GIsteren voor het eerst een lange (nou ja) rit gemaakt in onze auto met een volle achterbank. Lekker vol, dacht ik elke keer ik achter me naar mijn drie meisjes keek. Hoewel een rit naar Limburg in se geen pretje is en best lang duurt om hen bezig te houden, overviel een gevoel van diep geluk me telkens ik hen bezig zag...
Het begon al met een gevecht om naast 'de baby' te kunnen zitten, vervolgens diende ik ongeveer 15 keer in evenveel minuten te zeggen dat ze (degene die zich een plaatsje 'in het midden' en 'naast de baby' had weten te bemachtigen) alsjeblieft met haar vingers NIET in de oogjes van baby mocht zitten en ook NIET in het mondje en dat ze in feite best gewoon helemaal NIET aan de baby moest frullen om nadien minstens elke vijf minuten achter me te kijken om te zien om mijn instructies ook effectief werden opgevolgd.
Door de radio dreunt al sinds de zomervakantie Sinterklaasmuziek. Gelukkig heeft de jongste nog niet van zulke anachronistische voorkeuren. Het geruzie op de achterbank over welk sinterklaasliedje op repeat moet is al erg genoeg. Met momenten zo erg dat ik met plezier genoegen neem met een K3-nummer dat als intermezzo tussen de sinterklaas en zwarte piet melodietjes op de CD staat. Bij het branden van de CD 'kindermuziek' moet ik misschien een vaag voorgevoel hebben gehad dat wanneer ik de liedjes netjes rubriek per rubriek had gezet, ik wel eens zwaar bedrogen zou kunnen uitkomen.
We hebben in elk geval de rit gehaald. Zowel heen als terug. Iedereen heeft intact de achterbank verlaten. De 'voorbank' daarentegen kon na drie uur wel geen stoomboot, schoentjes en kapoentjes meer horen, maar dat was een detail in het kader van een geslaagde dag :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten