LIeve kleine meid... alweer 8 maanden ben je, wat gaat het toch snel

En toen was ik weeral ziek... Koorts en keelpijn, maar vastberaden om het deze keer zonder antibiotica uit te zieken. NIet meer die troep in mijn lijf waardoor ik het gevoel heb nog een maand langer ziek te zijn omdat het zoveel bijwerkingen heeft.
Nee, paar daagjes meer slapen en een lading dafalgannekes en het moet zo maar overgaan.

Vanmiddag leerde ik de meisjes petanquen. Ongeloofelijk hoe ze erin opgingen. Sarah was bovendien ook écht goed. Meerdere keren gooide ze gewoon (in mijn gevoel nogal nonchalant) vlak langs het kleine balletje. Geen mens die het nog kon verbeteren. En dat voor haar eerste keer. Plezier dat ze het en triomferen dat ze deed :) Ik was echt onder de indruk. Of ze het ooit al op school gedaan had? Nee hoor, nog nooit. Ze had ook meteen door dat het ging over de bal die het dichtstbij lag en dat dat soms maar millimeterwerk was. Net als een professioneel begon ze de afstand tussen de grote en de kleine bal met haar vingers en handen af te meten om te kijken wie het dichtstbij had gegooid. En soms zag ik ze stiekem (zogezegd) haar eigen balletje net een tikje dichterbij schuiven zodat zij alweer de winnaar zou zijn. Echt grappig. OK, het is wat vals spelen, maar ook best wel intelligent ;)


Een zicht op de petanque-tuin

Sinds afgelopen vrijdag heb ik dan - EINDELIJK - mijn diploma in handen van de opleiding die ik vorig jaar afrondde. Hét papiertje...
Alles wat therapie is, is momenteel een 'ver-van-mijn-bed-show', maar toch was het fijn om het zo af te sluiten. Het 'wij-gevoel' van onze groep karakterdames (én dus vanaf nu allemaal gediplomeerde therapeuten) was er terug helemaal en het werd zowaar een emotioneel en diepgaand 'afscheid-in-stijl'. De opleiders bedenkt met drie dikke kussen, deze keer als 'gelijkwaardigen'...
Het had wel iets speciaals en unieks. Zo een gevoel heb je toch maar eens in je leven, evenals de prachtige en fantastische groep waarmee we de afgelopen vier jaren een ongeloofelijke weg hebben afgelegd. Er zijn maar weinig mensen die je in je leven tegenkomt aan wie je je zo goed durft laten kennen en die je bovendien toelaat om (soms rake) dingen te zeggen waardoor je 'levensverhaal' door elkaar wordt geschudt en je aan de slag gaat met dat ondoorgrondelijk kluwen aan familieverhalen. Nee, het mag dan nog zijn dat ik voorlopig niets met mijn 'nieuwe' diploma doe, maar de opleiding zelf was absoluut een topper, iets wat me voorgoed veranderd heeft.


'Hét papiertje' :)

Speciaal voor meter Patricia een fotoshoot van Mirthe :)

Ik heb het niet met koken. Nooit gehad en denkelijk zal ik er ook nooit iets mee gaan hebben. Ik heb het niet zo mee van thuis. Op zich mag dat geen reden zijn om niet graag in de kookpotten te roeren, maar ik heb er geen plezier aan. Het bezorgt me stress en ik ben niet het type dat culninaire hoogstandjes op haar bord wil. Ik wil gewoon eten als ik honger heb. Functioneel. NIet dat ik niet kan genieten van een dineetje, zeker wel, maar dat genieten gaat dan bij mij over 'het gezelschap' en 'het feit dat ik eens zonder kinderen rustig kan eten'. Voor mijn part is dat in de pizzahut, zolang het maar een beetje 'rustig' is en ik eens op mijn gemak kan eten. Ik geef er ook niet zo graag veel geld aan uit. Ik heb graag dingen die ik lust, iets wat mijn honger op een lekkere manier kan stillen. Geen speciale dingen en dus ook geen haute cuisine. Met honger en met een lege bankrekening weer naar buiten gaan is niet aan mij besteed.
Ik kan me dan ook doodergeren aan die kookprogramma's. Best mogelijk dat ze de gemiddelde vlaming aan het koken krijgen of met (meer) plezier vanalles laten uitproberen, maar op mij heeft het een omgekeerd effect. De meesten bekijk ik dan ook niet (meer), maar regelmatig kijk ik wel naar 'komen eten'. Meer om het sociale aspect erachter. Mensen van uiteeenlopende slag die elkaar niet kennen, opeens samenzetten om gezellig te dineren, vind ik op zich een leuk stukje televisie. De manier waarop ze vooroordelen op basis van een menu, zonder dat ze elkaar gezien hebben, de veronderstellingen die ze maken als ze elkaars huis bekijken, betasten en soms zelfs besnuffelen en de manier waarop ze elkaar beconcurreren en voor de camera (los van de anderen) hun ongezouten mening geven over de kookkunsten, maar over allerlei andere opvallendheden van hun medekandidaten.
Door de overdaad aan kookprogramma's zijn mensen zo kieskeurig geworden over wat er op hun bord komt en over de manier waarop het op hun bord wordt gepresenteerd, dat het me bijna degouteert. Woordenschat die tot voor enkele jaren enkel voorbehouden was voor de keuken van de meesterchef, is nu gemeengoed geworden. Iedereen heeft het over de cuisson van het vlees, over de gaartijd van de groentjes en over de 'lichtheid' van de bordschikking. Gisteren kookte op het eerdervernoemde programma een zekere Theo, 66j, gepenioneerd en - net als alle andere hobbykoks die een sprong wagen en voor half Vlaanderen willen gelauwerd worden omwille van hun kookkunsten - gebeten door de kook-kriebel.
Ik zapte pas in na het voorgerecht, maar zijn hoofdschotel bestond uit struisvogelfilet met aardappeltjes en daarbij gestoofd witloof en spruitjes. Het dessert was een rijstpap met bruine suiker (de donkere versie, die met kandij).
Het zag er lekker uit en dat was het wellicht ook, maar wat werd die man met de vloer gelijk gemaakt (ik bedoel dan zijn kookkunsten, want over de man zijn persoolijkheid en gastvrijheid, was er enkel lof). Het bord was te vol, er was geen plaats meer om te snijden, de 'cuisson' van het vlees trok op niks en het witloof en de spruiten, jekkes... zoiets gaf je toch niet. Het dessert kreeg dezelfde veeg uit de pan. De anderen reageerden geschokt over 'dat een simpele rijstepap, met ZOVEEL bruine suiker die er onverzorgd was opgelegd', absoluut not-done was. 'Dit was keuken van 50 jaar geleden'.
Oh ja? En wat is de keuken van nu dan? Een mager bordje met een vleesje erop met een perfecte cuisson (wat is trouwens 'perfect'... les goûts et les couleurs... je weet wel), de groentjes mooi geschikt, niet te symmetrisch als we Sergio Herman mogen geloven en een niet gekabbeld sausje dat het geheel op een 'well-done' manier vervolledigd.
Wat is er mis met de boerenkeuken? Een goed stuk vlees, patatten en groenten. Bordschikking? So what? De groentjes en de patatjes worden toch lekker met het bakvet van het vlees erbij geplet? Het mag dan wel een puree-achtige massa worden, maar wel een lekkere. Je hebt er ten minste mee gegeten. Rijstepap met bruine suiker... Heerlijk ! HOe meer suiker hoe beter, zeker als je nog de brokken van de suiker ziet (gezeefde suiker? Komaan zeg...)
Ik ben en blijf voorstander van het éénpansgerecht. Voor een keuken-analfabeet als ik het ideale, maar natuurlijk 'not-done', zo'n kwak wok met noedels op je bord.
Ik trek het me niet aan. Zelfs als heel vlaanderen het het kokkerellen slaat (op de gepaste manier uiteraard), zal ik nog niet buigen. Eten blijft toch maar eten en het is zo snel op. Er zijn andere dingen die ik veel belangrijker vind ik het leven.
Nee, geef mij maar 'gewoon' eten. Ik ben echt allergisch aan die kook-cultuur van tegenwoordig. Mij krijgen ze ermee niet over de brug. MIsschien wel integendeel...

Na enkele wenmomentjes vorige week (een keertje een uurtje met mama erbij en een paar dagen later een uurtje zonder mama), ging onze jongste girl vanmorgen de eerste keer voor enkele uurtjes naar de kribbe. We waren een beetje 'vergeten' dat het voor de oudsten vandaag geen school was (één of andere facultatieve vrije dag. Vrijdag hadden ze er ook eentje. Joost mag weten waar ze al die vrije dagen vandaan halen, maar gezien ik nog thuis ben, stelt er zich gelukkig geen al te groot probleem daarmee). Geen wekker opgezet en dus 'liep' (of beter gezegd : 'schreeuwde') onze natuurlijke wekker vanmorgen om 8.40u af (met een luide 'PAPA MAMA, WIJ ZIJN WAKKER !!!), ongeveer de tijd waarop we gezegd hadden Mirthe te zullen brengen. Het is dus een ietwat later geworden, maar laat ons zeggen : heel erg vond ik het niet. Gezien we haar sowieso rond de middag weer zouden gaan ophalen, werd de tijd dat ze van mij gescheiden zou zijn, enkel wat kleiner. Stelstelmatig opbouwen is misschien niet zo slecht. En dan bedoel ik - denk ik - vooral voor mezelf. Niet te geloven dat ik op dit tijdstip bij de anderen al een hele tijd aan het werk was en dat ik toen vond dat ik al lang was thuisgebleven voor hen. Mirthe is al een flinke baby, maar toch is ze nog zo klein in mijn beleving. Ik zal erop moeten toezien dat ik ze niet te klein houd, een valkuil die sommige mama's wel eens maken als het over hun 'laatste' baby'tje gaat. De oudste kon niet snel genoeg groot zijn. Ik heb haar zelfs voorgedaan hoe ze moest kruipen. Enkel ter stimulatie van de grove motoriek - uiteraard... Ik wilde ze vooruit krijgen, letterlijk en figuurlijk. Met educatieve speelgoedjes zette ik me voor haar. Ze kon nog niet perfect zitten. Ik herinner me een foto met zo'n slangenkussen achter haar rug en ik ervoor met een stoofje met vrompjes. Vierkant, driehoek, cirkel... Jeetje toch, 7 maanden of zo was dat kind, echt niet te doen was ik. Met Esther deed ik al wat rustigeraan. Druk druk was het toen met een grote baby (bijna peuter) en een kleinere. Het was meer alles op z'n beloop laten. Kruipt ze al, vroeg iemand toen ze ruim 9 maanden was. 'Nog niet gezien', antwoordde ik, waarop Esthertje prompt begon te kruipen. En kijk, ze ging ook als vanzelf stappen en praten (veel 'vanzelfer' dan Sarah overigens die ik bijna heb overgestimuleerd om haar aan de praat te krijgen).ONdertussen spreekt ze zelfs tegen zonder dat ik dat haar eerst heb moeten voordoen ;)
Van kindjes die rond de tijd van Mirthe geboren zijn, lees of hoor ik wel eens dingen als 'hij/zij zit al goed of kruipt al, eet al brokjes en drinkt al zelf uit een beker'. Mirthe doet (nog) niks van dat alles, maar ik stoor er me niet aan, integendeel zelfs. Een keer dat ze die dingen zal gaan doen, zal ook het beeld van de 'kleine baby' die nog niet mobiel is en enkel van mijn borst drinkt, stilaan verdwijnen en laat het nu net dat zijn dat ik nog even wil uitstellen...
Afgelopen donderdag rolde ze voor het eerst om, van rug naar buik. Ze is enigzinds laat met deze actie, maar over het feit dat ze misschien niet zou gaan omrollen, heb ik me nooit zorgen gemaakt.
Ze maakt ook al enkele klanken : 'fff' en 'pep', soms al eens iets wat op 'pap(a)' lijkt. Zomaar vanzelf... wonderlijk toch?

Het is geen nieuws meer, maar ik geniet zo van mijn klein(st)e meid. Ze is geweldig en ik heb zo de indruk dat iedereen (nou ja - bijna iedereen... mijn moederlijke trots mag de dingen niet overdrijven ;) die mening met me deelt. Ongeveer overal waar ik met haar kom, blijven mensen kijken. Met haar guitig lachje waar ze alle voorbijgangers op trakteert, krijg ik bijna altijd (of zij) een glimlach terug. Het blijft me verbazen hoe vriendelijk mensen zijn en hoe 'soft' als het gaat over het krijgen van een babyglimlach. Soms maak ik er voor mezelf een soort van spelletje van. Met babybjorn en lachende baby erin ga ik dan in de winkel naast een somber voor zich uitstarend individu staan in de hoop een glimlach van de persoon in kwestie te kunnen ontlokken. Soms lukt het uiteraard niet en zijn mensen toch danig in gedachten verzonken dat ze niet naast zich kijken, maar vaak (en echt héél vaak) lukt het wel en lachen mensen terug. Misschien is het wel de enige glimlach die ze die dag zullen hebben. Soms spreken mensen me aan over haar. Mensen die me anders zouden voorbijlopen. Ik geef toe dat ik haar soms enkel en alleen al daarvoor meeneem naar school of als ik ergens een boodschap ga doen, terwijl die dingen in feite een stuk makkelijker gaan zonder baby erbij. Ze is bijna mijn poort voor sociaal contact. Ze pakt iedereen in. Voorbijgangers, mama's aan de schoolpoort en zelfs de papa's, de werkmannen die hier over de vloer komen, de buren, de vrienden en kenissen, ... Ik heb al meerdere vriendinnen die 'gestopt' waren, weer zin doen krijgen in 'nog een baby' en zwangere kenissen geven aan ook graag 'zo'n meisje' te willen krijgen. Ik groei er centimeters van. Het is heerlijk. Verslavend. Jammer dat ze zo snel groot wordt. Over enkele maanden zal de magie voorbij zijn, dat besef ik...
Daarnet voor de schoolpoort was er weer een mama die verwonderd en blij verbaasd bleef staan en zei : 'mais, quel beau bébé'. Ze herhaalde het zeker 5 keren en nadat ze gevraagd had hoe oud ze was en of ze altijd zo vrolijk was, wenste ze me nog een dikke proficiat en sloot af met : 'geniet ervan'.
En dat doe ik echt... ten volle :)

Vandaag weer een mijlpaal verder : de eerste keer naar de kapper ! Samen met vriendinnetje Mia - uiteraard... Een (goed) voorbeeld hadden ze toch wel even nodig om hen over de brug te helpen. En goede voorbeelden doen al eens wonderen. Voor-beel-dig waren ze allebei. Sarah durfde amper met haar ogen draaien en bleef stokstijf zitten terwijl de eerste keer in haar jonge leventje haar blonde lokken werden afgeknipt en medogenloos op de grond vielen. Ik schat toch zo'n 7 centimeter. Verbouwereerd keek ze nadien hoe haar afgeknipte haren werden weggeveegd en in een kastje verdwenen. Haar staartje is nu een stuk korter, maar het staat haar wel. Het haar was echt wel kapot, gesplitst en erg dun geworden onderaan.
Esther twijfelde eerst en wilde in eerste (en ook wel in tweede en derde) instantie liever terug naar buiten lopen, maar na veel overhalingsmanoevres van papa, mama, Sarah, MIa, mama van Mia en kapper zelf, ging ze uiteindelijk toch in de stoel zitten en gedroeg ook zij zich SUPERbraaf. De kapper (of was het een kapster?... het geslacht van dat kapperspersoon was namelijk heel erg onduidelijk. Het gezicht vna een man, maar het lichaam van een vrouw. Misschien een transseksueel of iemand in het midden van operatiesessies, maar of dat nu van vrouw naar man was of omgekeerd, was me in dit stadium niet heel erg duidelijk en hoewel hij/zij amper Nederlands sprak heb ik me ervan weerhouden om hem/haar met een geslacht aan te spreken en dus niet aan de kinderen te zeggen : 'de 'meneer' zal je geen pijn doen, of zoiets dergelijks) was onder de indruk van Esthers haardos. Zelden gezien bij zo'n jong kind, bevestigde ook een - duidelijk vrouwelijke - collega. Maar toch ging er ook bij Esthertje een stukje af, zij het wel wat minder (ik had de indruk dat de kap(p)(st)er het zonde vond om zulk mooi haar af te knippen en het was inderdaad ook minder 'stuk' dan dat van Sarah).
Flink flink waren ze. Ik was echt onder de indruk, want - afgaande op hun motivatie op voorhand ('nee, ik WIL NIET naar de kapper !') - had ik me voorbereid op scènes, heel veel scènes...
Maar niet dus en dat hebben we (Henri en ik) uitermate sterk bekrachtigd. Toen we in de auto op de terugweg NOG eens zeiden hoe flink ze wel waren, zei SArah : 'Ja, IK WEET HET WEL AL'...
OF hoe je als ouder soms net iets té enthousiast kan zijn :)

En verder werd de dag afgeloten met een flinke verrassing... noem het gerust een verjaardagskado in spe voor Sarah en Esther en... nou ja... kerstmis en nieuwjaar??? ;) LOL
Ze kunnen d'er alvast al van genieten :

Vandaag weer een verwarrend opvoed-dagje met als start een eye-opener door de papa van Sarah's vriendinnetje, die nogal nadenkt over dat soort dingen en heel erg bezig is met opvoeding. Hoewel de mama daar (net als in de meeste gezinnen wellicht) de hoofopvoeder is, is het de papa die een beetje 'beslist' over hoe ze hun kind opvoeden. De mama volgt dan, hoewel háár opvoedstijl dichter bij de mijne ligt.
Vanmiddag startte het opvoed-gesprek met de mededeling van de papa dat hij dochterlief gisteren voor de eerste keer gestraft had. Hallelujah ! Ze is ruim 4 jaar een werd voor de EERSTE keer gestraft???? ONgelofelijk. Was ze dan zo 'stout' geweest? Nee eigenlijk niet blijkbaar : een klassiek kleuter-ongehoorzaamheidje, niet willen luisteren en wat koppig zijn, niet meer dan dat, maar toch had hij zich deze keer (anders dan de andere keren) genoodzaakt gevoeld om haar haar kamer op te sturen met een fikse aanmaning. Reden dat hij deze keer, in tegenstelling tot de andere keren, toch overgaan tot een - in mijn ogen - 'normale' pedagogische reactie, was dat de situatie al wat geëscaleerd was toen hij aan de bewuste ontbijttafel kwam waar dochterlief van colère een glas water op de grond had gekegeld. 'Geëscaleerd' in de zin van : 'moeder en dochter' waren al in een soort conflict-situatie beland met een ernstige machtsstrijd als gevolg en hij voelde zich genoodzaakt de boel in zekere zin te 'doorbreken'.
Maar, en daar bleef hij bij, het was iets wat hij niet (graag) deed en ook niet van plan was nog veel te herhalen. Straffen is voor hem een uiting van een zekere onmacht. Je kind raakt je en jij speelt er als ouder op in omdat je je niet wil laten kennen en omdat je de machtsstrijd niet wil verliezen. Een gevoel van te willen 'winnen' was hem volledig vreemd, zei hij. Hij voert nooit een machtsstrijd en heeft ook nooit het gevoel dat te moeten voeren. Machtsstrijd voer je met gelijken, maar niet in de relatie vader-dochter. Hij is haar vader en staat boven haar. Er is geen enkele manier waarop hij dus met haar in machtsstrijd zou moeten gaan.
Het klonk allemaal logisch en ook heel erg waar, alleen kwam ik ineens pijnlijk tot de vaststelling dat ik per dag wel heel erg veel machtsstrijden voer met mijn kinderen. Ik denk wél vaak van 'nu ga ik me niet laten kennen', 'nu ga ik niet toegeven' en nog wel meer van dat soort dingen. Het maakt opvoeden idd wel zwaar met momenten en ook wel best stressvol soms. Hij had nooit stress bij het opvoeden, er was immers ook nooit sprake van 'winnen of verliezen'. Heerlijk lijkt me, maar het lijkt ook als iets wat ik zelf niet schijn te kunnen. MIsschien komt het ook wel door mijn eigen opvoeding die ik ook heb ervaren als in een machtsstrijd. Een machtsstrijd tussen mijn vader en ik. Wie is de sterkste en wie kan wie het zwijgen opleggen? Wie heeft het laatste woord? En niet alleen vroeger, maar ook nu nog, speelt hij zijn machtsrol goed uit, al is het maar omdat hij de irritante gewoonte heeft mijn opvoeding in het bijzijn van mijn kinderen volledig te ondermijnen, waardoor ik als reactie weer de machtsstrijd aanga en niet niet enkel met hem, maar ook met de kinderen (misschien om eindelijk eens in iets zijn goedkeuring te kunnen krijgen)
Zonder evenwel mijn opvoeding van alles de schuld te geven, heeft het me vandaag ernstig tot nadenken gestemd. Temeer omdat we erachter kwamen dat ook Henri dat gevoel van een machtsstrijd te moeten voeren, helemaal niet kende. Misschien hadden moeders het wel sneller dan vaders? Of misschien had het wel te maken met het gegeven dat het minder speelde tussen vaders en dochters dan tussen moeders en dochters? (hoewel bij mij klopte dat toch niet dan?). Maar dan nog... het frappeerde me wel wat dat ook Henri nog nooit een dergelijk gevoel had gekend. Wat voelde hij dan bij het feit dat ze nog steeds met tutjes rondlopen overdag? Dat Sarah nog steeds zo moeilijk eet? Dat Esther je gewoon uitlacht als je je kwaad maakt? Had hij nog op geen enkel moment gedacht : 'Shit, we zijn deze strijd aan het 'verliezen'? Nee dus, bij hem zou het simpel zijn : tutjes waren al lang weggegooid geweest, niet eten was niet eten tot ze vna pure miserie zou opeten wat er op haar bord lag en met Esther moesten we veel en veel strenger en consequenter zijn. Geen machtsstrijd, gewoon duidelijkheid.
Het klonk als : 'moest het van mij hebben afgehangen, was dit al lang zo gebeurd'. En hij heeft voor een stuk wel gelijk. Sommige dingen zijn misschien moeilijker voor mama's. En ik ben niet altijd even consequent. Ze gaan idd vaker met mij de machtsstrijd aan. Aan de andere kant, maakte het me boos. Hoezo : de tutjes waren al lang weggegooid geweest en niet eten is niet eten? Hij zegt verdorie NOOIT iets als we aan tafel zitten. Het eeuwige gezeur om Sarah aan de groenten te krijgen is mijn continue aanmmoediging, geven van beloningen en van pure ellende soms het straffen. En wat betreft de tutjes is hij 's avonds mooi alijd gaan werken en sta ik voor een namiddag-en avondshift met moeilijke en zeurende kinderen. Bovendien gaat hij ook vaak conflicten uit de weg. 'Ze wil dat niet aandoen', zegt hij dan, wanneer hij eens een kind moet aankleden dat protesteert. Einde conflict. Zo is het gemakkelijk. Zo MOET het aandoen verdomme, we moeten ergens naartoe en we zijn te laat.
Dat soort stuff. Ik ga de confrontatie aan en ik geef toe : ik wil winnen. Winnen in de zin van : ze moet die rok aan. Punt. Ik verander geen 5 keer van kledingstuk als we te laat zijn en ik laat har zeker niet in haar onderbroek naar buiten gaan. Die strijd ga ik aan en geloof me, dat is gewoon vaak een echte strijd. Ik kan het ook niet helpen.
Misschien is het ook wel makkelijker om geen 80 keer per dag in conflict te gaan en daarbij te willen aantonen aan je kind dat jij wel de ouder bent naar wie geluisterd moet worden, als je niet dag in dag uit voor hen moet zorgen? Soms voel ik het opvoeden wel aan als een dagdagelijkse strijd en dat is beste stresserend.
Ik ben wel wat jaloers op die mannen die dat niet schijnen te voelen. Die zich als vader zeker genoeg voelen om er te staan en niet gaan 'strijden' met hun kinderen.
Misschien moet ik het minstens toch een keer proberen, om die dagelijkse strijd te staken?