Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het bevalt me wel, het huismoederen. Drie maanden zijn er al om van het schooljaar en nog geen seconde heb ik het werken gemist. Soms maakt het me wel wat bang : wat gebeurt er toch met me?
Mensen vragen wel eens wanneer ik weer aan het werk ga en of ik nog mijn stukje zelfstandige praktijk doe. Het ligt wellicht aan mij, maar telkens ik die vraag krijg, voel ik me wat schuldig. 'Nee, nog niet', zeg ik dan 'misschien later op het het jaar'. Tuurlijk beamen de meesten dat ook : geniet maar eerst van je kindjes. Maar ik vraag me af hoeveel tijd ik écht krijg om te genieten, zonder meer. De emancipatie is in die mate ingeburgerd dat het evident is dat je - na het moederen - ook weer gaat werken. Na drie maanden meestal, zoniet toch zeker na 6 maanden en à la limite nog een jaar, maar dat is het toch welletjes geweest. Het lijkt alsof je tegenwoordig als vrouw maar echt gelukkig kan zijn als je werk en gezin weet te combineren. Het hoort ook niet meer om als 'geschoolde' vrouw enkel het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. We leven toch in de 21e eeuw?

Nou ja, ik weet niet. Wanneer ik de beruchte 'wanneer ga je terug werken' -vraag krijg, heb ik soms zin om te antwoorden : 'Niet en dat is helemaal prima zo'.
Toegegeven : Soms loop ik de muren op en denk ik wel eens 'waarmee ben ik toch bezig' als ik voor de zoveelste keer op rij een koppige 2-jarige huilend in de hoek zet. Soms kan ik zo precies een beetje dissociëren en mezelf vanop een afstandje bezig zien : voortdurend veel te zwaar beladen, altijd sleurend met iets, maxi-cosi onder de arm, (te) luid roepend omdat ik mijn geduld verlies met zeurende vermoeide kinderen die tegenwerken en tegenspreken, de hele dag door speelgoed opruimend omdat ik er anders continu over struikel, bad en bed-rituelen elke dag opnieuw en voor TV suffend met een baby aan de borst...
Er zijn utdagender dingen en hier heb ik niet voor gestudeerd... Waar is mijn ambitie naartoe? En waarom word ik niet opstandiger van de idee dit minstens nog 8 maanden voltijds te moeten doen? Gek ... amper 4 jaar geleden begon ik nog aan een nieuwe (dure) opleiding met héél veel zin om vanalles in die richting te gaan doen en nu ben ik de huismoeder die ondergedompeld zit in zorgtaken en dat dan ook nog eens helemaal niet erg vind. Misschien klopt dat biologische gegeven van de zoog-en zorgmoeder wel meer dan ik altijd heb gedacht?