtas en een zakje met wat babyverzorgingsgerief zag ik met nog alle jassen over mijn arm erbij amper waar ik liep laat staan dat ik nog bij in een attractie kon.
Leerpunt 5 : De buggy is niet enkel nodig om de lange weg van en naar de parking te doen, maar ook om - eens binnen - je jassen in op de bergen.
UIt de hoeveelheid buggy's op te maken die gevuld waren met allerlei winterkledij, kon ik enkel afleiden dat er nog al mensen tot de vaststelling waren gekomen dat opbergruimte voor jassen een prangend probleem is in een indoor-speeltuin.
NA enige tijd maakte Henri de droge opmerking 'HAd je me vijf jaar geleden gezegd dat ik hier zou rondlopen, had ik je voor gek verklaard'. Een opmerking die meteen alles zei over hoe hij zich voelde temidden van het volk en van de talloze mama's, papa's, oma's en opa's die hun (klein)kroost voorttrokken van attractie naar attractie terwijl er gedurig aan Studio 100 klassiekers werden gedraaid. Ik kon hem moeilijk ongelijk geven. TOegegeven : ook mijn ideale zondagnamiddag ziet er anders uit. Ik aanschouwde het plaatje : overal draaiende figuren, een kabouter kwebbel, een kabouter lui, een gigantische piet piraat met een nog exhuberantere boot, overal grote Bumba-ogen (althans zo leek het) en dan zo her en der die kop van Gert Verhulst met zijn beroemde hond. En dan zoveel volk. IK durfde er mijn kop voor te verwedden dat er veel ouders, net als wij, hier zonder dat ze kinderen hadden gehad, nooit een voet hadden binnengezet. OUders die, net als wij, niet hadde kunnen weerstaan aan de druk die Studio 100 met zich meebrengt zodra hij de huiskamer is binnengekomen en de harten van je kleine schatten had ingepalmd (en geloof me : dat behoeft maar enkele seconden).
Leerpunt 6 : men zette zich over het kitscherige Studio 100-interieur heen en men probere ook te vergeten dat men aldusdanig deelneemt aan die mallemolen en dus Meneer Verhust en meneer Bourlon zo NOG rijker maakt.
Maar ze hebben genoten, onze schatjes, al vraag ik me af of ze er spontaan nog zullen achter vragen. Misschien toch maar vergeten die handel? Net als alle leerpunten?
Leerpunt 1 : men brenge beter een buggy mee.
ONderweg passeerden we een andere parking. Eentje die duidelijk veel dichter bij het desbetreffende park lag.
Leerpunt 2 : men vertrekke beter vroeger zodat de dichtere parking niet al volzet is
Het leek al een enorme uitdaging om er te geraken, maar toen we uiteindelijk binnen waren, bleek de uitdaging nog groter. IN het op het eerste zicht niet al te grote park stikte het van het volk. Het feit dat het park die dag korting gaf aan Fortis-klanten en dat daarbovenop ook nog de Sint kwam (met een gratis kado voor iedereen), zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Financieel voordeel was dan wel weer dat we - toevallig als Fortis-klant - niet de volle pot hoefden te betalen en dat de kindjes gratis binnenmochten. Alvast goed voor maar een flink derde van wat we anders hadden moeten neerleggen. Qua leergeld aardig meegenomen.
Leerpunt 3 : Men probere nog eens lukraak en onbezonnen naar Plopsa Indoor te gaan met de hoop op een welgekomen maar totaal onverwachte korting.
Met een stempel op de hand wisten we ons eindelijk een weg naar binnen te versieren. Bumba en Bumbamlu verwelkomden ons op het kleine binnenpleintje. MAssa's mensen stonden al aan te schuiven voor een foto van hun kroost met hun grote idolen. Toch maar eerst even kijken wat er verder allemaal te doen was. Bumba zou niet weglopen, tenminste dat dacht ik. Achteraf gezien verkeerd gedacht, want Bumba is weldegelijk vertrokken. Reeds na een minuutje of tien en heeft een uurtje later zijn pakje geruild voor eentje van PLop die dan weer een minuutje of 10 bleef staan voor een veel te populaire fotoshoot met ontelbare kindjes enz enz...) We zijn uiteindelijk zonder één enkele foto van de Studio 100-helden naar huis gegaan. Het voortdurende wachten was het me niet waard en de kindjes gingen zo op in de andere dingen dat ze amper nog oog hadden voor de levensgrote Kabouter of Clown.
Leerpunt 4 : De mooie foto's die men kan trekken van de kroost met PLop, Bumba of Samson zijn wellicht meer voor de ouders zelf dan wel voor hun kinderen.
Al gauw werd het veel te warm en gingen de jassen uit. Jassen, mutsen, sjaals en handschoenen (zeer nodig bij de tocht van de parking naar de INdoorspeeltuin, maar al snel overbodig) en dat maal drie, of maal vijf zo je wil, want ook wij liepen te zweten. Met een baby in de draagzak op de buik, een handtas en een zakje met wat babyverzorgingsgerief zag ik met nog alle jassen over mijn arm erbij amper waar ik liep laat staan dat ik nog bij in een attractie kon.
Leerpunt 5 : De buggy is niet enkel nodig om de lange weg van en naar de parking te doen, maar ook om - eens binnen - je jassen in op de bergen.
UIt de hoeveelheid buggy's op te maken die gevuld waren met allerlei winterkledij, kon ik enkel afleiden dat er nog al mensen tot de vaststelling waren gekomen dat opbergruimte voor jassen een prangend probleem is in een indoor-speeltuin.
NA enige tijd maakte Henri de droge opmerking 'HAd je me vijf jaar geleden gezegd dat ik hier zou rondlopen, had ik je voor gek verklaard'. Een opmerking die meteen alles zei over hoe hij zich voelde temidden van het volk en van de talloze mama's, papa's, oma's en opa's die hun (klein)kroost voorttrokken van attractie naar attractie terwijl er gedurig aan Studio 100 klassiekers werden gedraaid. Ik kon hem moeilijk ongelijk geven. TOegegeven : ook mijn ideale zondagnamiddag ziet er anders uit. Ik aanschouwde het plaatje : overal draaiende figuren, een kabouter kwebbel, een kabouter lui, een gigantische piet piraat met een nog exhuberantere boot, overal grote Bumba-ogen (althans zo leek het) en dan zo her en der die kop van Gert Verhulst met zijn beroemde hond. En dan zoveel volk. IK durfde er mijn kop voor te verwedden dat er veel ouders, net als wij, hier zonder dat ze kinderen hadden gehad, nooit een voet hadden binnengezet. OUders die, net als wij, niet hadde kunnen weerstaan aan de druk die Studio 100 met zich meebrengt zodra hij de huiskamer is binnengekomen en de harten van je kleine schatten had ingepalmd (en geloof me : dat behoeft maar enkele seconden).
Leerpunt 6 : men zette zich over het kitscherige Studio 100-interieur heen en men probere ook te vergeten dat men aldusdanig deelneemt aan die mallemolen en dus Meneer Verhust en meneer Bourlon zo NOG rijker maakt.
Maar ze hebben genoten, onze schatjes, al vraag ik me af of ze er spontaan nog zullen achter vragen. Misschien toch maar vergeten die handel? Net als alle leerpunten?
Sinterklaas kapoentje
Het is weer zover : de sinterklaasweek. NOu ja, niet dat het hier een nieuw gegeven is. Als je nagaat dat er reeds van bij onze vakantie tijdens de zomer Sinterklaasliedjes door de boxen van de autoradio dreunden, is de aanloop naar deze toch wel bijzondere en eindelijk aangebroken week wel erg langgerekt geweest.
Maar deze dagen kan je het gerust een hype noemen. Sarah is zo opgedraaid als wat en Esther loopt haar achterna. Het dankbare eraan is dan wel weer dat ze uiterst gevoelig is aan alle opmerkingen die beginnen met 'pas op of Zwarte PIet...'
Het is al Sinterklaas wat de klok slaat. 'Sinterklaas komt bijna. Nog zoveel keer slapen. Ik kan bijna de op schoot van Sinterklaas zitten. Eerst komt Sinterklaas op school en dan bij esther in de kribbe en dan komt Sinterklaas in Schaarbeek'. 'Schaarbeek' : zo noemt ze 'ons huis'. Het huis van opa en oma is 'Zaventem'. MOeilijk om haar duidelijk te maken dat het eigenlijk twee vrij grote gemeenten betreft die wel heel wat inwoners hebben. Ach wat : doe maar 'Schaarbeek' en 'Zaventem'. Ik ben allang bij dat ze weet waar we wonen. Je weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Ze hele dag loopt ze nadrukkelijk te zingen 'Sinterklaas kapoentje' en ze gaat zowat uit haar dak als ik zelf ook maar iets durf te zeggen over de Heilige Man.
Maar ze is duidelijk niet de enige. TOen ik Esther afhaalde van de kribbe ving ik eenn flard op van een gesprek van een mama met haar zoontje die het zusje kwamen afhalen. '....ja, maar die steekt zwarte Piet in zijn zak...'
Ik moest glimlachen en zei luidop tegen de mama dat ik dat een heel herkenbaar onderwerp vond. Ze lachte terug. 'Ja, niet te doen. Hij is amper te houden'. We deden een klein praatje. Weer één van de momenten waarop het hebben van kinderen het toelaat elkaar zomaar op straat aan te spreken.
Gisteren en vandaag al een schoentje/laarsje klaargezet. Voor de pakjes komt de Sint pas op 5 december (6 december is dit jaar ongelukkigerwijs een maandag. Een schouw vol speelgoed op een maandagmorgen leidt gegarandeerd tot een huilbui en veel gesputter om naar school te vertrekken en daar nog liefst tijdig te arriveren. Nee dus : dan maar zondag. Dat maakt niet zoveel verschil). De dagen tot aan 5 december, gooit hij af en toe al wat snoep en chocolade binnen. Kwestie van de spanning van op te drijven ;) Voor de kindjes leuk en toegegeven : Ook Sinterklaas geniet daarvan ;)
Maar deze dagen kan je het gerust een hype noemen. Sarah is zo opgedraaid als wat en Esther loopt haar achterna. Het dankbare eraan is dan wel weer dat ze uiterst gevoelig is aan alle opmerkingen die beginnen met 'pas op of Zwarte PIet...'
Het is al Sinterklaas wat de klok slaat. 'Sinterklaas komt bijna. Nog zoveel keer slapen. Ik kan bijna de op schoot van Sinterklaas zitten. Eerst komt Sinterklaas op school en dan bij esther in de kribbe en dan komt Sinterklaas in Schaarbeek'. 'Schaarbeek' : zo noemt ze 'ons huis'. Het huis van opa en oma is 'Zaventem'. MOeilijk om haar duidelijk te maken dat het eigenlijk twee vrij grote gemeenten betreft die wel heel wat inwoners hebben. Ach wat : doe maar 'Schaarbeek' en 'Zaventem'. Ik ben allang bij dat ze weet waar we wonen. Je weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Ze hele dag loopt ze nadrukkelijk te zingen 'Sinterklaas kapoentje' en ze gaat zowat uit haar dak als ik zelf ook maar iets durf te zeggen over de Heilige Man.
Maar ze is duidelijk niet de enige. TOen ik Esther afhaalde van de kribbe ving ik eenn flard op van een gesprek van een mama met haar zoontje die het zusje kwamen afhalen. '....ja, maar die steekt zwarte Piet in zijn zak...'
Ik moest glimlachen en zei luidop tegen de mama dat ik dat een heel herkenbaar onderwerp vond. Ze lachte terug. 'Ja, niet te doen. Hij is amper te houden'. We deden een klein praatje. Weer één van de momenten waarop het hebben van kinderen het toelaat elkaar zomaar op straat aan te spreken.
Gisteren en vandaag al een schoentje/laarsje klaargezet. Voor de pakjes komt de Sint pas op 5 december (6 december is dit jaar ongelukkigerwijs een maandag. Een schouw vol speelgoed op een maandagmorgen leidt gegarandeerd tot een huilbui en veel gesputter om naar school te vertrekken en daar nog liefst tijdig te arriveren. Nee dus : dan maar zondag. Dat maakt niet zoveel verschil). De dagen tot aan 5 december, gooit hij af en toe al wat snoep en chocolade binnen. Kwestie van de spanning van op te drijven ;) Voor de kindjes leuk en toegegeven : Ook Sinterklaas geniet daarvan ;)
maandag 29 november 2010
Brrr... ik heb het er toch zo niet mee, met die kou. Pas op, alles beter dan die regen van een dag of 10 geleden, maar dit is KOU KOU KOU. En dan hoef ik in feite niet eens echt ergens naartoe te gaan. NIet naar het werk of zo...
Alleen al het gegeven die muts, die sjaal en die handschoenen telkens weer aan te doen voor je vertrekt is voor een halve nudist als ik een echte opdracht om dan nog te zwijgen over je auto die je -eens je dan ingepakt als een michelinmanneke in de vrieskou staat, een wolkje ademend - daar onder de sneeuw bedolven ziet staan en waarvan het duidelijk is dat je d'er de eerste vijf minuten niet mee weg bent.
Bweeuk... nee, echt niks voor mij. Romantisch is de sneeuw wel als je er niet in hoeft, zo van achter glas. De wereld die wit wordt, heeft dan wel iets onschuldigs, iets puurs, bijna iets maagdelijks. VOetstappen in een perfect glad sneeuwtapijn vind ik altijd zo'n zonde, net of je maakt iets kapot...
OP die manier heeft het wel wat, maar ik mis de warmte van de zon op mijn huid, het gevoel van blote benen met een klein laagje stof rond, het 'zomaar' buiten kunnen zonder jas en winterattributen en dat niet hoeven te krabben op de auto scheelt ook weer kostbare minuten.
Nee, het hoeft niet te lang te duren die winter...
Alleen al het gegeven die muts, die sjaal en die handschoenen telkens weer aan te doen voor je vertrekt is voor een halve nudist als ik een echte opdracht om dan nog te zwijgen over je auto die je -eens je dan ingepakt als een michelinmanneke in de vrieskou staat, een wolkje ademend - daar onder de sneeuw bedolven ziet staan en waarvan het duidelijk is dat je d'er de eerste vijf minuten niet mee weg bent.
Bweeuk... nee, echt niks voor mij. Romantisch is de sneeuw wel als je er niet in hoeft, zo van achter glas. De wereld die wit wordt, heeft dan wel iets onschuldigs, iets puurs, bijna iets maagdelijks. VOetstappen in een perfect glad sneeuwtapijn vind ik altijd zo'n zonde, net of je maakt iets kapot...
OP die manier heeft het wel wat, maar ik mis de warmte van de zon op mijn huid, het gevoel van blote benen met een klein laagje stof rond, het 'zomaar' buiten kunnen zonder jas en winterattributen en dat niet hoeven te krabben op de auto scheelt ook weer kostbare minuten.
Nee, het hoeft niet te lang te duren die winter...
vrijdag 26 november 2010
Toppunt van moederschap :
Eens weggaan zonder de kinderen. Eens je daar bent jezelf niet echt helemaal kunnen laten gaan en (veel te) snel terug naar huis keren omdat je ze mist maar bij thuiskomst en wanneer je ziet dat alles goed is gegaan en dat ze zich prima vermaakt hebben, je ook meteen weer afvragen waaarom je je in godsnaam niet gewoon beter geamuseerd hebt en langer bent weggebleven. Voor die ene keer...
Eens weggaan zonder de kinderen. Eens je daar bent jezelf niet echt helemaal kunnen laten gaan en (veel te) snel terug naar huis keren omdat je ze mist maar bij thuiskomst en wanneer je ziet dat alles goed is gegaan en dat ze zich prima vermaakt hebben, je ook meteen weer afvragen waaarom je je in godsnaam niet gewoon beter geamuseerd hebt en langer bent weggebleven. Voor die ene keer...
woensdag 24 november 2010
GIsteren weer naar Kind en Gezin. Mirthes eerste vaccinaties. Altijd weer een moeilijk momentje voor zowel moeder als baby ;)
Gelukkig zijn de prikjes van korte duur en hebben baby's nog geen al te groot geheugen om cinditioneringsgewijs te kunnen onthouden dat dokter gelijk staat aan spuitjes geven, iets wat althans voor maand 2, 3 En 4 het geval is. Nadien pas weer op 12 en 15 maanden en dan weer op 6 jaar. Een leeftijd waarop ze toch al bewuster het Waarom van zulk een prik kunnen plaatsen en er niet meer zo weerloos aan worden overgleverd, want dat is het nu toch wel een beetje. Na een kort onderzoekje waar Mirthe absoluut perfect werd bevonden en waar ze ook aanhoudend lachte naar de dokter, kreeg ze twee prikjes. Eén in elke bil. Twee keer een korte huilsessie, maar snel gedaan. Ook even wegen en meten en - natuurlijk - de hele boel weer netjes op de curve zetten. Ik zei eerder dat ik het niet zo begrepen had met die fixatie op de curves en dat is wel zo, maar laat nu het gewicht en de lengte bij een baby wél iets zijn dat moeders bezig houdt. Een ongelofelijk groot aantal gesprekken tussen jonge mama's gaat over hoeveel hun kleine spruit weegt en hoe flink hij al gegeroeid is. Elke keer denk ik : ik ga er niet aan meedoen, maar toch hoor ik mezelf ook elke keer zeggen : 'en ze is al goed gegroeid', alsof het een persoonlijke verdienste is. Nou ja : in feite is het dat ook wel een beetje, maar het voelt ergens ook wel wat verkeerd om er op een dergelijke manier mee te lopen pronken. Ik denk dat elke baby in het begin goed groeit en bijkomt, of het zou echt een tekort aan voeding moeten hebben - iets wat ik me in deze huidige westerse samenleving bij welstellende gezinnen amper nog kan voorstellen. Het niet-meedoen aan de fetisj rond lengte en gewicht heb ik systematisch wél volgehouden op de geboortekaartjes. Drie keer heb ik het vertikt van er een geboortegewicht-en lengte op te zetten. Deels omdat ik de kaartjes de eerste twee keer zelf had gemaakt en het dus niet te doen was dat er allemaal naderhand nog bij te schrijven, maar grotendeels omdat ik het telkens een beetje vreemd vind dat mensne hun nieuwe baby voorstellen met naast de naam (uiteraard !) de vermelding van deze parameters. Dat is ook de enige keer in het leven dat je zo wordt voorgesteld. Geen mens die er nadien nog aan denkt om te zeggen : 'Hallo, ik ben X en ik weeg zoveel en meet zoveel'. Lijkt me niet de essentie van je 'persoon' en verder heeft er niemand ook zaken met welk cijfer er op je weegschaal staat. Maar dus : het schijnt de gewoonte om dat te vermelden op kaartjes. Ik moet toegeven dat ik daar ook altijd weer naar kijk en dan wel denk vna : 'amai, 't is ne grote' of 'wat een flink gewichtje', maar dat is het dan ook. Het zegt niks over wie je wordt, wat je zal doen en ook helemaal niet over hoe je er later zal gaan uitzien en of je zwaar en groot zal blijven, of eerder klein en licht. Anders vind ik dat met een naam omdat je heel je leven met die naam zal worden aangesproken. Ergens geloof ik ook wel dat je kan worden zoals je naam of beter gezegd dat je naam iets kan zeggen over wie je bent, hoewel ook dat weer relatief is. Vele mensen hebben een naam die bij hen past, maar ik heb er toch ook al ontmoet waarbij ik blijf vinden dat ze de verkeerde naam hebben gekregen.
Anyway : om eens helemaal mee te gaan in de flow van 'hoe groot is ze al', kan ik wel zeggen dat ik misschien wel enigzinds fier was (daar heb je het al ! ;) dat mijn kleinste spruit het heel goed doet (of dat ik goeie melk produceer ;). Zelfs gezien haar niet zo hoge geboortegewicht, had ze ondertussen haar zusjes bijgehaald toen zij die leeftijd hadden. ONdertussen 5.5 kilo en bijna 58 centimeter. Nou ja: tot zover : ze groeit flink ! :)
Wat betreft Esther. Die heb ik deze keer - hardnekkig koppig zoals ik soms kan zijn - niet meer meegenomen om te wegen. Toen we vorige maand met Mirthe gingen, heb ik dat wel nog gedaan. Met dat verschil dat ik ze toen pas heb laten eten NA ons Kind en Gezin bezoek. Gevolg : 14.5 kilo en aldus relatief gezien 'vermagerd' tov de 15 kilo de maand voordien. 'Je ziet wel hè', zei de dokter 'als mama en papa er een beetje op letten'... Haha, komaan zeg. Het enige wat ik gedaan had was haar niet eerst een copieus maal laten gebruiken. 'Proficiat', zei hij verder tegen ons. Nou ja : fijn wel zo'n complimentje... We hadden het maar gehad, maar... hij moest eens weten ;) Volgende maand (deze dus) weer een afspraak die ik gisteren dus vakkundig vergeten ben. Esther is echt OK. Ik weiger dus echt mee te gaan in die malle molen.
En nu naar de gyneacoloog voor een spiraaltje ...
Gelukkig zijn de prikjes van korte duur en hebben baby's nog geen al te groot geheugen om cinditioneringsgewijs te kunnen onthouden dat dokter gelijk staat aan spuitjes geven, iets wat althans voor maand 2, 3 En 4 het geval is. Nadien pas weer op 12 en 15 maanden en dan weer op 6 jaar. Een leeftijd waarop ze toch al bewuster het Waarom van zulk een prik kunnen plaatsen en er niet meer zo weerloos aan worden overgleverd, want dat is het nu toch wel een beetje. Na een kort onderzoekje waar Mirthe absoluut perfect werd bevonden en waar ze ook aanhoudend lachte naar de dokter, kreeg ze twee prikjes. Eén in elke bil. Twee keer een korte huilsessie, maar snel gedaan. Ook even wegen en meten en - natuurlijk - de hele boel weer netjes op de curve zetten. Ik zei eerder dat ik het niet zo begrepen had met die fixatie op de curves en dat is wel zo, maar laat nu het gewicht en de lengte bij een baby wél iets zijn dat moeders bezig houdt. Een ongelofelijk groot aantal gesprekken tussen jonge mama's gaat over hoeveel hun kleine spruit weegt en hoe flink hij al gegeroeid is. Elke keer denk ik : ik ga er niet aan meedoen, maar toch hoor ik mezelf ook elke keer zeggen : 'en ze is al goed gegroeid', alsof het een persoonlijke verdienste is. Nou ja : in feite is het dat ook wel een beetje, maar het voelt ergens ook wel wat verkeerd om er op een dergelijke manier mee te lopen pronken. Ik denk dat elke baby in het begin goed groeit en bijkomt, of het zou echt een tekort aan voeding moeten hebben - iets wat ik me in deze huidige westerse samenleving bij welstellende gezinnen amper nog kan voorstellen. Het niet-meedoen aan de fetisj rond lengte en gewicht heb ik systematisch wél volgehouden op de geboortekaartjes. Drie keer heb ik het vertikt van er een geboortegewicht-en lengte op te zetten. Deels omdat ik de kaartjes de eerste twee keer zelf had gemaakt en het dus niet te doen was dat er allemaal naderhand nog bij te schrijven, maar grotendeels omdat ik het telkens een beetje vreemd vind dat mensne hun nieuwe baby voorstellen met naast de naam (uiteraard !) de vermelding van deze parameters. Dat is ook de enige keer in het leven dat je zo wordt voorgesteld. Geen mens die er nadien nog aan denkt om te zeggen : 'Hallo, ik ben X en ik weeg zoveel en meet zoveel'. Lijkt me niet de essentie van je 'persoon' en verder heeft er niemand ook zaken met welk cijfer er op je weegschaal staat. Maar dus : het schijnt de gewoonte om dat te vermelden op kaartjes. Ik moet toegeven dat ik daar ook altijd weer naar kijk en dan wel denk vna : 'amai, 't is ne grote' of 'wat een flink gewichtje', maar dat is het dan ook. Het zegt niks over wie je wordt, wat je zal doen en ook helemaal niet over hoe je er later zal gaan uitzien en of je zwaar en groot zal blijven, of eerder klein en licht. Anders vind ik dat met een naam omdat je heel je leven met die naam zal worden aangesproken. Ergens geloof ik ook wel dat je kan worden zoals je naam of beter gezegd dat je naam iets kan zeggen over wie je bent, hoewel ook dat weer relatief is. Vele mensen hebben een naam die bij hen past, maar ik heb er toch ook al ontmoet waarbij ik blijf vinden dat ze de verkeerde naam hebben gekregen.
Anyway : om eens helemaal mee te gaan in de flow van 'hoe groot is ze al', kan ik wel zeggen dat ik misschien wel enigzinds fier was (daar heb je het al ! ;) dat mijn kleinste spruit het heel goed doet (of dat ik goeie melk produceer ;). Zelfs gezien haar niet zo hoge geboortegewicht, had ze ondertussen haar zusjes bijgehaald toen zij die leeftijd hadden. ONdertussen 5.5 kilo en bijna 58 centimeter. Nou ja: tot zover : ze groeit flink ! :)
Wat betreft Esther. Die heb ik deze keer - hardnekkig koppig zoals ik soms kan zijn - niet meer meegenomen om te wegen. Toen we vorige maand met Mirthe gingen, heb ik dat wel nog gedaan. Met dat verschil dat ik ze toen pas heb laten eten NA ons Kind en Gezin bezoek. Gevolg : 14.5 kilo en aldus relatief gezien 'vermagerd' tov de 15 kilo de maand voordien. 'Je ziet wel hè', zei de dokter 'als mama en papa er een beetje op letten'... Haha, komaan zeg. Het enige wat ik gedaan had was haar niet eerst een copieus maal laten gebruiken. 'Proficiat', zei hij verder tegen ons. Nou ja : fijn wel zo'n complimentje... We hadden het maar gehad, maar... hij moest eens weten ;) Volgende maand (deze dus) weer een afspraak die ik gisteren dus vakkundig vergeten ben. Esther is echt OK. Ik weiger dus echt mee te gaan in die malle molen.
En nu naar de gyneacoloog voor een spiraaltje ...
zondag 21 november 2010
Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het bevalt me wel, het huismoederen. Drie maanden zijn er al om van het schooljaar en nog geen seconde heb ik het werken gemist. Soms maakt het me wel wat bang : wat gebeurt er toch met me?
Mensen vragen wel eens wanneer ik weer aan het werk ga en of ik nog mijn stukje zelfstandige praktijk doe. Het ligt wellicht aan mij, maar telkens ik die vraag krijg, voel ik me wat schuldig. 'Nee, nog niet', zeg ik dan 'misschien later op het het jaar'. Tuurlijk beamen de meesten dat ook : geniet maar eerst van je kindjes. Maar ik vraag me af hoeveel tijd ik écht krijg om te genieten, zonder meer. De emancipatie is in die mate ingeburgerd dat het evident is dat je - na het moederen - ook weer gaat werken. Na drie maanden meestal, zoniet toch zeker na 6 maanden en à la limite nog een jaar, maar dat is het toch welletjes geweest. Het lijkt alsof je tegenwoordig als vrouw maar echt gelukkig kan zijn als je werk en gezin weet te combineren. Het hoort ook niet meer om als 'geschoolde' vrouw enkel het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. We leven toch in de 21e eeuw?
Nou ja, ik weet niet. Wanneer ik de beruchte 'wanneer ga je terug werken' -vraag krijg, heb ik soms zin om te antwoorden : 'Niet en dat is helemaal prima zo'.
Toegegeven : Soms loop ik de muren op en denk ik wel eens 'waarmee ben ik toch bezig' als ik voor de zoveelste keer op rij een koppige 2-jarige huilend in de hoek zet. Soms kan ik zo precies een beetje dissociëren en mezelf vanop een afstandje bezig zien : voortdurend veel te zwaar beladen, altijd sleurend met iets, maxi-cosi onder de arm, (te) luid roepend omdat ik mijn geduld verlies met zeurende vermoeide kinderen die tegenwerken en tegenspreken, de hele dag door speelgoed opruimend omdat ik er anders continu over struikel, bad en bed-rituelen elke dag opnieuw en voor TV suffend met een baby aan de borst...
Er zijn utdagender dingen en hier heb ik niet voor gestudeerd... Waar is mijn ambitie naartoe? En waarom word ik niet opstandiger van de idee dit minstens nog 8 maanden voltijds te moeten doen? Gek ... amper 4 jaar geleden begon ik nog aan een nieuwe (dure) opleiding met héél veel zin om vanalles in die richting te gaan doen en nu ben ik de huismoeder die ondergedompeld zit in zorgtaken en dat dan ook nog eens helemaal niet erg vind. Misschien klopt dat biologische gegeven van de zoog-en zorgmoeder wel meer dan ik altijd heb gedacht?
Mensen vragen wel eens wanneer ik weer aan het werk ga en of ik nog mijn stukje zelfstandige praktijk doe. Het ligt wellicht aan mij, maar telkens ik die vraag krijg, voel ik me wat schuldig. 'Nee, nog niet', zeg ik dan 'misschien later op het het jaar'. Tuurlijk beamen de meesten dat ook : geniet maar eerst van je kindjes. Maar ik vraag me af hoeveel tijd ik écht krijg om te genieten, zonder meer. De emancipatie is in die mate ingeburgerd dat het evident is dat je - na het moederen - ook weer gaat werken. Na drie maanden meestal, zoniet toch zeker na 6 maanden en à la limite nog een jaar, maar dat is het toch welletjes geweest. Het lijkt alsof je tegenwoordig als vrouw maar echt gelukkig kan zijn als je werk en gezin weet te combineren. Het hoort ook niet meer om als 'geschoolde' vrouw enkel het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. We leven toch in de 21e eeuw?
Nou ja, ik weet niet. Wanneer ik de beruchte 'wanneer ga je terug werken' -vraag krijg, heb ik soms zin om te antwoorden : 'Niet en dat is helemaal prima zo'.
Toegegeven : Soms loop ik de muren op en denk ik wel eens 'waarmee ben ik toch bezig' als ik voor de zoveelste keer op rij een koppige 2-jarige huilend in de hoek zet. Soms kan ik zo precies een beetje dissociëren en mezelf vanop een afstandje bezig zien : voortdurend veel te zwaar beladen, altijd sleurend met iets, maxi-cosi onder de arm, (te) luid roepend omdat ik mijn geduld verlies met zeurende vermoeide kinderen die tegenwerken en tegenspreken, de hele dag door speelgoed opruimend omdat ik er anders continu over struikel, bad en bed-rituelen elke dag opnieuw en voor TV suffend met een baby aan de borst...
Er zijn utdagender dingen en hier heb ik niet voor gestudeerd... Waar is mijn ambitie naartoe? En waarom word ik niet opstandiger van de idee dit minstens nog 8 maanden voltijds te moeten doen? Gek ... amper 4 jaar geleden begon ik nog aan een nieuwe (dure) opleiding met héél veel zin om vanalles in die richting te gaan doen en nu ben ik de huismoeder die ondergedompeld zit in zorgtaken en dat dan ook nog eens helemaal niet erg vind. Misschien klopt dat biologische gegeven van de zoog-en zorgmoeder wel meer dan ik altijd heb gedacht?
vrijdag 19 november 2010
VIa facebook kreeg ik de youtube-link door van het Kinderen voor kinderen festival 1990 toen ons Zaventems koortje meedeed aan diet bekende Nederlandse festival. Ik schrok een beetje dat dit liedje (samen met alle anderen eigenlijk) zomaar op YouTube staat ! En ik die mijn dvd'tje met de opnames van onze deelnames zo nauwkeurig bewaarde. Het staat gewoonweg op internet ! Stel je voor... we staan op het World Wide Web met onze felgekleurde kledij en onze ingedrilde choreografietjes, zingend op wat kinderen van toen bezighield. 1990... 20 jaar inmiddels. Het lijkt een ver verleden en het feit dat ik schrijf '20 jaar geleden', doet me opeens toch wel wat oud voelen. in 1990 waren er nog geen GSM's, luisterde ik enkel nog naar cassetjes en was er van het hele internet nog geen sprake (of toch niet in mijn 'leefwereld'). Ik vraag me af wat 'privacy' nog is voor kinderen die nu opgroeien. We zetten alles even op YouTube, of op Facebook (of we schrijven internet-blogs ;). Ik doe er ook aan mee, maar ik weet nog hoe het was zonder dat je continu bereikbaar was en zonder dat de je de halve wereld kon laten 'meegenieten' van je privéleven. Leuk is het wel, maar ook een beetje tricky...
Wat zal het binnen 20 jaar zijn? MIsschien in elk huisgezin een grote webcam zodat we niet meer telefoneren naar elkaar, maar al onze vrienden de hele dag lang kunnen observeren? Wat snel gaat het allemaal. Misschien ben ik dan al niet meer mee met de vooruitgang en zeggen mijn kinderen dan ook 'zeg moeder, dat is nu toch zo moeilijk niet?'.
In elk geval : Hier is de link : http://www.youtube.com/watch?v=htYUzkm3TB8
De aandachtige kijker vindt me zeker terug. Ik ben ook wel ergens een tweetal seconden te zien ;) Twee seconden TV-roem, maar nu het op YouTube staat, ben ik vereeuwigd ;)
Wat zal het binnen 20 jaar zijn? MIsschien in elk huisgezin een grote webcam zodat we niet meer telefoneren naar elkaar, maar al onze vrienden de hele dag lang kunnen observeren? Wat snel gaat het allemaal. Misschien ben ik dan al niet meer mee met de vooruitgang en zeggen mijn kinderen dan ook 'zeg moeder, dat is nu toch zo moeilijk niet?'.
In elk geval : Hier is de link : http://www.youtube.com/watch?v=htYUzkm3TB8
De aandachtige kijker vindt me zeker terug. Ik ben ook wel ergens een tweetal seconden te zien ;) Twee seconden TV-roem, maar nu het op YouTube staat, ben ik vereeuwigd ;)
Ze wordt groot, die oudste dochter van mij. Niet enkel fysiek (dat ook wel, zeker als ik haar bekeek in haar strak jeansbroekje en haar mooie hemdje waarmee ik haar dinsdag naar school stuurde - de schoolfotograaf kwam), maar vooral ook mentaal, cognitief, emotioneel, sociaal, .. nou ja : en al de rest ;)
Volgende maand is ze (al!) 3.5 jaar en stilaan begint ze echt te redeneren. Ze bouwt een logica op, maakt linken, beseft steeds meer wat kan en niet (soms gaat ze daar uiteraard heel bewust slecht mee om ;) en wat goed en fout is. Hier en daar merk ik dat ze zich al eens in de plaats stelt van iemand anders ('en dan gaat mama heel verdrietig zijn hè') en dat ze gevaar inziet ('pas op Esther voor de auto's. Dat is heel gevaarlijk' - waarbij ze dan zo heel nadrukkelijk haar wijsvinger opsteekt. De kleine juffrouw ;). Soms is er zelfs al sprake van enig esthetisch inzicht ('oh, mama heeft een mooie rok' - als ik al eens een rok aandoe, of 'mama moet iets anders aandoen' - als ik er - toegegeven - bijloop met iets dat ik nog heb van op de middelbare school) Gek, want noch ik noch Henri zijn bezig met uiterlijk en kledij en hebben dit haar dus zeker niet aangeleerd of bijgebracht. Heerlijk om te zien eigenlijk. Het verschil met een hoopje baby is gigantisch. Ongelofelijk hoeveel een kind bijleert op een goeie drie jaar tijd. Fier vertrekt ze 's morgens naar school. 'Dag mama, ik ben weg'. En daar gaat ze...
Evenveel (of nog meer?) enthousiasme als ik haar ga afhalen. Wanneer ze me door de glazen deur heen kan zien, zwaait ze fel en ik zie haar 'mama' roepen en haar oogjes lichten op. Net of ze heeft me al dagenlang niet meer gezien. Ze is zo enthousiast dat er ook andere moeders mee moeten glimlachen en de manier waarop ze in mijn armen komt gelopen is bijna ontroerend. Enkel al daarvoor ga ik haar zo graag van school afhalen. Mijn flinke kleutertje !
Volgende maand is ze (al!) 3.5 jaar en stilaan begint ze echt te redeneren. Ze bouwt een logica op, maakt linken, beseft steeds meer wat kan en niet (soms gaat ze daar uiteraard heel bewust slecht mee om ;) en wat goed en fout is. Hier en daar merk ik dat ze zich al eens in de plaats stelt van iemand anders ('en dan gaat mama heel verdrietig zijn hè') en dat ze gevaar inziet ('pas op Esther voor de auto's. Dat is heel gevaarlijk' - waarbij ze dan zo heel nadrukkelijk haar wijsvinger opsteekt. De kleine juffrouw ;). Soms is er zelfs al sprake van enig esthetisch inzicht ('oh, mama heeft een mooie rok' - als ik al eens een rok aandoe, of 'mama moet iets anders aandoen' - als ik er - toegegeven - bijloop met iets dat ik nog heb van op de middelbare school) Gek, want noch ik noch Henri zijn bezig met uiterlijk en kledij en hebben dit haar dus zeker niet aangeleerd of bijgebracht. Heerlijk om te zien eigenlijk. Het verschil met een hoopje baby is gigantisch. Ongelofelijk hoeveel een kind bijleert op een goeie drie jaar tijd. Fier vertrekt ze 's morgens naar school. 'Dag mama, ik ben weg'. En daar gaat ze...
Evenveel (of nog meer?) enthousiasme als ik haar ga afhalen. Wanneer ze me door de glazen deur heen kan zien, zwaait ze fel en ik zie haar 'mama' roepen en haar oogjes lichten op. Net of ze heeft me al dagenlang niet meer gezien. Ze is zo enthousiast dat er ook andere moeders mee moeten glimlachen en de manier waarop ze in mijn armen komt gelopen is bijna ontroerend. Enkel al daarvoor ga ik haar zo graag van school afhalen. Mijn flinke kleutertje !
maandag 15 november 2010
de top 1000
Afgelopen week was er de top 1000 van MNM. NIet dat ik veel naar de radio luister. Hier thuis staat er zelden radio op (de TV met kinderprogramma's is al meer dan 'lawaai' genoeg voor Henri) en als ik dan even in de auto zit, vragen de kids ook daar naar 'hun' muziek. Toch ben ik er de afgelopen dagen af en toe in geslaagd om kordaat te zeggen dat het nu even 'mama muziek' was. OP zoek naar wat nostalgie en toch lichtjes mijmerend naar een tijd waarop ik nog eens goed uit de bol kon gaan zonder babysit te moeten zoeken. De muziek 'uit mijn jeugd' is hoedanook geweldig, ook al zijn er veel nummers bij die strikt genomen absoluut niet 'goed' zijn en muzikaal niks voorstellen. Nummers waarvan je je afvraagt of ze de tand des tijds wel zullen doorstaan en bedenkt dat ze dat zo goed als zeker niet zullen doen. Hoewel ja : wat maakt van een bepaald nummer een tijdloze klassieker natuurlijk?
In ieder geval : toen we zaterdag naar Limburg reden en dus in de auto zaten toen de top 30 bezig was, heeft mijn kroost zich wonderwel vrij vlotjes geschikt naar wat ik besliste dat er uit de autoradio zou komen. Bij een nummer dat ik niet zo geweldig vond, hadden we een compromis en schakelde ik toch even over de beruchte 'kinderliedjes-CD'. De kerk moet in het midden blijven hè (hierbij reken in Henri niet mee, want hij rijdt eigenlijk nog het liefst zonder muziek, of misschien nog net Klara, maar dat is zeker geen must). Heerlijk heb ik weggedroomd bij een aantal klassiekers... waar is de tijd.... Ik ben enorm gevoelig aan muziek. Door een bepaald nummer kan ik me een hele herinnering terug voor de geest halen, inclusief gevoelens en gedachten uit die vervlogen tijd.
Maar dan : de top 10... nu zou het toch echt gaan komen... DE grootste hits aller tijden, de beste nummers, de 'vetste schijven'... maar met uitzondering van een Michael Jackson, een Bryan Adams en een Queen, bestond de top 10 bijna enkel uit recente muziek. Coldplay vind ik fantastisch, maar tussen de top 10 ALLER TIJDEN??? De nummer één echter was echt lachwekkend (of moet ik zeggen zorgwekkend?) : een lady GAGA? Pokerface is geen slecht nummer, maar hoefde wat mij betreft niet eens in een top 100 te komen en dan nog...
Laatst las ik dat er aan de universiteit vna South Carlolina tegenwoordig gedoceerd wordt over Lady Gaga? HEt lady gagaïsme ;) Het fenomeen van snel succes. Snel succes... zeg dat wel... wat is er toch gebeurd met de muziekkeuze van de jongeren?
Of word ik gewoon 'oud'?
In ieder geval : toen we zaterdag naar Limburg reden en dus in de auto zaten toen de top 30 bezig was, heeft mijn kroost zich wonderwel vrij vlotjes geschikt naar wat ik besliste dat er uit de autoradio zou komen. Bij een nummer dat ik niet zo geweldig vond, hadden we een compromis en schakelde ik toch even over de beruchte 'kinderliedjes-CD'. De kerk moet in het midden blijven hè (hierbij reken in Henri niet mee, want hij rijdt eigenlijk nog het liefst zonder muziek, of misschien nog net Klara, maar dat is zeker geen must). Heerlijk heb ik weggedroomd bij een aantal klassiekers... waar is de tijd.... Ik ben enorm gevoelig aan muziek. Door een bepaald nummer kan ik me een hele herinnering terug voor de geest halen, inclusief gevoelens en gedachten uit die vervlogen tijd.
Maar dan : de top 10... nu zou het toch echt gaan komen... DE grootste hits aller tijden, de beste nummers, de 'vetste schijven'... maar met uitzondering van een Michael Jackson, een Bryan Adams en een Queen, bestond de top 10 bijna enkel uit recente muziek. Coldplay vind ik fantastisch, maar tussen de top 10 ALLER TIJDEN??? De nummer één echter was echt lachwekkend (of moet ik zeggen zorgwekkend?) : een lady GAGA? Pokerface is geen slecht nummer, maar hoefde wat mij betreft niet eens in een top 100 te komen en dan nog...
Laatst las ik dat er aan de universiteit vna South Carlolina tegenwoordig gedoceerd wordt over Lady Gaga? HEt lady gagaïsme ;) Het fenomeen van snel succes. Snel succes... zeg dat wel... wat is er toch gebeurd met de muziekkeuze van de jongeren?
Of word ik gewoon 'oud'?
woensdag 10 november 2010
Vannacht is mijn nicht (en tevens de meter van Mirthe) bevallen van haar kindje. Ook een meisje : Floortje. Daarnet heb ik ze even gebeld. Uitgeput was ze van de bevalling en van al twee slapeloze nachten. Een beverig stemmetje nam te telefoon op. 'Gelukkig, ja, heel gelukkig, maar ZOOOO moe en ze wil de hele tijd aan de borst. Ik slaap amper...'
Even had ik het gevoel dat ze zou gaan wenen, zo vermoeid klonk ze. Ocharme...
Ik moest weer denken aan hoe ik me voelde toen, zo pas bevallen van SArah. Moe dat ik was. UIt-ge-put ! NIet te bevatten in woorden. Hoe onwennig was ik toen...
Misschien moet je een tutje proberen, hoorde ik mezelf zeggen. Die baby's willen soms zomaar zuigen om te zuigen en daar kan je toch niet altijd je borst voor geven.
Ze beaamde dat vaag. Achteraf dacht ik dat dat een lullige opmerking was en dat ik net dezelfde fout had gemaakt dan dat iedereen toen bij mij deed namelijk goed bedoelde adviezen geven waar je op de duur heel bitsig en apathisch van werd.
Natuurlijk is er een stemmetje in mij dat blijft zeggen van : waarschijnlijk heeft dat baby'tje een enorme zuigbehoefte en kan je best een tutje geven OF heeft ze niet (of nog niet) genoeg melk en heeft het gewoon nog honger OF is het ook een flinnke refluxer en wil het voortdurend drinken om geen pijn te voelen, maar ik ga maar niks meer zeggen. Morgen gaan we op bezoek en ik ga mijn best doen om niks van dat soort lulligheden te zeggen. MIsschien is er wel een lulligheid bij die de waarheid is, misschien ook niet, maar in elk geval zal ze het liever zelf ontdekken. Net als ik...
Even had ik het gevoel dat ze zou gaan wenen, zo vermoeid klonk ze. Ocharme...
Ik moest weer denken aan hoe ik me voelde toen, zo pas bevallen van SArah. Moe dat ik was. UIt-ge-put ! NIet te bevatten in woorden. Hoe onwennig was ik toen...
Misschien moet je een tutje proberen, hoorde ik mezelf zeggen. Die baby's willen soms zomaar zuigen om te zuigen en daar kan je toch niet altijd je borst voor geven.
Ze beaamde dat vaag. Achteraf dacht ik dat dat een lullige opmerking was en dat ik net dezelfde fout had gemaakt dan dat iedereen toen bij mij deed namelijk goed bedoelde adviezen geven waar je op de duur heel bitsig en apathisch van werd.
Natuurlijk is er een stemmetje in mij dat blijft zeggen van : waarschijnlijk heeft dat baby'tje een enorme zuigbehoefte en kan je best een tutje geven OF heeft ze niet (of nog niet) genoeg melk en heeft het gewoon nog honger OF is het ook een flinnke refluxer en wil het voortdurend drinken om geen pijn te voelen, maar ik ga maar niks meer zeggen. Morgen gaan we op bezoek en ik ga mijn best doen om niks van dat soort lulligheden te zeggen. MIsschien is er wel een lulligheid bij die de waarheid is, misschien ook niet, maar in elk geval zal ze het liever zelf ontdekken. Net als ik...
Vandaag weer naar de winkel geweest (zoals trouwens ongeveer elke week. Niet te geloven waar al dat eten telkens naartoe gaat). Ditmaal enkel met Mirthe. Wat snelle boodschappen op een woensdagvoormiddag waarin de oudste naar school is en de tweede naar de kribbe, maar waarin je toch moet proberen alles te klaren voor 12u, want zo snel is de voormiddag om en moet je weer aan de schoolpoort staan.
Gelukkig is het iets makkelijker om boodschappen te doen met enkel een maxi-cosi met een baby in en zonder peuter en kleuter erbij. Nou ja, gemakkelijker...
Omdat Mirthe niet helemaal tevreden leek in de maxi-cosi, heb ik haar eruit genomen en op mijn arm gehouden. Bewonderende blikken gingen naar mijn babytje. 'Wat een popje', 'en zo'n bos haar', 'wat schattig', 'geniet er maar van'... Trots heb ik over en weer geijsbeert met haar terwijl Henri de boodschappen deed. Dit is één van de fijne dingen aan een baby. Mensen kijken en zeggen iets leuks. Los van het feit dat je als moeder telkens 5 centimeter groeit bij elk complimentje over je kindje, is het ook één van de schaarse momenten waarop mensen je spontaan aanspreken. Alleen al daarom is het hebben van een baby een vorm van sociaal contact. Het verdwijnt snel weer eens ze wat groter zijn. Esther kan soms nog wel eens iemand 'inpakken' in de winkel. Bij Sarah is het alweer voorbij. 3 jaar schijnt zo wel de grens te zijn waarop mensen kinderen gewoon 'kinderen' vinden en niet meer 'schattig'.
Anyway, ik ben gegroeid daar in die rayons van de winkel, pronkend met met laatste prinsesje en genietend van de aandacht en de blikken naar mijn kleine 'popje'. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om ze terug in de maxi-cosi te leggen want dan was ze niet meer zo goed zichtbaar voor de buitenwereld ;)
Wat is ze toch heerlijk dat kleine meisje. Dit is niet goed als 'laatste' keer, niet goed om 'af te kicken' van een baby. Ik geniet er elke dag meer van, van dit grote geluk :)
Gelukkig is het iets makkelijker om boodschappen te doen met enkel een maxi-cosi met een baby in en zonder peuter en kleuter erbij. Nou ja, gemakkelijker...
Omdat Mirthe niet helemaal tevreden leek in de maxi-cosi, heb ik haar eruit genomen en op mijn arm gehouden. Bewonderende blikken gingen naar mijn babytje. 'Wat een popje', 'en zo'n bos haar', 'wat schattig', 'geniet er maar van'... Trots heb ik over en weer geijsbeert met haar terwijl Henri de boodschappen deed. Dit is één van de fijne dingen aan een baby. Mensen kijken en zeggen iets leuks. Los van het feit dat je als moeder telkens 5 centimeter groeit bij elk complimentje over je kindje, is het ook één van de schaarse momenten waarop mensen je spontaan aanspreken. Alleen al daarom is het hebben van een baby een vorm van sociaal contact. Het verdwijnt snel weer eens ze wat groter zijn. Esther kan soms nog wel eens iemand 'inpakken' in de winkel. Bij Sarah is het alweer voorbij. 3 jaar schijnt zo wel de grens te zijn waarop mensen kinderen gewoon 'kinderen' vinden en niet meer 'schattig'.
Anyway, ik ben gegroeid daar in die rayons van de winkel, pronkend met met laatste prinsesje en genietend van de aandacht en de blikken naar mijn kleine 'popje'. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om ze terug in de maxi-cosi te leggen want dan was ze niet meer zo goed zichtbaar voor de buitenwereld ;)
Wat is ze toch heerlijk dat kleine meisje. Dit is niet goed als 'laatste' keer, niet goed om 'af te kicken' van een baby. Ik geniet er elke dag meer van, van dit grote geluk :)
Ik krijg het cijfer op mijn weegschaal maar niet naar beneden. Verrekt ! De twee vorige keren was borstvoeding het magische vermageringsmiddel. Ik scheen precies alles te kunnen eten en zelfs echt te snoepen zonder een gram bij te komen. Integendeel : de Borstvoeding was de fat-burning-pil in hoogsteigen persoon. De baby kwam bij en ik viel af, zelfs sneller dan de baby bijkwam. Na 3 maanden was ik weer op gewicht van voor de zwangerschap en zelfs minder. Het gaat me niet lukken deze keer. Na de snelle kilo's van de eerste dagen na de bevalling, prijkt op de weegschaal al ruim 5 weken ongeveer hetzelfde getal. MIsschien zal ik toch - uiteindelijk - wat moeten diëten. Ik wil toch minsten weer wat strakker zijn voor ik weer ga werken, maar goed ja, daar heb ik nog wel even voor. Wat meer beweging zou ook al niet slecht zijn, maar wanneer zal ik die nog eens plannen?
Het is weer de tijd van het jaar waarin je met de speelgoed-folders rond de oren wordt geslagen. Sinterklaas, kerstmis, nieuwjaar... je ontsnapt er als ouders niet aan om je geliefde kroost toch ook van wat pakjes te voorzien. We kopen te veel speelgoed voor onze kinderen stond er in een artikel van de Bond. Vooral te veel elektronisch speelgoed en speelgoed waarbij de fantasie niet (voldoende) geprikkeld wordt. Geen voldoende 'duurzaam' speelgoed, zo luidde het. Gek genoeg - vond ik - zat er dan wel in het midden van het magazine een speelgoed-foldertje van de HABA. OK, toegegeven, de HABA is wat ik noem de 'betere' speelgoedzaak : houten speelgoed, rollenspel-speelgoed (en aldus iets wat de fantasie aanwakkert), gezelschapsspelen en nog meer vna dat soort educatief materiaal. Duur ook wel. Er staan nooit prijzen in de HABA-folder, dat is me al een paar jaar opgevallen. Wanneer er geen prijzen vermeld worden in een folder, zegt dat vaak iets over de prijs...
Vorig jaar hebben we voor Sinterklaas de HABA-winkel gekocht. Een houten winkeltje van maar liefst 200 euro en in mijn oorsponkelijke idee dan wel goed voor Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en als het even kan nog Pasen tesamen. Maar laat ik nu net dat soort moeder zijn dat het heel erg moeilijk vind om langs speelgoed te lopen zonder erbij te denken hoe hun oogjes zouden gaan blinken bij het zien van dit en dat. Met andere woorden : Ik heb me kunnen inhouden voor Sinterklaas, maar onder de kerstboom lagen er toch weer kadootjes voor hen. Ik beken schuld en ik neem ook de volledige schuld hiervoor op mij, want Henri zou het kopen vna een Sinterklaaskado gewoon vergeten en zou pas op 6 decmeber denken aan het feit dat hij niet de moeite zou hebben genomen een schoen te zetten met een wortel bij, een beetje mysterieus errond te doen, 's morgens vroeger op te staan om het speelgoed in de schouw te leggen om dan te kunnen genieten van de stralende gezichtjes. Daarin is hij wel het tegenovergestelde dan ik (trouwens niet alleen daarin, maar kom). Nee, ik ben héél slecht in het meteen-in-de-vuilbak-gooien-van-speelgoed-folders. Ik kan mezelf zowat alles ontzeggen, maar speelgoedwinkels zijn mijn zwak. Ik weet nochthans niet vanwaar dat komt. Zelf heb ik in ieder geval niks moeten ontberen in mijn kinder-en jeugdtijd, toch niet wat dat betreft. Ik vind mezelf niet materieel verwend (als enig kind), maar ik heb eigenlijk wel alles gekregen wat ik nodig had. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, kerstmis en met verjaardagen. Het is dus niet uit een soort van compensatie dat ik er maar niet in slaag om eens te denken dat ze wel speelgoed zat hebben. Want dat hebben ze natuurlijk wel. Een halve kleuterklas is het hier in de living. En dan nog zitten ze zo vaak voor de TV. Wat is er toch gebeurd met mijn intenties om met mijn kinderen te spelen, écht te spelen dan. Ik schijn er maar niet toe te komen. Misschien uit vermoeidheid of uit het nog-vanalles-te-doen-te-hebben. In plaats daarvan koop ik nog wat speeldgoed. Nu pas op, ik probeer wel inderdaad wel voor het zgn. 'duurzame' speelgoed te gaan. HABA is op dit moment wel een iets te grote financiële aderlating, dus ik snuister in alle folders en brochures op zoek naar koopjes in duurzaam speelgoed. Speelgoed dat de fantasie prikkelt. Speelgoed waarvan ik -weeral - denk dat ik deze keer écht wel samen met hen ga spelen. Alvast een goed voornemen... het zoveelste als (vermoeide) moeder ;)
Vorig jaar hebben we voor Sinterklaas de HABA-winkel gekocht. Een houten winkeltje van maar liefst 200 euro en in mijn oorsponkelijke idee dan wel goed voor Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en als het even kan nog Pasen tesamen. Maar laat ik nu net dat soort moeder zijn dat het heel erg moeilijk vind om langs speelgoed te lopen zonder erbij te denken hoe hun oogjes zouden gaan blinken bij het zien van dit en dat. Met andere woorden : Ik heb me kunnen inhouden voor Sinterklaas, maar onder de kerstboom lagen er toch weer kadootjes voor hen. Ik beken schuld en ik neem ook de volledige schuld hiervoor op mij, want Henri zou het kopen vna een Sinterklaaskado gewoon vergeten en zou pas op 6 decmeber denken aan het feit dat hij niet de moeite zou hebben genomen een schoen te zetten met een wortel bij, een beetje mysterieus errond te doen, 's morgens vroeger op te staan om het speelgoed in de schouw te leggen om dan te kunnen genieten van de stralende gezichtjes. Daarin is hij wel het tegenovergestelde dan ik (trouwens niet alleen daarin, maar kom). Nee, ik ben héél slecht in het meteen-in-de-vuilbak-gooien-van-speelgoed-folders. Ik kan mezelf zowat alles ontzeggen, maar speelgoedwinkels zijn mijn zwak. Ik weet nochthans niet vanwaar dat komt. Zelf heb ik in ieder geval niks moeten ontberen in mijn kinder-en jeugdtijd, toch niet wat dat betreft. Ik vind mezelf niet materieel verwend (als enig kind), maar ik heb eigenlijk wel alles gekregen wat ik nodig had. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, kerstmis en met verjaardagen. Het is dus niet uit een soort van compensatie dat ik er maar niet in slaag om eens te denken dat ze wel speelgoed zat hebben. Want dat hebben ze natuurlijk wel. Een halve kleuterklas is het hier in de living. En dan nog zitten ze zo vaak voor de TV. Wat is er toch gebeurd met mijn intenties om met mijn kinderen te spelen, écht te spelen dan. Ik schijn er maar niet toe te komen. Misschien uit vermoeidheid of uit het nog-vanalles-te-doen-te-hebben. In plaats daarvan koop ik nog wat speeldgoed. Nu pas op, ik probeer wel inderdaad wel voor het zgn. 'duurzame' speelgoed te gaan. HABA is op dit moment wel een iets te grote financiële aderlating, dus ik snuister in alle folders en brochures op zoek naar koopjes in duurzaam speelgoed. Speelgoed dat de fantasie prikkelt. Speelgoed waarvan ik -weeral - denk dat ik deze keer écht wel samen met hen ga spelen. Alvast een goed voornemen... het zoveelste als (vermoeide) moeder ;)
maandag 8 november 2010
zondag 7 november 2010
Mirthe begint al een beetje te lachen..
Nou ja, de klassieke sociale glimlach (volgens de boekjes) die vanaf 6 weken kan ontstaan, meer niet, maar toch geeft het je de illusie dat ze je visueel herkent en dat ze lacht naar wat aangenaam is.
'Ja, ze lacht naar mij', zegt Sarah dan enthousiast ;) 'Baby is blij'.
OVerigens lacht ze precies met een beetje een schalkse lach, zo net eentje van 'ik weet wat jij niet weet'. Dat belooft in elk geval voor binnen een paar jaar ;)
Enfin, we zullen wel zien...
Nou ja, de klassieke sociale glimlach (volgens de boekjes) die vanaf 6 weken kan ontstaan, meer niet, maar toch geeft het je de illusie dat ze je visueel herkent en dat ze lacht naar wat aangenaam is.
'Ja, ze lacht naar mij', zegt Sarah dan enthousiast ;) 'Baby is blij'.
OVerigens lacht ze precies met een beetje een schalkse lach, zo net eentje van 'ik weet wat jij niet weet'. Dat belooft in elk geval voor binnen een paar jaar ;)
Enfin, we zullen wel zien...
Esther is eindelijk genezen. Na maandag heeft ze ook nog de hele dinsdag en een stuk van de woensdag met hoge koorts gelopen. Dinsdag gelukkig een afspraak bij de pediater kunnen versieren (een prestatie gezien hij bomvol zat omdat hij enkel die dag werkte wegens een congres de rest van de week), wat zeer nodig bleek want - geheel tegen zijn principes in - heeft hij haar toch antibiotica voorgeschreven. Een bacteriële keelontsteking was het verdict. Vandaar de zeer hoge koorts, het feit dat we hem moeilijk onder controle kregen en dat ik ook aangaf dat ik ze nog nooit zo ziek had gezien. Wat ik zo fijn vind aan onze pediater is (buiten het feit dat hij ook wel 'iets' heeft. Nou ja, laat ons zeggen... het is - natuurlijk los van het gegeven dat je er per definitie altijd met een ziek kind komt - wel steeds aan aangename ontmoeting en ook wel aangenaam om naar te kijken. Misschien is het ook wel omdat hij meestal zorgt dat je kind weer beter wordt ook wel wat aantrekkelijk. In elk geval : ik denk niet dat het helemaal toevallig is dat de wachtzaal steeds maar bomvol mama's zit ;). Dus : wat ik verder zo fijn vind aan hem is dat hij je als 'ervaringsdeskundige' aanziet en je niet met theorietjes en bedenkelijke blikken de (medische) waarheid door de strot ramt. Toen ik zei dat ik Esther nog nooit zo ziek had gezien, beschouwde hij dat als een teken dat hij inderdaad aan een bacteriële infectie moest denken ('gezien ik toch wel al wat ervaring had met zieke kinderen en dus al wat kon vergelijken'). Geen gecontroleer van temperatuur en gezever over overdreven moederlijke bezorgdheid, maar rechttoe rechtaan vertrouwen de bevindingen van een mama.
Achteraf gezien waarschijnlijk een goeie beslissing van hem (en aldus een goed aanvoelen van mij), want na twee keer antibiotica speelde ze al weer en begon ze weer te eten. Een dag later moesten we ons alweer kwaad maken in haar gebruikelijke deugenieterijen. Afgezien van nog een wat bleek gezichtje is ze er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Ik weet dat het niet goed is, maar deze week dacht ik toch weer even : 'leve de antibiotica'. Een rillend en zeurend hoopje kind dat tegen je aanligt, amper in staat om iets te doen en helemaal uitgeput van de dagenlange koorts is verschrikkelijk. Ik ben dan altijd blij dat ik in deze tijd leef waarin de penicilline en de paracetamol reeds is ontdekt. Het moet vreselijk zijn om - zoals in vorige eeuwen het geval was - het ene kind na het andere te moeten afgeven aan op zich onschuldige infecties. Dat er in die tijden anders werd omgegaan met de dood van een kind zal zeker zo zijn, maar dat het 'gewoner' was weiger ik te geloven. Zelfs wanneer je het ene na het andere kind zag sterven (zoals de moeder van Caruso, die beroemde tenor, die 24 van haar 25 kinderen moest afgeven - met dank aan mijn echtgenoot voor dit soort cijfer-weetjes ;), dan lijkt het mij nog niets 'gewoons'. Wat voor een soort moeder zou je zijn als je de dood vna een kind 'gewoon' vindt. Keer op keer moet het voor die moeders het meest verschrikkelijke zijn dat je kan meemaken. Een moedergevoel blijft toch een moedergevoel, in welke tijd je ook leeft of geleefd hebt. Die vrouwen waren volgens mij een vat vol onverwerkt verdriet en hadden heel erg veel angst, elke dag opnieuw, dat er één van hun kinderen iets zou overkomen. Nee, ik ben heel blij dat ik nu leef en ik ben nog blijer dat hier voorlopig (op wat snottebellen na) weer iedereen gezond is. Het is en blijft toch de grootste schat, een goeie gezondheid...
Achteraf gezien waarschijnlijk een goeie beslissing van hem (en aldus een goed aanvoelen van mij), want na twee keer antibiotica speelde ze al weer en begon ze weer te eten. Een dag later moesten we ons alweer kwaad maken in haar gebruikelijke deugenieterijen. Afgezien van nog een wat bleek gezichtje is ze er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Ik weet dat het niet goed is, maar deze week dacht ik toch weer even : 'leve de antibiotica'. Een rillend en zeurend hoopje kind dat tegen je aanligt, amper in staat om iets te doen en helemaal uitgeput van de dagenlange koorts is verschrikkelijk. Ik ben dan altijd blij dat ik in deze tijd leef waarin de penicilline en de paracetamol reeds is ontdekt. Het moet vreselijk zijn om - zoals in vorige eeuwen het geval was - het ene kind na het andere te moeten afgeven aan op zich onschuldige infecties. Dat er in die tijden anders werd omgegaan met de dood van een kind zal zeker zo zijn, maar dat het 'gewoner' was weiger ik te geloven. Zelfs wanneer je het ene na het andere kind zag sterven (zoals de moeder van Caruso, die beroemde tenor, die 24 van haar 25 kinderen moest afgeven - met dank aan mijn echtgenoot voor dit soort cijfer-weetjes ;), dan lijkt het mij nog niets 'gewoons'. Wat voor een soort moeder zou je zijn als je de dood vna een kind 'gewoon' vindt. Keer op keer moet het voor die moeders het meest verschrikkelijke zijn dat je kan meemaken. Een moedergevoel blijft toch een moedergevoel, in welke tijd je ook leeft of geleefd hebt. Die vrouwen waren volgens mij een vat vol onverwerkt verdriet en hadden heel erg veel angst, elke dag opnieuw, dat er één van hun kinderen iets zou overkomen. Nee, ik ben heel blij dat ik nu leef en ik ben nog blijer dat hier voorlopig (op wat snottebellen na) weer iedereen gezond is. Het is en blijft toch de grootste schat, een goeie gezondheid...
maandag 1 november 2010
De nacht van zaterdag op zondag is het kindje van die ene vriendin geboren. Nota bene het moment waarop ik met een ander groepje vriendinnen op een trouwfeest zat, kijkend naar de openingsdans, met Mirthe zalig slapend op mijn arm. Zoveel geluk daar in die feestzaal... Zoveel pijn en verdriet waarschijnlijk daar in die verloskamer. Het moet verschrikkelijk zijn te moeten bevallen van een dood kindje. De barenspijn die anders meteen vergeten is wanneer je je wonder in je armen kan nemen, moet dan eens zo pijnlijk zijn...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...
En toen waren ze bijna af...
... de zolder/kinderkamers ! :)
En ik ben er fier op. Na een ruim jaar van verbouwingen waarin ik de hele tijd in mijn hoofd al interieurinrichting en decoratieplannen had gemaakt, kon ik deze week EINDELIJK mijn ideeën botvieren ! Na nog maar eens een IKEA-bezoekje (ik kan er maar niet genoeg van krijgen :) waar ik weeral decadent veel geld heb uitgegeven (nochtans zijn de kamers klein, kan er helemaal niet zoveel in en is de IKEA nu niet de duurste meubelwinkel. Joost mag weten waar die exuberante bedragen telkens vandaan komen), had ik uiteindelijk alle 'benodigdheden' in huis om de kamer die al maanden een plekje in mijn gedachten had, tot uitvoer te brengen. Alweer heb ik mezelf gestort op het vijzen, hameren en in elkaar schroeven van het overwegend roze meubilair (de mevrouw die achter me aan de kassa's stond had op basis van wat ik op mijn jar had liggen nog een opmerking gemaakt in het genre van : 'het ziet eruit als een prinsessenkamer'. OM maar te zeggen... ;), maar het resultaat mag er zijn !
Niks zo fijn als een overenthousiast kind dat helemaal uit de bol gaat bij het zien ervan en met twinkelende oogjes en een glimlach tot over haar oren, bevestigt : 'Oh ja mama, mijn nieuwe kamer is echt heel mooi' !
Een bijna tranen-momentje... heerlijk om zo mama te zijn :)
En ik ben er fier op. Na een ruim jaar van verbouwingen waarin ik de hele tijd in mijn hoofd al interieurinrichting en decoratieplannen had gemaakt, kon ik deze week EINDELIJK mijn ideeën botvieren ! Na nog maar eens een IKEA-bezoekje (ik kan er maar niet genoeg van krijgen :) waar ik weeral decadent veel geld heb uitgegeven (nochtans zijn de kamers klein, kan er helemaal niet zoveel in en is de IKEA nu niet de duurste meubelwinkel. Joost mag weten waar die exuberante bedragen telkens vandaan komen), had ik uiteindelijk alle 'benodigdheden' in huis om de kamer die al maanden een plekje in mijn gedachten had, tot uitvoer te brengen. Alweer heb ik mezelf gestort op het vijzen, hameren en in elkaar schroeven van het overwegend roze meubilair (de mevrouw die achter me aan de kassa's stond had op basis van wat ik op mijn jar had liggen nog een opmerking gemaakt in het genre van : 'het ziet eruit als een prinsessenkamer'. OM maar te zeggen... ;), maar het resultaat mag er zijn !
Niks zo fijn als een overenthousiast kind dat helemaal uit de bol gaat bij het zien ervan en met twinkelende oogjes en een glimlach tot over haar oren, bevestigt : 'Oh ja mama, mijn nieuwe kamer is echt heel mooi' !
Een bijna tranen-momentje... heerlijk om zo mama te zijn :)
Vandaag was een vreemde dag. Los van het feit dat ik 1 november hoedanook een ietwat melancholische, noem het gerust een wat treurige dag vind, paste een dag waarin we alle 5 wat ziek waren, zeker in het rijtje van 'niet zo vrolijke' dagen.
Wellicht is het weer begonnen met een virus dan van de crèche is meegekomen, zoals dat meestal gaat, en wat ons allemaal besmet heeft, weliswaar in gradaties. Esthertje is dit keer het grooste 'slachtoffer'. Haar koorts raakt maar niet goed onder controle, ze hoest zicht te pletter en heeft de hele dag (en ik bedoel : de HELE dag) 'PAPA' in allerlei zeurende toonaarden geroepen en geweend. Gelukkig voor mij was papa vandaag ter beschikking. Meer nog : hij heeft - hoewel hij dat natuurlijk wel ettelijke malen geprobeerd heeft - de kans niet gekregen om meer dan 5centimeter van zijn middelste dochter te wijken. Met een koortsig ziek maar vooral ook lichtjes dwingend stemmetje heeft ze hem een hele dag lopen zoeken, telkens maar prevelend : 'papa'....
Verscheurd door het gevoel van dat uiterst vermoeiend en wat lastig te vinden, maar anderzijds toch gecharmeerd door het 'succes' dat hij vandaag had bij haar, is hij dan toch maar ingegaan op haar wensen en heeft hij zowat de hele dag met haar op zijn buik gelegen. De realiteit van het vaderschap...
Ook Mirthe heeft het wat te pakken, weliswaar en gelukkig iets minder ernstig (wellicht nog wat beschermd door de borstvoeding).
Aangezien ook Henri en ik wat aangestoken zijn door het verkoudheids-en keelpijnvirus, was Sarah degene die hier op wat hoesten na vandaag het meest gezond was. Genomen dat ze dan ook nog eens een goeie bui had, was het fijn dat er toch iemand het zonnetje was in huis. Tot 17u dan toch, want toen begon het feit dat ze geen middagslaapje gedaan had, door te wegen. Terwijl Henri met Esther in de zetel zat, SArah voor de TV (op de grond !) van pure vermoeidheid in slaap was gevallen en Mirthe in de relax zat rond te kijken, heb ik(nadat ik mezelf hiertoe had opgepept en een dafalganneke had ingenomen) pannenkoeken gebakken. MIsschien in een poging om de druilerige en 'zieke' 1 novemberdag een beetje een leuker einde te geven?
De realiteit van het moederschap...
Wellicht is het weer begonnen met een virus dan van de crèche is meegekomen, zoals dat meestal gaat, en wat ons allemaal besmet heeft, weliswaar in gradaties. Esthertje is dit keer het grooste 'slachtoffer'. Haar koorts raakt maar niet goed onder controle, ze hoest zicht te pletter en heeft de hele dag (en ik bedoel : de HELE dag) 'PAPA' in allerlei zeurende toonaarden geroepen en geweend. Gelukkig voor mij was papa vandaag ter beschikking. Meer nog : hij heeft - hoewel hij dat natuurlijk wel ettelijke malen geprobeerd heeft - de kans niet gekregen om meer dan 5centimeter van zijn middelste dochter te wijken. Met een koortsig ziek maar vooral ook lichtjes dwingend stemmetje heeft ze hem een hele dag lopen zoeken, telkens maar prevelend : 'papa'....
Verscheurd door het gevoel van dat uiterst vermoeiend en wat lastig te vinden, maar anderzijds toch gecharmeerd door het 'succes' dat hij vandaag had bij haar, is hij dan toch maar ingegaan op haar wensen en heeft hij zowat de hele dag met haar op zijn buik gelegen. De realiteit van het vaderschap...
Ook Mirthe heeft het wat te pakken, weliswaar en gelukkig iets minder ernstig (wellicht nog wat beschermd door de borstvoeding).
Aangezien ook Henri en ik wat aangestoken zijn door het verkoudheids-en keelpijnvirus, was Sarah degene die hier op wat hoesten na vandaag het meest gezond was. Genomen dat ze dan ook nog eens een goeie bui had, was het fijn dat er toch iemand het zonnetje was in huis. Tot 17u dan toch, want toen begon het feit dat ze geen middagslaapje gedaan had, door te wegen. Terwijl Henri met Esther in de zetel zat, SArah voor de TV (op de grond !) van pure vermoeidheid in slaap was gevallen en Mirthe in de relax zat rond te kijken, heb ik(nadat ik mezelf hiertoe had opgepept en een dafalganneke had ingenomen) pannenkoeken gebakken. MIsschien in een poging om de druilerige en 'zieke' 1 novemberdag een beetje een leuker einde te geven?
De realiteit van het moederschap...
dinsdag 26 oktober 2010
NIet dat ik niet besefte wat voor een geluk ik heb met drie gezonde kinderen, maar als je in je omgeving met het tegendeel geconfronteerd wordt, voelt het soms bijna als een onrecht om zoveel geluk te hebben.
VOrige week vernomen dat een vriendin die zwanger is voor februari een kindje draagt met een hele zware hartafwijking. Een abortus om die reden wordt door de commissie toegestaan. Desalniettemin een loodzware beslissing die niemand ooit wil nemen. Vandaag bevestigde ze dat zij en haar man uiteindelijk beslist hebben om de zwangerschap te onderbreken gezien de uiterst minieme levenskansen van het kindje. Ze is 26 weken zwanger. Vreselijk. ONs heel vriendinnengroepje is er enorm van aangedaan. Het gaat als een steek door mijn hart te beseffen dat ze het zalige gevoel dat ik heb wanneer ik naar mijn kleinste prinsesje kijk, niet zal kunnen meemaken, wel integendeel...
Voor een andere vriendin van het groepje die voor dezelfde periode is uitgerekend en waarbij alles gelukkig wel voorspoedig verloopt is het zoniet NOG moeilijker. Hun kindjes zouden ongeveer exact even oud zijn...
Ze zeggen wel eens dat ieder zijn portie lees te verwerken krijgt in het leven, maar soms lijkt het te verdelen leed toch wat ongelijk te zijn...
VOrige week vernomen dat een vriendin die zwanger is voor februari een kindje draagt met een hele zware hartafwijking. Een abortus om die reden wordt door de commissie toegestaan. Desalniettemin een loodzware beslissing die niemand ooit wil nemen. Vandaag bevestigde ze dat zij en haar man uiteindelijk beslist hebben om de zwangerschap te onderbreken gezien de uiterst minieme levenskansen van het kindje. Ze is 26 weken zwanger. Vreselijk. ONs heel vriendinnengroepje is er enorm van aangedaan. Het gaat als een steek door mijn hart te beseffen dat ze het zalige gevoel dat ik heb wanneer ik naar mijn kleinste prinsesje kijk, niet zal kunnen meemaken, wel integendeel...
Voor een andere vriendin van het groepje die voor dezelfde periode is uitgerekend en waarbij alles gelukkig wel voorspoedig verloopt is het zoniet NOG moeilijker. Hun kindjes zouden ongeveer exact even oud zijn...
Ze zeggen wel eens dat ieder zijn portie lees te verwerken krijgt in het leven, maar soms lijkt het te verdelen leed toch wat ongelijk te zijn...
vrijdag 22 oktober 2010
Ikea (deel 2)
Ik wil een nuancering/correctie aanbrengen bij een eerder blogje van in september waarin ik beschreef hoe heerlijk ik het vond om in de IKEA rond te lopen. Dat klopt zeker, alleen is het enkel heerlijk om er te winkelen wanneer ik er in mijn eentje rondloop of hoogstens nog met een paar anderen die het net als ik een paradijsje vol ideetjes en snufjes vinden. Naar de IKEA gaan met Henri is echter NIET zo fijn. Hoewel ik al lang weet dat hij (net als de meeste mannen trouwens) helemaal niet graag naar dat soort winkels gaat (deels omdat het te groot is, er te veel volk rondloopt en hij vindt dat ik overal te lang blijf rondkijken maar bovenal omdat hij IKEA-meubelen verschrikkelijk vindt. NIet zozeer qua design, maar eerder omdat ze 13 in een dozijn zijn en omdat je in elk Vlaams huisgezin dezelfde kasten tegenkomt) en ik dus het IKEA-bezoek tot een minimum probeer te beperken door op voorhand op de IKEA website al te kijken naar de plaats in het magazijn van de kast of het (te zware) item dat ik wil kopen, leidt het betreden van deze Zweedse meubelgigant steevast tot een aantal echtelijke onenigheden en strubbelingen. Overigens zowat de enige echte woordenwisselingen die we hebben, want verder zijn we beiden niet de types om onze stem te verheffen of om onze kostbare energie te verspillen aan het ruziemaken. Maar een bezoek aan de IKEA maakt ons beiden koppig en stug in wat we willen en niet willen en laat onze toch wel aardig verschillende karakters (die er uiteraard altijd zijn maar die we anders constructiever schijnen te kunnen benutten) op een pijnlijke manier naar boven komen. Toegegeven : meestal bereik ik wat ik wil, zolang het een herstucturering of een inrinchting betreft van een ruimte of een kamer waar hijzelf niet zo in moet vertoeven. De grote uitzondering is onze living die ik een ruim jaar geleden ontsiert heb met de IKEA TROFAST-kasten om het speelgoed van de kinderen op een ordelijke manier in op te bergen. Veel protest, maar achteraf gaf hij toch toe dat het er zo wel iets gestructureerder uitzag en 'de kasten gaan er toch geen 10 jaar blijven staan hoop ik'. 'Natuurlijk gaan ze dat niet doen schat. Enkel tot zolang de kinderen echt hier spelen. HEt zal gauw genoeg veranderen', verzekerde ik hem terwijl ik triomfeerde met mijn 'overwinning' ;)
Dit keer betrof het IKEA-bezoek de aankoop van een aantal kasten en een nieuw groot bed voor de kinderkamers met de bedoeling in de herfstvakantie te proberen de meiden (exclusief de jongste natuurlijk) naar boven te 'verhuizen'. Hoewel hij ditmaal vrij vlotjes meeging (het ging dan ook over meubels voor de zolder, een ruimte die hij niet zo meteen dagelijks zou gaan betreden), ontstonden onze discussies al in de auto. HAdden we wel gemeten? hoe groot gingen die pakken zijn? Dat ging nooit in de auto kunnen. De kinderstoeltjes waren er niet uit en de baby was mee. Zouden we niet rechtsomkeer maken? Maar wanneer dan terugkomen. Kinderen bij mijn ouders afzetten om te winkelen ging nog wel, maar we moesten ze dan toch ook weer mee naar huis pakken, want niet zou gaan met onze volle auto... Enfin, veel vragen en al een berg frustraties op voorhand. Ik moest toegeven dat hij een punt had en - meer nog - dat hij wellcht gelijk had en dat ik weer een beetje te impulsief mijn aankopen had willen doen zonder eerst na te denken over wat en hoe met het transport ervan.
Koppig als ik op dat moment ben, ben ik - eens we op de parking stonden - begonnen met het demonteren van de autozitjes (iets wat HEnri nog nooit gedaan heeft en dus ook niet kan) en vervolgens wilde ik het net dat onze koffer scheidt van de achterbank verwijderen, anders zouden we uiteraard niet kunnen meenemen. PROBLEEM. Dat lukte dus niet. Geërgerd (meer omdat ik begon te vrezen dat we inderdaad onverrichterzake gingen moeten terugkeren dan wel omdat ik dat stomme ding niet uit die haakjes kreeg) begon ik erop te vloeken en Henri (die gewoon naast de auto stond rond te draaien en op zijn horloge stond te kijken) aan te manen om alsjeblief eens te helpen en ook eens iets te proberen. 'Wat ken ik daar nu van?', repliceerde hij. Genoeg om me lichtjes te laten overkoken en te snauwen dat ik daar toch ook niks van kende. Je kan toch minstens proberen. Zijn dat trouwens geen mannen-dingen, zo alles wat het in en uit elkaar halen van auto-onderdelen betreft....? Grrrr...
Ergernis alom. Het zou niet lukken om mijn verhoopte kasten en bed direct mee te nemen. Henri kreeg gelijk. We hadden ons niet genoeg voorbereid. Correctie : IK had me niet genoeg voorbereid want ook als ik dit thuis voorzien had, hda ik nog zelf dat net moeten weten te demonteren.
'DAn maar weer naar huis zeker', zei hij lichtjes geirriteerd, maar toch kon ik bijna een vleugje opluchting in zijn stem ontdekken.
'Neenee', kwam mijn koppige zelf weer boven. 'Laat ons nu minstens gaan kijken hoe groot de pakken zijn die we willen meenemen, dan weten we dat toch al voor de volgende keer'. Idee aanvaard... af en toe kan ik toch wel wat vooruit denken.
Om een lang IKEA- verhaal kort te maken. Die middag ben ik met de drie kids naar mijn ouders gereden. Ben ik vervolgens samen met mijn vader (die natuurlijk ook niks van IKEA moet hebben dus die ik ook zo snel mogelijk via de short cut van het magazijn, langs de kassa's naar de uitgang moet leiden) de spullen gaan aankopen, hebben we die in zijn auto geduwd en is hij met zijn auto achter die van mij (en de kinderen) aan naar ons huis gereden alwaar we samen de pakketten in onze garage gedropt hebben.
Gisteren heb ik de kasten en de lattenbodem in elkaar gestoken. Nu enkel het bed nog, maar gezien Henri ook geen vinger uitsteekt naar het in elkaar steken van een IKEA-kast (ook weer met het excuus van 'ik ken daar toch niks van'), wacht ik dan maar op iemand die zijn diensten aanbiedt of op wat bezoek dat het misschien wel ziet zitten om een handje toe te steken.
Nee echt, IKEA is niet goed voor onze relatie... ;)
Dit keer betrof het IKEA-bezoek de aankoop van een aantal kasten en een nieuw groot bed voor de kinderkamers met de bedoeling in de herfstvakantie te proberen de meiden (exclusief de jongste natuurlijk) naar boven te 'verhuizen'. Hoewel hij ditmaal vrij vlotjes meeging (het ging dan ook over meubels voor de zolder, een ruimte die hij niet zo meteen dagelijks zou gaan betreden), ontstonden onze discussies al in de auto. HAdden we wel gemeten? hoe groot gingen die pakken zijn? Dat ging nooit in de auto kunnen. De kinderstoeltjes waren er niet uit en de baby was mee. Zouden we niet rechtsomkeer maken? Maar wanneer dan terugkomen. Kinderen bij mijn ouders afzetten om te winkelen ging nog wel, maar we moesten ze dan toch ook weer mee naar huis pakken, want niet zou gaan met onze volle auto... Enfin, veel vragen en al een berg frustraties op voorhand. Ik moest toegeven dat hij een punt had en - meer nog - dat hij wellcht gelijk had en dat ik weer een beetje te impulsief mijn aankopen had willen doen zonder eerst na te denken over wat en hoe met het transport ervan.
Koppig als ik op dat moment ben, ben ik - eens we op de parking stonden - begonnen met het demonteren van de autozitjes (iets wat HEnri nog nooit gedaan heeft en dus ook niet kan) en vervolgens wilde ik het net dat onze koffer scheidt van de achterbank verwijderen, anders zouden we uiteraard niet kunnen meenemen. PROBLEEM. Dat lukte dus niet. Geërgerd (meer omdat ik begon te vrezen dat we inderdaad onverrichterzake gingen moeten terugkeren dan wel omdat ik dat stomme ding niet uit die haakjes kreeg) begon ik erop te vloeken en Henri (die gewoon naast de auto stond rond te draaien en op zijn horloge stond te kijken) aan te manen om alsjeblief eens te helpen en ook eens iets te proberen. 'Wat ken ik daar nu van?', repliceerde hij. Genoeg om me lichtjes te laten overkoken en te snauwen dat ik daar toch ook niks van kende. Je kan toch minstens proberen. Zijn dat trouwens geen mannen-dingen, zo alles wat het in en uit elkaar halen van auto-onderdelen betreft....? Grrrr...
Ergernis alom. Het zou niet lukken om mijn verhoopte kasten en bed direct mee te nemen. Henri kreeg gelijk. We hadden ons niet genoeg voorbereid. Correctie : IK had me niet genoeg voorbereid want ook als ik dit thuis voorzien had, hda ik nog zelf dat net moeten weten te demonteren.
'DAn maar weer naar huis zeker', zei hij lichtjes geirriteerd, maar toch kon ik bijna een vleugje opluchting in zijn stem ontdekken.
'Neenee', kwam mijn koppige zelf weer boven. 'Laat ons nu minstens gaan kijken hoe groot de pakken zijn die we willen meenemen, dan weten we dat toch al voor de volgende keer'. Idee aanvaard... af en toe kan ik toch wel wat vooruit denken.
Om een lang IKEA- verhaal kort te maken. Die middag ben ik met de drie kids naar mijn ouders gereden. Ben ik vervolgens samen met mijn vader (die natuurlijk ook niks van IKEA moet hebben dus die ik ook zo snel mogelijk via de short cut van het magazijn, langs de kassa's naar de uitgang moet leiden) de spullen gaan aankopen, hebben we die in zijn auto geduwd en is hij met zijn auto achter die van mij (en de kinderen) aan naar ons huis gereden alwaar we samen de pakketten in onze garage gedropt hebben.
Gisteren heb ik de kasten en de lattenbodem in elkaar gestoken. Nu enkel het bed nog, maar gezien Henri ook geen vinger uitsteekt naar het in elkaar steken van een IKEA-kast (ook weer met het excuus van 'ik ken daar toch niks van'), wacht ik dan maar op iemand die zijn diensten aanbiedt of op wat bezoek dat het misschien wel ziet zitten om een handje toe te steken.
Nee echt, IKEA is niet goed voor onze relatie... ;)
dinsdag 19 oktober 2010
Ik geef toe dat ik tot op heden nog maar bitter weinig aan het werk gedacht heb. Wel aan mijn collega's (uiteraard ;), maar niet zo aan het werk 'an sich'. Meer nog : het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik bezig was met de verschillende types van BuO, met allerlei diagnoses, met doorverwijsadressen, met handelingsgericht (proberen te) werken, met cellen en projecten en met ellenlange klassenraden...
Desalniettemin word ik zo goed als dagelijks geconfronteerd met het CLB, maar dit zijn - don't shoot me ;) - enkel de momenten waarop ik versnipperd en kapot geknipt papier van de kinderen opruim. (Klad)papier dat ik voor hen heb meegenomen vanuit mijn kast op het werk. Procedures en verslagen uit langvervlogen tijden (hoewel...)
Zo ving ik vandaag een - lettelijke - flard op van een stuk 'WATHOE LEren Kiezen', nog zoiets wat ik nog wel ken, maar wat voelt alsof het uit een vorig leven komt. Toevallig of niet viel vandaag het maandblad van de vakbond in de bus met als grote kop op de voorpagina : 'alles over de hervormingen in het secundair onderwijs' . Een toch eeuwig sluimerende nieuwsgierigheid maakte me - ondanks mijn relatieve desinteresse tegenwoordig voor eender welke hervorming dan ook - toch meester van mezelf. Stiekem heb ik het boekje snel doorbladerd naar de desbetreffende bladzijden en even een blik geworpen op de geplande herstructureringen. Even snel echter heb ik de bladzijde ook weer weggedraaid. Het zag eruit alsof het een grondige herscholing zou worden van elke modale CLB-medewerker en elke andere pippo die zich professioneel bezighoudt met studiekeuze - en begeleiding.
Mijn verkleinde brein (in het maandblad psychologie las ik iets over dat het brein van zwangere vrouwen met 4 procent verkleind om pas zes maanden na de geboorte terug zijn oorspronkelijke grootte te verkrijgen. Ik vond het al een opluchting dat het überhaupt terugkeert naar die vroegere afmeting. Stel je voor dat het dat niet zou doen, dan zat ik ondertussen al aan een brein dat maar liefst 12% kleiner was dan enkele jaren geleden. Nu ja, soms voelt dat ook wel zo aan, dat is wel zo ...) kon het vernieuwe secundair onderwijs niet zo meteen vatten en dus besloot het dat het voor vandaag meer dan voldoende was geweest met de gefragmenteerde confrontatie met CLB-stuff.
Aan de andere kant blijft het toch moeilijk om mijn professionele (of misschien wel persoonlijke) interesse in mensen en hun doen en laten tijdens mijn inactiviteit op het werk niet naar boven te laten komen. Als ik even de kans krijg of ook maar iets opvang van mensen met kinderen met problemen, studiekeuzes of moeilijke schooloopbanen, voel ik haast een niet te bedwingen drang om een interventie te doen of minstens toch wat verder te gaan horen waar zich precies het probleem situeert of wanneer het precies is foutgelopen. NOem het gerust beroepsmisvorming, hoewel misplaatste nieuwsgierigheid evengoed kan een rol kan spelen. In elk geval lucht het op om mijn redders-syndroom af en toe eens te laten opwellen en is het fijn om het soms eens NIET over baby's, krampjes, vermoeidheid of reflux te hebben. Misschien is het dus mede ook wel wat therapeutisch voor mezelf...
En ondertussen slaapt mijn kleinste prinses zalig verder op mijn buik. Toch zalig eigenlijk om te genieten van de kinderen en tegelijk even te kunnen 'werken' wanneer het me uitkomt :) :)
Desalniettemin word ik zo goed als dagelijks geconfronteerd met het CLB, maar dit zijn - don't shoot me ;) - enkel de momenten waarop ik versnipperd en kapot geknipt papier van de kinderen opruim. (Klad)papier dat ik voor hen heb meegenomen vanuit mijn kast op het werk. Procedures en verslagen uit langvervlogen tijden (hoewel...)
Zo ving ik vandaag een - lettelijke - flard op van een stuk 'WATHOE LEren Kiezen', nog zoiets wat ik nog wel ken, maar wat voelt alsof het uit een vorig leven komt. Toevallig of niet viel vandaag het maandblad van de vakbond in de bus met als grote kop op de voorpagina : 'alles over de hervormingen in het secundair onderwijs' . Een toch eeuwig sluimerende nieuwsgierigheid maakte me - ondanks mijn relatieve desinteresse tegenwoordig voor eender welke hervorming dan ook - toch meester van mezelf. Stiekem heb ik het boekje snel doorbladerd naar de desbetreffende bladzijden en even een blik geworpen op de geplande herstructureringen. Even snel echter heb ik de bladzijde ook weer weggedraaid. Het zag eruit alsof het een grondige herscholing zou worden van elke modale CLB-medewerker en elke andere pippo die zich professioneel bezighoudt met studiekeuze - en begeleiding.
Mijn verkleinde brein (in het maandblad psychologie las ik iets over dat het brein van zwangere vrouwen met 4 procent verkleind om pas zes maanden na de geboorte terug zijn oorspronkelijke grootte te verkrijgen. Ik vond het al een opluchting dat het überhaupt terugkeert naar die vroegere afmeting. Stel je voor dat het dat niet zou doen, dan zat ik ondertussen al aan een brein dat maar liefst 12% kleiner was dan enkele jaren geleden. Nu ja, soms voelt dat ook wel zo aan, dat is wel zo ...) kon het vernieuwe secundair onderwijs niet zo meteen vatten en dus besloot het dat het voor vandaag meer dan voldoende was geweest met de gefragmenteerde confrontatie met CLB-stuff.
Aan de andere kant blijft het toch moeilijk om mijn professionele (of misschien wel persoonlijke) interesse in mensen en hun doen en laten tijdens mijn inactiviteit op het werk niet naar boven te laten komen. Als ik even de kans krijg of ook maar iets opvang van mensen met kinderen met problemen, studiekeuzes of moeilijke schooloopbanen, voel ik haast een niet te bedwingen drang om een interventie te doen of minstens toch wat verder te gaan horen waar zich precies het probleem situeert of wanneer het precies is foutgelopen. NOem het gerust beroepsmisvorming, hoewel misplaatste nieuwsgierigheid evengoed kan een rol kan spelen. In elk geval lucht het op om mijn redders-syndroom af en toe eens te laten opwellen en is het fijn om het soms eens NIET over baby's, krampjes, vermoeidheid of reflux te hebben. Misschien is het dus mede ook wel wat therapeutisch voor mezelf...
En ondertussen slaapt mijn kleinste prinses zalig verder op mijn buik. Toch zalig eigenlijk om te genieten van de kinderen en tegelijk even te kunnen 'werken' wanneer het me uitkomt :) :)
zaterdag 16 oktober 2010
Daarnet aan de lijve ondervonden hoe vervelend verleidelijk er dingen aan de kassa's liggen. Sinds we met drie kinderen naar de winkel gaan is er tegen het einde van ons Coluyt-bezoek geen plaats meer in de kar. Correctie : karREN (meervoud), want we namen sowieso al twee van die examplaren. Eentje voor de boodschappen, eentje voor de kinderen. Maar nu ook de tweede kar al voor meer dan driekwart vol maxicosi zit, moet er toch minstens 1 kind uitstappen na de koele ruimte en meestal nog eentje wanneer we ongeveer aan de kassa's zijn. Tijd genoeg om dus aan het desbetreffende eindpunt hun ogen de kost te geven aan de DVD's die daar massaal liggen. Het probleem is natuurlijk dat ze niet enkel hun ogen de kost geven, maar ook tactiel (en soms zelfs nog oraal - in esthers geval dan) contact willen maken met de gegeerde schijfjes die gelukkig nog wel goed ingepakt zitten.
Zateravond 18.15u : het lijkt alsof honderden ogen mijn losgeslagen kroost bekijken die ondanks meerdere aanmaningen hun handen niet van de DVD's kunnen afhouden en liefst nog 3, 4 deeveedeetjes onder de arm nemen en er vrolijk mee gaan rondlopen. Henri is uitermate geconcentreerd en doet zijn best het niet te zien en de kassabediende een handje te helpen door alles uit de weegschaal te halen, je kent dat Colruyt-systeem wel. De baby begint te wenen. VAst weer honger. Ik steek het tutje terug dat ze kokhalzend weer uitspuwt. Natuurlijk.. als je zin hebt in wat anders is zo'n fopspeen verschirkkelijk. Vermoeid bekijk ik het tafereeltje. De twee meiden lopen lachend tussen de winkelkarren door met hun DVD's. Ik zie ogen die hen volgen en kijken waar die luidruchtige kinderen bijhoren. Een onaangenaam gevoel zegt me dat er sommigen onder hen nu wellicht denken dat ik mijn kinderen niet aankan of er toch beter geen drie (zo kort op elkaar) had moeten krijgen. Ik glimlach vriendelijk terug terwijl ik de jongste probeer te sussen. Ik werp een blik in de kar. Gelukkig bijna leeg (of de andere kar bijna vol, zo je wil). NOg hooguit een paar minuutjes en we kunnen het kassa-walhallah van DVD's verlaten. Wanneer er nog slechts enkele artikelen te gaan zijn, slaag ik erin - kordaat doch niet te opzichtig - om de dames terug tot bij ons te krijgen. Ze lopen nog steeds met dezelfde schijfjes rond en hebben veel plezier. Eigenlijk doen ze niks kapot, praat ik mezelf goed. Mijn relatieve kordaatheid heeft als effect dat minstens SArah onder de indruk is en braaf alle DVD's terug in het rekje plaatst. Ik koppel er nog even een educatief moment aan en ze slaagt er zelfs in ze op de juiste plaats terug te leggen. NIet meer dan drie DVd'tjes per rekje. Esther is iets hardleerser (of heeft last van een flinke koppigheidsfase) en probeert met een DVD tussen de karren door naar buiten te lopen terwijl ze ons lachend aankijkt. HEt argument van 'dat mag niet van de politie' mist zijn effect echter niet en tenslotte druipt ook zij af zonder DVD onder de arm. Ik ben blij als we terug in de auto zitten. De baby weent nog steeds. NOg 10 minuten en we zijn thuis...
Zateravond 18.15u : het lijkt alsof honderden ogen mijn losgeslagen kroost bekijken die ondanks meerdere aanmaningen hun handen niet van de DVD's kunnen afhouden en liefst nog 3, 4 deeveedeetjes onder de arm nemen en er vrolijk mee gaan rondlopen. Henri is uitermate geconcentreerd en doet zijn best het niet te zien en de kassabediende een handje te helpen door alles uit de weegschaal te halen, je kent dat Colruyt-systeem wel. De baby begint te wenen. VAst weer honger. Ik steek het tutje terug dat ze kokhalzend weer uitspuwt. Natuurlijk.. als je zin hebt in wat anders is zo'n fopspeen verschirkkelijk. Vermoeid bekijk ik het tafereeltje. De twee meiden lopen lachend tussen de winkelkarren door met hun DVD's. Ik zie ogen die hen volgen en kijken waar die luidruchtige kinderen bijhoren. Een onaangenaam gevoel zegt me dat er sommigen onder hen nu wellicht denken dat ik mijn kinderen niet aankan of er toch beter geen drie (zo kort op elkaar) had moeten krijgen. Ik glimlach vriendelijk terug terwijl ik de jongste probeer te sussen. Ik werp een blik in de kar. Gelukkig bijna leeg (of de andere kar bijna vol, zo je wil). NOg hooguit een paar minuutjes en we kunnen het kassa-walhallah van DVD's verlaten. Wanneer er nog slechts enkele artikelen te gaan zijn, slaag ik erin - kordaat doch niet te opzichtig - om de dames terug tot bij ons te krijgen. Ze lopen nog steeds met dezelfde schijfjes rond en hebben veel plezier. Eigenlijk doen ze niks kapot, praat ik mezelf goed. Mijn relatieve kordaatheid heeft als effect dat minstens SArah onder de indruk is en braaf alle DVD's terug in het rekje plaatst. Ik koppel er nog even een educatief moment aan en ze slaagt er zelfs in ze op de juiste plaats terug te leggen. NIet meer dan drie DVd'tjes per rekje. Esther is iets hardleerser (of heeft last van een flinke koppigheidsfase) en probeert met een DVD tussen de karren door naar buiten te lopen terwijl ze ons lachend aankijkt. HEt argument van 'dat mag niet van de politie' mist zijn effect echter niet en tenslotte druipt ook zij af zonder DVD onder de arm. Ik ben blij als we terug in de auto zitten. De baby weent nog steeds. NOg 10 minuten en we zijn thuis...
maandag 11 oktober 2010
Borstvoeding
Het is zover... na ruim twee weken ruik ik helemaal naar borstvoeding. De weeë geur zit precies overal. IN het bed, op mijn nachtkleed, op mijn t-shirt, op mijn pull. De boel wassen brengt slechts heel tijdelijk enig soelaas, want het behoeft maar een nacht - wat zeg ik : een paar minuten - om weer te gaan 'lekken' en alsdus weer helemaal 'onder' de melk te zitten. HOe prachtig de natuur ook in elkaar zit en hoe fantastisch het ook moge zijn dat je met je eigen melkproductie een baby kan laten groeien, de natuur heeft toch één klein foutje gemaakt. Het feit dat wanneer de baby aan de ene borst 'hangt', tegelijk ook de andere borst alvast al vol melk begint te lopen en na enige tijd ook gewoon gaat 'mee-lekken' is toch een beetje vervelend. NIet alleen is het een lastige zaak omdat je continu vol lek-sporen op je T-shirt zit, het is nadien ook knap vervelend dat je in onevenwicht loopt met een lege borst en een volle borst, want baby-lief drinkt natuurlijk geen twee borsten leeg (of toch nog niet). Het voelt soms zo onstabiel dat ik me afvraag of het voor buitenstaanders ook te zien is dat ik rondloop met aan de ene kant vrijwel een cupmaat meer dan aan de andere kant. Vast wel denk ik zo... maar ze zullen het me natuurlijk niet komen vertellen.
Aan de andere kant ( naast de eerder vervelende en soms genante kant) is die borstvoedingsgeur ook zo iets heel eigen aan kleine baby's en vind ik zelfs de borstvoedingskaka nog wel iets 'hebben'. Het is een geur die je ook meteen weer vergeten bent eens je geen borstvoeding meer geeft en je kleine spruit ook wat anders gaat eten dan enkel mama-melk.
Maar je bed en je -shirts blijven wel properder en je stopt met ruiken van jezelf en van die verse, opgedroogde, gestremde en overgegeven melk. Heerlijk toch die borstvoeding...
Aan de andere kant ( naast de eerder vervelende en soms genante kant) is die borstvoedingsgeur ook zo iets heel eigen aan kleine baby's en vind ik zelfs de borstvoedingskaka nog wel iets 'hebben'. Het is een geur die je ook meteen weer vergeten bent eens je geen borstvoeding meer geeft en je kleine spruit ook wat anders gaat eten dan enkel mama-melk.
Maar je bed en je -shirts blijven wel properder en je stopt met ruiken van jezelf en van die verse, opgedroogde, gestremde en overgegeven melk. Heerlijk toch die borstvoeding...
Onderweg
GIsteren voor het eerst een lange (nou ja) rit gemaakt in onze auto met een volle achterbank. Lekker vol, dacht ik elke keer ik achter me naar mijn drie meisjes keek. Hoewel een rit naar Limburg in se geen pretje is en best lang duurt om hen bezig te houden, overviel een gevoel van diep geluk me telkens ik hen bezig zag...
Het begon al met een gevecht om naast 'de baby' te kunnen zitten, vervolgens diende ik ongeveer 15 keer in evenveel minuten te zeggen dat ze (degene die zich een plaatsje 'in het midden' en 'naast de baby' had weten te bemachtigen) alsjeblieft met haar vingers NIET in de oogjes van baby mocht zitten en ook NIET in het mondje en dat ze in feite best gewoon helemaal NIET aan de baby moest frullen om nadien minstens elke vijf minuten achter me te kijken om te zien om mijn instructies ook effectief werden opgevolgd.
Door de radio dreunt al sinds de zomervakantie Sinterklaasmuziek. Gelukkig heeft de jongste nog niet van zulke anachronistische voorkeuren. Het geruzie op de achterbank over welk sinterklaasliedje op repeat moet is al erg genoeg. Met momenten zo erg dat ik met plezier genoegen neem met een K3-nummer dat als intermezzo tussen de sinterklaas en zwarte piet melodietjes op de CD staat. Bij het branden van de CD 'kindermuziek' moet ik misschien een vaag voorgevoel hebben gehad dat wanneer ik de liedjes netjes rubriek per rubriek had gezet, ik wel eens zwaar bedrogen zou kunnen uitkomen.
We hebben in elk geval de rit gehaald. Zowel heen als terug. Iedereen heeft intact de achterbank verlaten. De 'voorbank' daarentegen kon na drie uur wel geen stoomboot, schoentjes en kapoentjes meer horen, maar dat was een detail in het kader van een geslaagde dag :)
Het begon al met een gevecht om naast 'de baby' te kunnen zitten, vervolgens diende ik ongeveer 15 keer in evenveel minuten te zeggen dat ze (degene die zich een plaatsje 'in het midden' en 'naast de baby' had weten te bemachtigen) alsjeblieft met haar vingers NIET in de oogjes van baby mocht zitten en ook NIET in het mondje en dat ze in feite best gewoon helemaal NIET aan de baby moest frullen om nadien minstens elke vijf minuten achter me te kijken om te zien om mijn instructies ook effectief werden opgevolgd.
Door de radio dreunt al sinds de zomervakantie Sinterklaasmuziek. Gelukkig heeft de jongste nog niet van zulke anachronistische voorkeuren. Het geruzie op de achterbank over welk sinterklaasliedje op repeat moet is al erg genoeg. Met momenten zo erg dat ik met plezier genoegen neem met een K3-nummer dat als intermezzo tussen de sinterklaas en zwarte piet melodietjes op de CD staat. Bij het branden van de CD 'kindermuziek' moet ik misschien een vaag voorgevoel hebben gehad dat wanneer ik de liedjes netjes rubriek per rubriek had gezet, ik wel eens zwaar bedrogen zou kunnen uitkomen.
We hebben in elk geval de rit gehaald. Zowel heen als terug. Iedereen heeft intact de achterbank verlaten. De 'voorbank' daarentegen kon na drie uur wel geen stoomboot, schoentjes en kapoentjes meer horen, maar dat was een detail in het kader van een geslaagde dag :)
zaterdag 9 oktober 2010
In een poging de tijd die ik voor mezelf heb zo nuttig mogelijk te besteden, zit ik met de jongste slapend op mijn arm en dit berichtje typend voor de computer, ondertussen 2 filmen tegelijk te volgen. Verschrikkelijk stom dat twee filmen die ik al enige tijd wilde zien nu net vanavond samen worden uitgezonden en ik ben nog niet zover willen meegaan in het digitale TV-tijdperk dat ik kan opnemen, stoppen en weer herbekijken om alzo in staat te zijn de ene film te volgen en de andere later te bekijken. Dus dan maar zappen van de ene naar de andere. VAn 'SM-rechter' naar 'The da vinci code'. Het lijkt eeuwen geleden dat ik het gelijknamige boek van Dan Brown heb gelezen. De verfilming lijkt een flauw afkooksel van de spanning die ik destijds voelde toen ik het boek las. Ik kan de gedrevenheid waarmee ik toen door het boek raasde, niet meer zo terugvinden. Misschien ligt het aan de film, misschien aan het feit dat ik hem zo nu maar half aan het volgen ben, misschien aan het feit dat er ondertussen een slapende baby op mijn arm ligt en twee boven, misschien kan ik me door vermoeidheid en andere beslommeringen niet meer zo goed laten meeslepen in een verhaal. HOedenook is het gepassioneerd lezen een van de dingen die op dit moment tot een vorig leven behoren. Het is misschien wel hetgene ik het meest mis. Zal ik me ooit nog wel eens in die mate kunnen verliezen in een boek zodat ik de hele wereld vergeet?
woensdag 6 oktober 2010
Twee weken geleden alweer dat ik de nacht in het ziekenhuis doorbracht met de wetenschap de volgende dag te bevallen. Twee weken geleden al... Twee weken geleden nog maar... Er lijkt al zoveel veranderd en ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was met twee kinderen. Laat staan dat ik me nog kan herinneren hoe het was toen ik er nog maar eentje had. Niet te geloven dat ik dat toen zo moeilijk vond, het zorgen voor een baby'tje, voor één baby'tje...
De 'drukte' van toen is in niets te vergelijken met de chaotische sfeer die er nu in ons huis heerst. Zelfs met mijn vermoeidheid is het beter gesteld dan toen. OF nou ja : misschien is 'beter' niet het juiste woord. Een correctere omschrijving zal wel zijn dat mijn lichaam zich na ruim drie jaar van onderbroken nachten wat heeft aangepast aan deze ontbering. Tijdens mijn eerste avond alleen met de kids (Henri's vaderschapsverlof is sinds vandaag afgelopen) die overigens best sereen en rustig is verlopen, bedacht ik dat het toch helemaal anders zou zijn met maar één kindje om voor te zorgen. Ik zou wel veel meer tijd hebben voor dat ene kindje, maar de fijne en soms vertederende momenten tussen de zusjes onderling, zou ik niet kunnen meemaken. Voorlopig enkel lof voor een kroostrijk gezin :)
De 'drukte' van toen is in niets te vergelijken met de chaotische sfeer die er nu in ons huis heerst. Zelfs met mijn vermoeidheid is het beter gesteld dan toen. OF nou ja : misschien is 'beter' niet het juiste woord. Een correctere omschrijving zal wel zijn dat mijn lichaam zich na ruim drie jaar van onderbroken nachten wat heeft aangepast aan deze ontbering. Tijdens mijn eerste avond alleen met de kids (Henri's vaderschapsverlof is sinds vandaag afgelopen) die overigens best sereen en rustig is verlopen, bedacht ik dat het toch helemaal anders zou zijn met maar één kindje om voor te zorgen. Ik zou wel veel meer tijd hebben voor dat ene kindje, maar de fijne en soms vertederende momenten tussen de zusjes onderling, zou ik niet kunnen meemaken. Voorlopig enkel lof voor een kroostrijk gezin :)
maandag 4 oktober 2010
Gisteren en een groot stuk van vandaag serieus onder de voet geweest. Zondag opgestaan met een stijve nek die al gauw niet enkel te wijten bleek aan een verkeerde slaaphouding. De spierpijn breidde zich snel uit naar de rest van mijn lichaam en een kleine temperatuur-check toonde 38.5°. Toen ik even later ook een brandende pijn kreeg in mijn rechterborst, was het vrij duidelijk voor me dat ik een borstonsteking te pakken had. Bij Sarah heb ik dat ook gehad en was toen met 39° koorts ook enkele dagen zo goed als om op te vegen. Heel vermoeiend als je ondertussen voor je baby moet zorgen en ze dan ook nog liefst zoveel mogelijk moet aanleggen (aan de pijnlijke borst !). Deze keer dus drie keer zo vermoeiend omdat de andere kindjes ook nog net iets te klein zijn om te begrijpen dat mama zich niet goed voelt en eigenlijk het best moet rusten. Gelukkig was gisteren meter Patricia (meter van MIrthe) hier (kwam nog eens naar metekindje kijken) die godzijdank de boel hier wat draaiende heeft gehouden inclusief de kids in bad en mee in bed gestopt. Was echt super want mijn echtgenoot was weer vakkundig en discreet verdwenen in zijn bureau en dat voor zo ongeveer de hele namiddag en avond. Af en toe kan bezoek aardig van pas komen :)
zaterdag 2 oktober 2010
Gisteren dan toch maar naar de pediater geweest met onze jongste spruit. Niet dat ik niet wist dat het verdict van haar veelvuldig overgeven het alombekende en tegenwoordig net als autisme het overgediagnosticeerde 'reflux' zou zijn, maar kom ja. Nadat ik de dag daardoor aardig in paniek was geraakt omdat ze precies maar niet uit haar braken kwam en haast leek te stikken, besloot ik dat een mens beter een dokterbezoek teveel kan doen dan eentje te weinig.
Echter het jammere is uiteraard dat er aan refluxbaby's niet zo gek veel te doen is, buiten hun houding veranderen van plat liggend op de rug naar overwegend liggend in een hoek van 35° (wat ik eigenlijk gewoon al deed. Van bij Sarah wist ik al dat het op de rug leggen van baby's in feite niet de beste houding is ook al wordt deze als dusdanig voorgesteld) en het geven van wat medicatie. Drie keer per dag nu Gaviscon achter de voeding en hopen maar dat de boel binnenblijft. Het succes is wisselend, met andere woorden je kan niet echt zeggen of het helpt of niet.
Waar ze de eerste dagen al flink was bijgekomen, laat het resultaat van de flinke reflux zich nu ook rechtstreeks zien in haar gewicht. Sinds maandag was ze niet (meer) bijgekomen. Volgens pediater nog geen ramp, maar we moetsen het in de gaten houden. Het ziet er zo naar uit dat onze laatste baby wel eens veel langer dan de anderen een frêle baby zal blijven. Misschien opdat ik zo echt eens LANG een klein baby'tje zou kunnen hebben, wie weet ;) De anderen waren na drie maanden al onherkenbaar veranderd en al flink uit de eerste kleertjes gegroeid. Na 9 dagen blijven zelfs de kleinste pakjes nu nog steeds een heel stuk te groot. Maar goed ja; verder stelt onze kleinste dame het prima. Ze schijnt zelf niet bijster veel last te ondervinden van haar teruggeven en ik heb haar nog steeds amper horen wenen. Verwonderd kijkt ze de wereld in en laat de prikkels op haar afkomen. Zelfs het lawaai van de grote zussen lijkt ze tot hiertoe te appreciëren. Soms valt ze er zelfs bij in slaap alsof ze niets anders gewoon is.
Echter het jammere is uiteraard dat er aan refluxbaby's niet zo gek veel te doen is, buiten hun houding veranderen van plat liggend op de rug naar overwegend liggend in een hoek van 35° (wat ik eigenlijk gewoon al deed. Van bij Sarah wist ik al dat het op de rug leggen van baby's in feite niet de beste houding is ook al wordt deze als dusdanig voorgesteld) en het geven van wat medicatie. Drie keer per dag nu Gaviscon achter de voeding en hopen maar dat de boel binnenblijft. Het succes is wisselend, met andere woorden je kan niet echt zeggen of het helpt of niet.
Waar ze de eerste dagen al flink was bijgekomen, laat het resultaat van de flinke reflux zich nu ook rechtstreeks zien in haar gewicht. Sinds maandag was ze niet (meer) bijgekomen. Volgens pediater nog geen ramp, maar we moetsen het in de gaten houden. Het ziet er zo naar uit dat onze laatste baby wel eens veel langer dan de anderen een frêle baby zal blijven. Misschien opdat ik zo echt eens LANG een klein baby'tje zou kunnen hebben, wie weet ;) De anderen waren na drie maanden al onherkenbaar veranderd en al flink uit de eerste kleertjes gegroeid. Na 9 dagen blijven zelfs de kleinste pakjes nu nog steeds een heel stuk te groot. Maar goed ja; verder stelt onze kleinste dame het prima. Ze schijnt zelf niet bijster veel last te ondervinden van haar teruggeven en ik heb haar nog steeds amper horen wenen. Verwonderd kijkt ze de wereld in en laat de prikkels op haar afkomen. Zelfs het lawaai van de grote zussen lijkt ze tot hiertoe te appreciëren. Soms valt ze er zelfs bij in slaap alsof ze niets anders gewoon is.
woensdag 29 september 2010
Eindelijk heb ik de goeie houding gevonden om haar te laten inslapen. Buik tegen buik, zo ligt ze tegen me aan. Gek genoeg identiek dezelfde houding dan waarin ik Esther telkens rustig kreeg. Deze keer was het evenwel niet omdat ze weende, maar het is wat zoeken naar een manier om haar haar eten te laten binnenhouden. Uren heb ik haar al rechtgehouden maar desalniettemin toch al drie keer al haar kleertjes veranderd vandaag. Het lijkt wel alsof er meer uitkomt dan er naar mijn gevoel ingaat. NIet te geloven dat ze dan ook nog plast. Moet zijn dan er toch nog iets de uitgang haalt ;)
Misschien is het nog wat te vroeg om over reflux te praten, maar er zijn naar mijn gevoel toch sterke indicaties voor. NOg even afwachten om te zien hoe het evolueert.
Voorts heb ik daarnet mijn eerste ervaring gehad met de avondshift alleen met de drie meisjes. Een voorsmaakje van wat me vanaf volgende week te wachten staat eens Henri terug aan het werk gaat. Daarnet was hij nog een aantal bezoekjes gaan brengen om geboortekaartjes af te geven en doopsuikertjes te brengen. Het fijne stuk van het nieuwe vaderschap zeg maar ;) Om zes uur vertrokken en tegen de negenen thuis... Beetje blijven babbelen... Ja ja...
Enfin, de eerste ervaring was er meteen eentje om U tegen te zeggen. Zodra ik even met Mirthe bezig was (voeden, verpamperen, ...) vonden de andere dames het bijzonder grappig om dingen te gaan doen die niet zo horen. Ongelofelijk hoe ze op korte tijd haarfijn aanvoelen dat je op bijvoorbeeld voedingsmomenten wel vanalles kan zeggen, maar eigenlijk geen daad bij het woord kan voegen. Zo heb ik de badkamer half onder water teruggevonden en hadden ze de WC rol helemaal ontrolt in de WC. Esther probeerde door te spoelen. Ik hoorde ze op de knop duwen... nog eens... nog eens... nog eens. 'Stop met doorspoelen', riep ik nog vanuit de zetel. 'Ma nee, papier is nog nee weg', riep ze terug. Met een half ontblote borst en een in slaap vallende baby eraan ben ik toch maar rechtgestaan en ben gaan kijken. IN mijn ontzag over de chaos die ik aantrof, slaagde Sarah er ook nog eens in om met een heel uitdagende blik een bekertje water dat ze uit de WC geschept had vlak voor mijn ogen uit te gieten op het al doorweekte tapijtje dat de vloer van ons kleine badkamertje bedekt.
Kwaad, geroepen, kind op de gang gezet, wat gedreigd, badkamer opgedroogd, kinderen in bad gestoken en ze wat vroeger dan anders naar boven gedaan, nog net 1 verhaaltje, tijd gelimiteerd...
Nee... echt geweldig was het niet. Hecticiteit alom. Dit kon beter, véél beter. Elke pedagoog zou deze scène omschrijven als een moeder die de boel niet in de hand had en wellicht klopte dat ook wel. Misschien morgen beter. En anders de dag nadien??...
Misschien is het nog wat te vroeg om over reflux te praten, maar er zijn naar mijn gevoel toch sterke indicaties voor. NOg even afwachten om te zien hoe het evolueert.
Voorts heb ik daarnet mijn eerste ervaring gehad met de avondshift alleen met de drie meisjes. Een voorsmaakje van wat me vanaf volgende week te wachten staat eens Henri terug aan het werk gaat. Daarnet was hij nog een aantal bezoekjes gaan brengen om geboortekaartjes af te geven en doopsuikertjes te brengen. Het fijne stuk van het nieuwe vaderschap zeg maar ;) Om zes uur vertrokken en tegen de negenen thuis... Beetje blijven babbelen... Ja ja...
Enfin, de eerste ervaring was er meteen eentje om U tegen te zeggen. Zodra ik even met Mirthe bezig was (voeden, verpamperen, ...) vonden de andere dames het bijzonder grappig om dingen te gaan doen die niet zo horen. Ongelofelijk hoe ze op korte tijd haarfijn aanvoelen dat je op bijvoorbeeld voedingsmomenten wel vanalles kan zeggen, maar eigenlijk geen daad bij het woord kan voegen. Zo heb ik de badkamer half onder water teruggevonden en hadden ze de WC rol helemaal ontrolt in de WC. Esther probeerde door te spoelen. Ik hoorde ze op de knop duwen... nog eens... nog eens... nog eens. 'Stop met doorspoelen', riep ik nog vanuit de zetel. 'Ma nee, papier is nog nee weg', riep ze terug. Met een half ontblote borst en een in slaap vallende baby eraan ben ik toch maar rechtgestaan en ben gaan kijken. IN mijn ontzag over de chaos die ik aantrof, slaagde Sarah er ook nog eens in om met een heel uitdagende blik een bekertje water dat ze uit de WC geschept had vlak voor mijn ogen uit te gieten op het al doorweekte tapijtje dat de vloer van ons kleine badkamertje bedekt.
Kwaad, geroepen, kind op de gang gezet, wat gedreigd, badkamer opgedroogd, kinderen in bad gestoken en ze wat vroeger dan anders naar boven gedaan, nog net 1 verhaaltje, tijd gelimiteerd...
Nee... echt geweldig was het niet. Hecticiteit alom. Dit kon beter, véél beter. Elke pedagoog zou deze scène omschrijven als een moeder die de boel niet in de hand had en wellicht klopte dat ook wel. Misschien morgen beter. En anders de dag nadien??...
maandag 27 september 2010
Vandaag dag 4 na de geboorte en dus dé dag van de stuwing.
Mijn van nature al redelijk grote borstomtrek is nagenoeg nog minstens 2 cups groter vandaag. Het lijkt alsof mijn zwaartepunt de afgelopen week verschoven is van mijn buik naar mijn boezem. Overal harde en gespannen stukken en melk voor zeker 5 kinderen. Goeie nieuws is dat wat eruit komt ook weer effectief zijn werk doet, want bij de weging door de vroedvrouw vandaag bleek MIrthe toch alweer boven haar geboortegewicht te zitten nadat ze toch eerst een flink stukje was afgevallen. 200gr in twee dagen erbij :) Niet dat ik zo'n gewichtsfetisjist ben, maar ik geef toe dat dat in het begin toch altijd wel 'deugd' doet om te horen dat wat je produceert, je kindje ook echt wel doet groeien.
Verder is hier vandaag het 'gewone' leven hervat. Sarah naar school, Esther naar de kribbe. Een dag alleen met de kleinste. Heerlijk ! Even geen 'gevecht' om de 'baby te pakken', maar mijn kleine prinses lekker voor mij alleen. Misschien is dat toch één van de grootste verschillen tussen een eerste en een volgend kindje. Bij Esther heb ik dat zo nog niet ervaren ( misschien omdat Sarah nog erg klein was toen zij kwam), maar nu mis ik soms wel die exclusiviteit met de nieuwe baby. Wat er bij een eerste soms te veel is (wat doe je toch een hele dag met een baby in huis?), is er nu veel te weinig. De uurtjes die ik met haar alleen heb, kan ik gewoon doorbrengen met naar haar perfecte gezichtje te kijken terwijl ze in mijn armen ligt.
Mijn van nature al redelijk grote borstomtrek is nagenoeg nog minstens 2 cups groter vandaag. Het lijkt alsof mijn zwaartepunt de afgelopen week verschoven is van mijn buik naar mijn boezem. Overal harde en gespannen stukken en melk voor zeker 5 kinderen. Goeie nieuws is dat wat eruit komt ook weer effectief zijn werk doet, want bij de weging door de vroedvrouw vandaag bleek MIrthe toch alweer boven haar geboortegewicht te zitten nadat ze toch eerst een flink stukje was afgevallen. 200gr in twee dagen erbij :) Niet dat ik zo'n gewichtsfetisjist ben, maar ik geef toe dat dat in het begin toch altijd wel 'deugd' doet om te horen dat wat je produceert, je kindje ook echt wel doet groeien.
Verder is hier vandaag het 'gewone' leven hervat. Sarah naar school, Esther naar de kribbe. Een dag alleen met de kleinste. Heerlijk ! Even geen 'gevecht' om de 'baby te pakken', maar mijn kleine prinses lekker voor mij alleen. Misschien is dat toch één van de grootste verschillen tussen een eerste en een volgend kindje. Bij Esther heb ik dat zo nog niet ervaren ( misschien omdat Sarah nog erg klein was toen zij kwam), maar nu mis ik soms wel die exclusiviteit met de nieuwe baby. Wat er bij een eerste soms te veel is (wat doe je toch een hele dag met een baby in huis?), is er nu veel te weinig. De uurtjes die ik met haar alleen heb, kan ik gewoon doorbrengen met naar haar perfecte gezichtje te kijken terwijl ze in mijn armen ligt.
zaterdag 25 september 2010
Oef ! Terug thuis ! Fijn zo snel wel, hoewel ook erg onbevattelijk zo woensdag horen dat je kan binnengaan en vrijdag alweer thuiskomen met een baby erbij, maar het is echt leuk, al moet ik er idd wel op toezien dat ik voldoende rust neem, want dat is hier wel héél erg moeilijk. Waar ik eerst al 100 ogen moest hebben, moet ik er nu 1000 hebben. De twee 'grote' zusjes zijn erg enthousiast en lief, maar gaan met hun nieuwe zusje om als met een nieuw popje, dus je kan ze geen seconde uit oog verliezen ;)
Anyway, het is hier nog wat zoeken en bekomen, maar een druk jaar zal het sowieso worden. Ik zal in elk geval weten wat te doen :)
woensdag 22 september 2010
Ik ga dus - een beetje onverwachts snel - vanavond binnen voor dan toch maar de inleiding. OPeens zo veel sneller dan ik verwacht had. Dacht dat mijn gyneacoloog enkel op vrijdag de inleidingen deed en dat was in feite ook eerst zijn plan, maar het 'inleidingsboek' voor vrijdag stond al helemaal vol en vanavond (voor een bevalling op donderdag) was er wel nog plaats. OPeens hoorde ik hem vragen aan de telefoon 'straks dan binnengaan? Oké, ik zal het haar voorstellen'. En hop ja, ik heb dan maar toegestemd. De onzekerheid over wanneer het uiteindelijk spontaan zou gaan komen werd me toch wat te groot en eerlijk gezegd : het is natuurlijk uitermate makkelijk om alles op voorhand te weten en het voelt wel goed dat ik wellicht uit ziekenhuis ga zijn voor mijn mama vertrekt. De laatste hoop op een spontane bevalling is daarmee dan wel weg, maar ja, ik hoop toch dat ze een stuk sneller verloopt dan die inleiding van SArah. De reden waarom de gyn ook vrijwel meteen toestemde was omdat er idd wel al 'vooruitgang' was tov. vorige week (dus al die voortekenen hebben wel een klein beetje iets opgeleverd). Moest alles nog muurvast hebben gezeten, had hij het afgeraden en dat had ik zeker begrepen. Nu heb ik eerder zelf ook zoiets van : och ja, het was zich toch al enigszins spontaan aan het aankondigen. Had toch al 2 centimeter opening en baarmoederhals zo goed als verweekt.
Toen ik tegen hem zei : 'Ja, tot morgen dan hè, hopelijk niet te laat in de dag' (anders is het lang aan het duren), antwoordde hij 'ik gok eerder op vannnacht'. Goh ja, moest het allemaal zo snel gaan, zou ik wel content zijn, maar we zullen wel zien hè. Hij heeft daarnet ook wel wat proberen te 'strippen' (vanonder wat losprutsen, zoals ik dat zelf noem ;) en ik moet zeggen dat ik nu wel écht regelmatige weeën voel, alleen zijn ze nog niet superpijnlijk. Misschien dat het me tegen vanavond toch nog een centimetertje meer heeft opgeleverd.
Spannend allemaal seg, ik ben zo opgedraaid als een klein kind ;)
Tot over een paar dagen dan maar hè.
Toen ik tegen hem zei : 'Ja, tot morgen dan hè, hopelijk niet te laat in de dag' (anders is het lang aan het duren), antwoordde hij 'ik gok eerder op vannnacht'. Goh ja, moest het allemaal zo snel gaan, zou ik wel content zijn, maar we zullen wel zien hè. Hij heeft daarnet ook wel wat proberen te 'strippen' (vanonder wat losprutsen, zoals ik dat zelf noem ;) en ik moet zeggen dat ik nu wel écht regelmatige weeën voel, alleen zijn ze nog niet superpijnlijk. Misschien dat het me tegen vanavond toch nog een centimetertje meer heeft opgeleverd.
Spannend allemaal seg, ik ben zo opgedraaid als een klein kind ;)
Tot over een paar dagen dan maar hè.
dinsdag 21 september 2010
NOg steeds niks hier. Op de één of andere manier word ik er wat emotioneel van, kan het moeilijk verklaren. Ik heb me al afgevraagd of ikzelf psychologisch die bevalling niet aan het tegenhouden ben. Ik ben zo benieuwd aan de ene kant, maar ben aan de andere kant niet klaar om 'nooit-meer', zwanger te zijn.
Het grootste probleem met zo overtijd gaan is dat mijn mama (en eigenlijk enige babysit en opvang-en uitvalsbasis voor moest ik midden in de nacht naar ziekenhuis moeten of zo) binnen zes dagen op vakantie vertrekt. Naast het gegeven dat zowel zij het kindje nog wel zou willen zien voor ze vertrekt en dat ik natuurlijk ook wel graag zou hebben dat ze er als de eersten bij is na de geboorte, is het zo dat we - eens ze op reis is - geen extra opvang hebben voor de kids om hier en daar bij te springen, eigenlijk hetgene waar ik echt mee in mijn maag zit. Ik weet dat het niet netjes is van me om zo te denken, maar ik vermoed dat de zorg voor twee kinderen en dan nog eens over en weer rijden naar ziekenhuis en allerlei praktische dingen in orde brengen, echt wel zwaar gaat zijn voor Henri. Ik zou me zelf zoveel beter voelen moest mijn mama hier af en toe eens zijn. Al was het maar dat Henri me eens kan komen bezoeken zonder de kindjes, want toegegeven, in een ziekenhuiskamer met die twee pagadders die daar nota bene liefst ook nog eens moeten stil zijn, is niet echt te doen. Eventjes misschien, niet lang...
Alles tesamen zou het echt wel het beste zijn dat ik liefst zo snel mogelijk beval, maar laat dat nu net hetgene zijn waarvoor ik vrees dat niet gaat gebeuren. PLus dat ik me dus precies nog niet helemaal 'klaar' voel. Morgen moet ik weer naar gyn. en omwille van mijn praktisch-organisatorische beslommeringen, ga ik wel vragen of een inleiding op vrijdag niet mogelijk is, maar echt goed voel ik me daar ook niet bij. Ik had zo gehoopt dat het allemaal spontaan zou beginnen.
Verder heb ik zonet vrij slecht nieuws gehad van een zwangere vriendin. Iets niet in orde met de foetus. Ik voel me dan zo onnozel dat ik zo zeur over een spontane bevalling, terwijl de gezondheid van het kindje toch het allerbelangrijkste is.
Pfft, gekke dag, beetje emotionele achtbaan...
Zullen wel zien hoe het verder loopt !
Het grootste probleem met zo overtijd gaan is dat mijn mama (en eigenlijk enige babysit en opvang-en uitvalsbasis voor moest ik midden in de nacht naar ziekenhuis moeten of zo) binnen zes dagen op vakantie vertrekt. Naast het gegeven dat zowel zij het kindje nog wel zou willen zien voor ze vertrekt en dat ik natuurlijk ook wel graag zou hebben dat ze er als de eersten bij is na de geboorte, is het zo dat we - eens ze op reis is - geen extra opvang hebben voor de kids om hier en daar bij te springen, eigenlijk hetgene waar ik echt mee in mijn maag zit. Ik weet dat het niet netjes is van me om zo te denken, maar ik vermoed dat de zorg voor twee kinderen en dan nog eens over en weer rijden naar ziekenhuis en allerlei praktische dingen in orde brengen, echt wel zwaar gaat zijn voor Henri. Ik zou me zelf zoveel beter voelen moest mijn mama hier af en toe eens zijn. Al was het maar dat Henri me eens kan komen bezoeken zonder de kindjes, want toegegeven, in een ziekenhuiskamer met die twee pagadders die daar nota bene liefst ook nog eens moeten stil zijn, is niet echt te doen. Eventjes misschien, niet lang...
Alles tesamen zou het echt wel het beste zijn dat ik liefst zo snel mogelijk beval, maar laat dat nu net hetgene zijn waarvoor ik vrees dat niet gaat gebeuren. PLus dat ik me dus precies nog niet helemaal 'klaar' voel. Morgen moet ik weer naar gyn. en omwille van mijn praktisch-organisatorische beslommeringen, ga ik wel vragen of een inleiding op vrijdag niet mogelijk is, maar echt goed voel ik me daar ook niet bij. Ik had zo gehoopt dat het allemaal spontaan zou beginnen.
Verder heb ik zonet vrij slecht nieuws gehad van een zwangere vriendin. Iets niet in orde met de foetus. Ik voel me dan zo onnozel dat ik zo zeur over een spontane bevalling, terwijl de gezondheid van het kindje toch het allerbelangrijkste is.
Pfft, gekke dag, beetje emotionele achtbaan...
Zullen wel zien hoe het verder loopt !
maandag 20 september 2010
Vandaag hebben ventje en ik identiek dezelfde dagindeling gevolgd dan twee jaar geleden de dag voordat Esther geboren werd. Noem het gerust een vorm van primair bijgeloof ;)
OOk toen was ik uitgerekend voor een maandag, moest ik - omwille van uitgerekende dag - naar het ziekenhuis voor een monitor en zijn we nadien iets gaan eten in De Met in Vilvoorde onder het motto van : 'Nog even genieten met z'n twee want misschien is dit de laatste keer voor de komende tijden'. Die nacht is toen de bevalling begonnen. Dinsdagmorgen was ze er.
Stiekem hoop ik op eenzelfde scenario, al moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik twee jaar geleden in de loop van de dag toch net iets meer voorweeën voelde dan nu. Vandaag is het zelfs opvallend rustiger dan de voorbije dagen. Het lijkt wel helemaal weggeëbt...
Ik schat de kans eerder klein in dat ik morgenvroeg al een baby in mijn armen heb, al zou het uiteraard fantastisch zijn.
Aan de andere kant blijf ik denken van : Kom zeg, waarom zoveel ongeduld... nog even genieten van de relatieve rust hierzo... Maar het lukt me gewoon echt niet. Het lijkt wel of ik elke seconde van de dag denk aan dat wezentje dat er bijna is. Ik krijg er zo'n soort 'opgewonden' gevoel van. 'Opgewonden' in de zin van het gevoel dat je hebt wanneer je zo pas verliefd bent en je je thuis klaarmaakt om je geliefde weer te ontmoeten. Dan denk je ook de hele dag aan niks anders en leef je zo 'ergens anders'. NU leef ik ergens in de 'ik moet bijna bevallen'-roes en het is erg moeilijk om er even uit te stappen.
OOk toen was ik uitgerekend voor een maandag, moest ik - omwille van uitgerekende dag - naar het ziekenhuis voor een monitor en zijn we nadien iets gaan eten in De Met in Vilvoorde onder het motto van : 'Nog even genieten met z'n twee want misschien is dit de laatste keer voor de komende tijden'. Die nacht is toen de bevalling begonnen. Dinsdagmorgen was ze er.
Stiekem hoop ik op eenzelfde scenario, al moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik twee jaar geleden in de loop van de dag toch net iets meer voorweeën voelde dan nu. Vandaag is het zelfs opvallend rustiger dan de voorbije dagen. Het lijkt wel helemaal weggeëbt...
Ik schat de kans eerder klein in dat ik morgenvroeg al een baby in mijn armen heb, al zou het uiteraard fantastisch zijn.
Aan de andere kant blijf ik denken van : Kom zeg, waarom zoveel ongeduld... nog even genieten van de relatieve rust hierzo... Maar het lukt me gewoon echt niet. Het lijkt wel of ik elke seconde van de dag denk aan dat wezentje dat er bijna is. Ik krijg er zo'n soort 'opgewonden' gevoel van. 'Opgewonden' in de zin van het gevoel dat je hebt wanneer je zo pas verliefd bent en je je thuis klaarmaakt om je geliefde weer te ontmoeten. Dan denk je ook de hele dag aan niks anders en leef je zo 'ergens anders'. NU leef ik ergens in de 'ik moet bijna bevallen'-roes en het is erg moeilijk om er even uit te stappen.
Abonneren op:
Posts (Atom)