Eindelijk heb ik de goeie houding gevonden om haar te laten inslapen. Buik tegen buik, zo ligt ze tegen me aan. Gek genoeg identiek dezelfde houding dan waarin ik Esther telkens rustig kreeg. Deze keer was het evenwel niet omdat ze weende, maar het is wat zoeken naar een manier om haar haar eten te laten binnenhouden. Uren heb ik haar al rechtgehouden maar desalniettemin toch al drie keer al haar kleertjes veranderd vandaag. Het lijkt wel alsof er meer uitkomt dan er naar mijn gevoel ingaat. NIet te geloven dat ze dan ook nog plast. Moet zijn dan er toch nog iets de uitgang haalt ;)
Misschien is het nog wat te vroeg om over reflux te praten, maar er zijn naar mijn gevoel toch sterke indicaties voor. NOg even afwachten om te zien hoe het evolueert.

Voorts heb ik daarnet mijn eerste ervaring gehad met de avondshift alleen met de drie meisjes. Een voorsmaakje van wat me vanaf volgende week te wachten staat eens Henri terug aan het werk gaat. Daarnet was hij nog een aantal bezoekjes gaan brengen om geboortekaartjes af te geven en doopsuikertjes te brengen. Het fijne stuk van het nieuwe vaderschap zeg maar ;) Om zes uur vertrokken en tegen de negenen thuis... Beetje blijven babbelen... Ja ja...
Enfin, de eerste ervaring was er meteen eentje om U tegen te zeggen. Zodra ik even met Mirthe bezig was (voeden, verpamperen, ...) vonden de andere dames het bijzonder grappig om dingen te gaan doen die niet zo horen. Ongelofelijk hoe ze op korte tijd haarfijn aanvoelen dat je op bijvoorbeeld voedingsmomenten wel vanalles kan zeggen, maar eigenlijk geen daad bij het woord kan voegen. Zo heb ik de badkamer half onder water teruggevonden en hadden ze de WC rol helemaal ontrolt in de WC. Esther probeerde door te spoelen. Ik hoorde ze op de knop duwen... nog eens... nog eens... nog eens. 'Stop met doorspoelen', riep ik nog vanuit de zetel. 'Ma nee, papier is nog nee weg', riep ze terug. Met een half ontblote borst en een in slaap vallende baby eraan ben ik toch maar rechtgestaan en ben gaan kijken. IN mijn ontzag over de chaos die ik aantrof, slaagde Sarah er ook nog eens in om met een heel uitdagende blik een bekertje water dat ze uit de WC geschept had vlak voor mijn ogen uit te gieten op het al doorweekte tapijtje dat de vloer van ons kleine badkamertje bedekt.
Kwaad, geroepen, kind op de gang gezet, wat gedreigd, badkamer opgedroogd, kinderen in bad gestoken en ze wat vroeger dan anders naar boven gedaan, nog net 1 verhaaltje, tijd gelimiteerd...
Nee... echt geweldig was het niet. Hecticiteit alom. Dit kon beter, véél beter. Elke pedagoog zou deze scène omschrijven als een moeder die de boel niet in de hand had en wellicht klopte dat ook wel. Misschien morgen beter. En anders de dag nadien??...

Vandaag dag 4 na de geboorte en dus dé dag van de stuwing.
Mijn van nature al redelijk grote borstomtrek is nagenoeg nog minstens 2 cups groter vandaag. Het lijkt alsof mijn zwaartepunt de afgelopen week verschoven is van mijn buik naar mijn boezem. Overal harde en gespannen stukken en melk voor zeker 5 kinderen. Goeie nieuws is dat wat eruit komt ook weer effectief zijn werk doet, want bij de weging door de vroedvrouw vandaag bleek MIrthe toch alweer boven haar geboortegewicht te zitten nadat ze toch eerst een flink stukje was afgevallen. 200gr in twee dagen erbij :) Niet dat ik zo'n gewichtsfetisjist ben, maar ik geef toe dat dat in het begin toch altijd wel 'deugd' doet om te horen dat wat je produceert, je kindje ook echt wel doet groeien.

Verder is hier vandaag het 'gewone' leven hervat. Sarah naar school, Esther naar de kribbe. Een dag alleen met de kleinste. Heerlijk ! Even geen 'gevecht' om de 'baby te pakken', maar mijn kleine prinses lekker voor mij alleen. Misschien is dat toch één van de grootste verschillen tussen een eerste en een volgend kindje. Bij Esther heb ik dat zo nog niet ervaren ( misschien omdat Sarah nog erg klein was toen zij kwam), maar nu mis ik soms wel die exclusiviteit met de nieuwe baby. Wat er bij een eerste soms te veel is (wat doe je toch een hele dag met een baby in huis?), is er nu veel te weinig. De uurtjes die ik met haar alleen heb, kan ik gewoon doorbrengen met naar haar perfecte gezichtje te kijken terwijl ze in mijn armen ligt.

Oef ! Terug thuis ! Fijn zo snel wel, hoewel ook erg onbevattelijk zo woensdag horen dat je kan binnengaan en vrijdag alweer thuiskomen met een baby erbij, maar het is echt leuk, al moet ik er idd wel op toezien dat ik voldoende rust neem, want dat is hier wel héél erg moeilijk. Waar ik eerst al 100 ogen moest hebben, moet ik er nu 1000 hebben. De twee 'grote' zusjes zijn erg enthousiast en lief, maar gaan met hun nieuwe zusje om als met een nieuw popje, dus je kan ze geen seconde uit oog verliezen ;)
Anyway, het is hier nog wat zoeken en bekomen, maar een druk jaar zal het sowieso worden. Ik zal in elk geval weten wat te doen :)

Ik ga dus - een beetje onverwachts snel - vanavond binnen voor dan toch maar de inleiding. OPeens zo veel sneller dan ik verwacht had. Dacht dat mijn gyneacoloog enkel op vrijdag de inleidingen deed en dat was in feite ook eerst zijn plan, maar het 'inleidingsboek' voor vrijdag stond al helemaal vol en vanavond (voor een bevalling op donderdag) was er wel nog plaats. OPeens hoorde ik hem vragen aan de telefoon 'straks dan binnengaan? Oké, ik zal het haar voorstellen'. En hop ja, ik heb dan maar toegestemd. De onzekerheid over wanneer het uiteindelijk spontaan zou gaan komen werd me toch wat te groot en eerlijk gezegd : het is natuurlijk uitermate makkelijk om alles op voorhand te weten en het voelt wel goed dat ik wellicht uit ziekenhuis ga zijn voor mijn mama vertrekt. De laatste hoop op een spontane bevalling is daarmee dan wel weg, maar ja, ik hoop toch dat ze een stuk sneller verloopt dan die inleiding van SArah. De reden waarom de gyn ook vrijwel meteen toestemde was omdat er idd wel al 'vooruitgang' was tov. vorige week (dus al die voortekenen hebben wel een klein beetje iets opgeleverd). Moest alles nog muurvast hebben gezeten, had hij het afgeraden en dat had ik zeker begrepen. Nu heb ik eerder zelf ook zoiets van : och ja, het was zich toch al enigszins spontaan aan het aankondigen. Had toch al 2 centimeter opening en baarmoederhals zo goed als verweekt.

Toen ik tegen hem zei : 'Ja, tot morgen dan hè, hopelijk niet te laat in de dag' (anders is het lang aan het duren), antwoordde hij 'ik gok eerder op vannnacht'. Goh ja, moest het allemaal zo snel gaan, zou ik wel content zijn, maar we zullen wel zien hè. Hij heeft daarnet ook wel wat proberen te 'strippen' (vanonder wat losprutsen, zoals ik dat zelf noem ;) en ik moet zeggen dat ik nu wel écht regelmatige weeën voel, alleen zijn ze nog niet superpijnlijk. Misschien dat het me tegen vanavond toch nog een centimetertje meer heeft opgeleverd.

Spannend allemaal seg, ik ben zo opgedraaid als een klein kind ;)
Tot over een paar dagen dan maar hè.

NOg steeds niks hier. Op de één of andere manier word ik er wat emotioneel van, kan het moeilijk verklaren. Ik heb me al afgevraagd of ikzelf psychologisch die bevalling niet aan het tegenhouden ben. Ik ben zo benieuwd aan de ene kant, maar ben aan de andere kant niet klaar om 'nooit-meer', zwanger te zijn.

Het grootste probleem met zo overtijd gaan is dat mijn mama (en eigenlijk enige babysit en opvang-en uitvalsbasis voor moest ik midden in de nacht naar ziekenhuis moeten of zo) binnen zes dagen op vakantie vertrekt. Naast het gegeven dat zowel zij het kindje nog wel zou willen zien voor ze vertrekt en dat ik natuurlijk ook wel graag zou hebben dat ze er als de eersten bij is na de geboorte, is het zo dat we - eens ze op reis is - geen extra opvang hebben voor de kids om hier en daar bij te springen, eigenlijk hetgene waar ik echt mee in mijn maag zit. Ik weet dat het niet netjes is van me om zo te denken, maar ik vermoed dat de zorg voor twee kinderen en dan nog eens over en weer rijden naar ziekenhuis en allerlei praktische dingen in orde brengen, echt wel zwaar gaat zijn voor Henri. Ik zou me zelf zoveel beter voelen moest mijn mama hier af en toe eens zijn. Al was het maar dat Henri me eens kan komen bezoeken zonder de kindjes, want toegegeven, in een ziekenhuiskamer met die twee pagadders die daar nota bene liefst ook nog eens moeten stil zijn, is niet echt te doen. Eventjes misschien, niet lang...

Alles tesamen zou het echt wel het beste zijn dat ik liefst zo snel mogelijk beval, maar laat dat nu net hetgene zijn waarvoor ik vrees dat niet gaat gebeuren. PLus dat ik me dus precies nog niet helemaal 'klaar' voel. Morgen moet ik weer naar gyn. en omwille van mijn praktisch-organisatorische beslommeringen, ga ik wel vragen of een inleiding op vrijdag niet mogelijk is, maar echt goed voel ik me daar ook niet bij. Ik had zo gehoopt dat het allemaal spontaan zou beginnen.

Verder heb ik zonet vrij slecht nieuws gehad van een zwangere vriendin. Iets niet in orde met de foetus. Ik voel me dan zo onnozel dat ik zo zeur over een spontane bevalling, terwijl de gezondheid van het kindje toch het allerbelangrijkste is.

Pfft, gekke dag, beetje emotionele achtbaan...
Zullen wel zien hoe het verder loopt !

Vandaag hebben ventje en ik identiek dezelfde dagindeling gevolgd dan twee jaar geleden de dag voordat Esther geboren werd. Noem het gerust een vorm van primair bijgeloof ;)
OOk toen was ik uitgerekend voor een maandag, moest ik - omwille van uitgerekende dag - naar het ziekenhuis voor een monitor en zijn we nadien iets gaan eten in De Met in Vilvoorde onder het motto van : 'Nog even genieten met z'n twee want misschien is dit de laatste keer voor de komende tijden'. Die nacht is toen de bevalling begonnen. Dinsdagmorgen was ze er.
Stiekem hoop ik op eenzelfde scenario, al moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik twee jaar geleden in de loop van de dag toch net iets meer voorweeën voelde dan nu. Vandaag is het zelfs opvallend rustiger dan de voorbije dagen. Het lijkt wel helemaal weggeëbt...
Ik schat de kans eerder klein in dat ik morgenvroeg al een baby in mijn armen heb, al zou het uiteraard fantastisch zijn.
Aan de andere kant blijf ik denken van : Kom zeg, waarom zoveel ongeduld... nog even genieten van de relatieve rust hierzo... Maar het lukt me gewoon echt niet. Het lijkt wel of ik elke seconde van de dag denk aan dat wezentje dat er bijna is. Ik krijg er zo'n soort 'opgewonden' gevoel van. 'Opgewonden' in de zin van het gevoel dat je hebt wanneer je zo pas verliefd bent en je je thuis klaarmaakt om je geliefde weer te ontmoeten. Dan denk je ook de hele dag aan niks anders en leef je zo 'ergens anders'. NU leef ik ergens in de 'ik moet bijna bevallen'-roes en het is erg moeilijk om er even uit te stappen.

NOg minder dan anderhalf uur en ik heb er de volle 40 weken zwangerschap op zitten. Nooit gedacht dat ik die 20e september zou halen, hoewel heel veel mensen mijn bezorgdheid omtrent een eventuele vroeggeboorte altijd wel weggewaaid hebben met een 'straks ga je nog overtijd'. Nou ja : beter om die 40 weken toch uit te doen, dat blijf ik vinden, dus ERG vind ik het zeker niet, maar laat ons zeggen : het is nu toch wel stilaan welletjes geweest. Baby-in-de-buik is (gelukkig wel natuurlijk) nog altijd heel actief, maar op een ondertussen echt ongelofelijk pijnlijke manier waardoor er continu vanalles 'klem' lijkt te zitten daarbinnen. Een duw op de blaas, een stomp in de darmen, een por in de ribben en een grote druk op de maag, waardoor ik eigenlijk de laatste dagen ook weer erg misselijk ben.
De fysieke ongemakken beginnen wel wat door te wegen, hoewel ik geen enkele reden tot klagen heb, want ik doe nog steeds alles wat ik wil doen in feite, zij het dan wel op een iets trager tempo of met wat meer gezucht en gepuf. Maar eigenlijk ben ik gewoon ONGELOFELIJK benieuwd ook naar dat kleintje. Verbaas me d'er zelf ook over dat ik dat nu bij de derde precies het meeste heb. Misschien omdat ik weet wat er me te wachten staat en hoe het zo wat gaat lopen (of ongeveer toch). Het voelt alsof de band er al meer is, hoewel ik haar ook nog moet leren kennen. Misschien is het omdat ze al een hele zwangerschap veel bewuster deel uitmaakt van ons gezin. Sarah spreekt al MAANDEN over het nieuwe zusje en het lijkt alsof ze gewoon enkel nog geboren moet worden om daarna direct te gaan participeren in ons gezinnetje. Soms is het alsof ze er al is, maar ze is er nog niet...

Vandaag zag Sarah opeens dat mijn navel niet meer echt een diep putje is, maar er eigenlijk bijna uitstulpt door de omvang van mijn buik. 'Navel weg?' vroeg ze, dus ik probeer haar uit te leggen dat het putje nu even weg is omdat mama een dikke buik heeft en dat het putje nadien wel terugkomt als baby uit de buik is. Voldoende informatie om te besluiten dat baby langs die navel naar buiten zal komen. 'Kijk papa, baby is er bijna uit', zei ze nadien terwijl ze Henri mijn navel aanwees.
Logisch natuurlijk dat ze dat denkt, maar wel grappig ;)

Ik begin steeds beter te parkeren, al zeg ik het zelf ;) Na vier jaar officieel woonachtig te zijn in het Brussels Hoofdstedelijk gewest, ondertussen dagelijks een kind naar de school te brengen en regelmatig eentje naar de kribbe - twee plaatsen waar telkens bijzonder weinig (lees : meestal geen) parkeerplaatsen zijn en al zeker geen twee plaatsen achter elkaar zodat ik voorwaarts in de plaats kan rijden - lukt het me steeds beter. Niet vanzelf uiteraard, maar omdat ik mezelf verplicht van de uitdaging aan te gaan in het enige plekje te gaan staan dat ik in de hele straat kan vinden. Vroeger zou ik een blokje zijn omgereden, maar met twee kinderen, een dikke buik en vooral door de permanente race tegen de klok die ik uitvoer, kan ik me moeilijk nog permitteren van een paar honderden meters te gaan omrijden. Dus : proberen te parkeren dan maar, en het lukt steeds beter. Pas op: ik vind het nog steeds niet leuk als er een file auto's achter me staat te wachten omdat ik moet parkeren en het is dan al helemaal gênant als je een paar keer moet proberen. Liever probeer ik uiteraard in een ietwat rustige straat waarbij ik dan ook nog eens goed gekeken heb dat er geen auto's achter me zitten. Dat zijn ook de momenten waarop parkeren het beste lukt.
Ik ben in elk geval ook wel een klein beetje fier dat ik het door een toename aan ervaring ook effectief beter begin te kunnen en vooral dat ik mijn auto kwijt geraak op plaatsen waar ik vroeger - uit angst en onzekerheid - was voorbijgereden, op zoek naar een grotere plaats verderop. Het heeft me in elk geval al ettelijke minuten doen besparen en heeft er al meermaals voor gezorgd dat ik net voor het belsignaal met Sarah de schoolpoort haal, in plaats van net te laat.

Verder hier vandaag wel redelijk wat buik-activiteit. De 'ergste' (hoewel je amper van 'erg' kan spreken) dag tot hiertoe. Echt wel voorweeën, maar helemaal niet regelmatig en eigenlijk ook niet zo geweldig pijnlijk. Kan nog alle kanten op.
Nog drie dagen te gaan. Ik hoop nog steeds dat het binnen de 40 weken termijn kan, maar die kans wordt wel steeds kleiner ;)

Vandaag wordt mijn voorlopig nog steeds jongste dochter 2 jaar. Zo'n verjaardag is toch telkens een moment waarop je toch even terugdraait naar die bewuste dag. Naar de bevalling, hoe ze begon, hoe het voelde toen dat glibberige hoopje mens op je buik werd gelegd, hoe je in totale vervoering keek naar wat voor iets perfects er toch weer uit je buik was gekomen. Overweldigend... Een beetje een ontastbaar moment ook. De paar dagen na zo'n geboorte leef je toch precies in een soort roes. Vaak merk ik bij andere vrouwen dat ze wel graag over hun bevalling en de periode erna vertellen. Dat geldt zeker ook voor mij. Niet dat je het steeds wil vertellen, maar met dat je het je steeds opnieuw voor de geest probeert te halen, wordt de vage 'film' van die eerste momenten met je baby, als het ware telkens toch wat duidelijker en bevattelijker. Althans zo voel ik het een beetje aan.
Vandaag was dus zo'n dag van terugblikken op dat intense moment toen Esther in ons leven kwam. Om 8.38u keek ik naar de klok en dacht van 'nu was ze er'... MIsschien heb ik er ook wel meer aan gedacht nu ik opnieuw voor een bevalling sta. OK, de pijn van 'barensweeën' op zich vergeet je wel (net zoals elke pijn als die gepasseerd is trouwens), maar het gevoel dat ik erbij had, is toch nog niet verdwenen. TOen ik vandaag dus die 8.38u op de klok zag, dacht ik er ook wel even bij van : 'Oef, toen was ik er vanaf'. Heel stiekem zou ik toch wel weer willen doorspoelen nu naar dat moment van de oerkracht van de laatste perswee waarmee je dat kindje uit je lichaam perst. Vraag me af wanneer het weer zover zal zijn. Echt lang kan het nu toch niet meer duren?

Anyway, twee kindjes die op 16 september geboren zijn, zal er ook niet inzitten. Misschien beter toch ook maar voor hen. Ze zullen nu al veelal samen gevierd worden, maar eens ze wat ouder zijn, zullen ze wellicht toch blij zijn dat ze toch elk ook nog 'hun' dag zullen hebben.

Ik probeer stilaan echt afscheid te nemen van mijn dikke buik. De laatste toch wel...
Ik weet zeker dat ik hem weer ga missen en dat ik na een tijdje ook wel weer graag zwanger ga willen zijn, maar ergens komt er een punt (of beter gezegd : een kinderaantal) waarvan je denkt : nu is het toch netjes geweest. Zolang ze klein zijn, lijkt het allemaal nog eenvoudig. Als ik denk aan binnen een jaar of 10 -12wanneer er hier omzeggens 5 volwassen zullen gaan rondlopen, denk ik toch van : zo is het wel genoeg. Hoewel ja, ik ben voor mezelf nu al tal van rationele redenen aan het bedenken waarom dat echt wel zo zou zijn.
Ergens word ik heel weemoedig als ik denk aan het feit dat het binnen enkele uren of dagen echt gedaan is met zwangeren. Een keer het hier 'in gang' gaat schieten, is het voorbij. Het enige wat je denkt tijdens een bevalling is immers dat kind er zo snel mogelijk uitkrijgen. Een beetje de keerzijde wel van dat één-zijn met je ongeboren kindje. Ik heb het drie keer erg fijn gevonden, die dikke buik met dat stampende kindje en het voelt aan alsof ik echt niet klaar ben met dat heerlijke zwangere gevoel. NOu ja, misschien zijn het wel de hormonen... we zullen het daar maar op houden.

Vanavond heb ik bijvoorbeel echt zo'n beetje een down gevoel erover. Misschien niet geheel toevallig ervaar ik sinds een aantal uren wel wat 'gerommel' in de buik. MIsschien is het voor vannacht, of morgen, maar misschien duurt het ook nog DAGEN... ! In elk geval neemt de spanning hier toch flink toe.

Ikea (deel 1)

Ze mogen zeggen wat ze willen, maar de IKEA is een heerlijke winkel :)
Vanmorgen heb ik wat ze noemen geprofiteerd om kinderloos en op een maandagvoormiddag in zwangerschapsverlof nog eens een bezoekje te brengen aan deze meubelgigant. Weliswaar niet direct voor de meubels an sich. Wél om er een aantal op te meten (overigens wel in functie van de kinderkamers), maar (nog) niet om ze mee te nemen. Het doel van mijn kinderloos bezoekje was eerder om eens wat te snuisteren en ideeën op te doen bij de vele bakken vol fijne spulletjes die je tussen de mooi gepresenteerde kamers vindt. MIsschien iets kleins kopen...
Zonder kinderen op schok of niet, bij de kinderafdeling was het het moeilijkst om me in bedwang te houden. Dit zouden ze wel leuk vinden, en dat ook, en dat ook... Mmmmm... Zelfs baby-in-de-buik kon niet aan mijn oprukkende koopwoede ontsnappen. NOg maar een schattig fleecedekentje, of twee, of drie... (Hoeveel had ik er nu eigenlijk ook al weer thuis?).
Wat me blijft verbazen in IKEA is toch telkens weer al dat volk. Dan ga je op een maandagmorgen, maar toch zijn er mensen, veel mensen. Natuurlijk niet zo veel als op een zaterdag, maar toch relatief druk... voor een maandagmorgen...
Ik zag vooral mama's met baby's, peuters, zelfs kleuters (ik zou het nooit doen, maar sommigen opteren een tripje naar IKEA tijdens de schooluren boven een schooldag waarop ze zouden kunnen gaan winkelen ZONDER kinderen, maar kom). Ook wel oma's met kleinkinderen, of meerdere oma's tesamen die druk hun ideeën spuiden over wat ze zouden kopen eens kleinkind-liefgroot genoeg zou zijn voor een eigen kamer in hun huis. Ze gingen er helemaal in op. Misschien wel heviger dan ze ooit voor hun eigen kinderen tekeer gingen.
Weinig papa's en mannen te zien. De klassieke rolverdeling schijnt nog steeds hoogtij te vieren. Meneer gaan werken terwijl mevrouw zich met de baby een weg probeert te banen door de dagen die samen met een baby toch allemaal een beetje op elkaar gelijken. Ik heb het ook gedaan en zal het wellicht weer doen. De dag wat opvullen met iets anders dan enkel eten geven, troosten, sussen en pampers verversen... De IKEA : wat een oplossing ! :)
Anyway, toen ik bij de kassa kwam en al mijn arikelen op de band legde, vreesde ik al dat ik mijn intentie van enkel 'iets' te kopen ferm had overschreden. Ik schrok dan ook niet helemaal van het bedrag dat de vriendelijke jobstudent me aanrekende, maar moet spontaan toch iets in de aard van 'Oei, ik kwam enkel voor een kleinigheidje' gezegd hebben. Hij glimlachte en antwoordde 'Ja, mevrouw, dat is IKEA hè'. GOed gedrild al, die jobstudent... :)
Met pak en zak terug naar de auto. Af en toe wat blikken van mijn zware zak naar mijn dikke buik. Ik glimlach ze allemaal weg. Heel doelbewust zet ik er flink de pas in. Totaal bezweet (waar komt opeens die 24 graden vandaan?) zit ik even later in de auto. Misschien toch wel wat te hard gestapt, denkt mijn bekken...
Na een korte middagsiëst, besluit ik Sarah te gaan halen met de buggy. Wat een idee. Wat ik al een paar maanden probeer te vermijden, durf ik nu weer aan. KOrdaat stap ik in een voor mijn toestand veel te hoog tempo naar de school waar ik net op tijd (ook weer helemaal bezweet en ik had me nog net een nieuw T-shirt aangetrokken) aankom. Ze is blij dat ik met de buggy ben. Tot hiertoe is dat voorrecht enkel voor oma geweest. Van de school stap ik naar de winkelstraat waar ik nog enkele kleine boodschappen wil doen. Even. Snel...
Blijkbaar ben ik niet de enige met dat idee. Vele (weeral) mama's combineren hun uitje naar de schoolpoort met een boodschapje en de wachtrijen aan de kassa zijn immens. Sarah wordt er lastig van, maar ik vind het niet zo erg. Ik ben lang niet de enige met een vervelend kind aan de kassa.
Veel later dan verwacht beëindig ik mijn shop-sessie van de dag. Tijd al weer om ook Esther te gaan ophalen.
Bijna 2,5u later dan mijn vertrek naar de school, kom ik geradbraakt thuis. Een kind in de buggy, een kind er achter op, een dikke buik en een enorm pijnlijk bekken.
Gelukkig zijn ze even zoet met de nieuwe spoorbaan die ik gekocht heb in de IKEA en kan ik even gaan zitten.
Je kan niet zeggen dat ik niet mijn best doe om de bevalling te bespoedigen, maar het enige wat ik voel na een dag rechtstaan, wandelen en slenteren is overal pijn, maar (nog) geen enkele wee. Nog 6 dagen te gaan...

En 11 september ging ook voorbij, gelukkig toch maar...
Vandaag een typische 'at-home-day'. UItslapen (nou ja) en zodra kids wakker zijn nog even met z'n vieren in bed, net zoals we dat een hele grote vakantie gedaan hebben. Ook nu weer realiseer ik me dat er voor vijf eigenlijk geen plaats is in het grote bed. Een rustige voormiddag met pannenkoeken, wat binnen spelletjes spelen en hier en daar een huishoudelijk klusje. Na het middagslaapje een uitje naar de winkel. We passeren een overvol speeltuintje, eentje waar we vroeger ook vaak naartoe gingen toen onze tuin nog niet in orde was. De meiden zeuren even, maar zijn snel overtuigd dat onze eigen glijbaan en schommel veel leuker is, gezien ze daar niet hoeven te wachten op hun beurt, dus dan maar meteen de eigen tuin in na die boodschappen. Ze zijn door het dolle heen (ook Esther, ondanks een flinke diarree eerder op de dag) en lopen achter elkaar, klimmen op de speeltoren en maken taartjes in de zandbak. Ondertussen is baby-in-de-buik heel erg actief en heb ik ongeveer de ene harde buik na de andere, maar er zit geen regelmaat in en is ook absoluut (nog) niet (zo) pijnlijk. Weer veel te laat liggen ze uiteindelijk in bed. Morgen nog een feestje in het 'verre Limburg' (een achttiende verjaardag, hemel, waar is de tijd... ;) weliswaar wel met het valiesje in de koffer, je weet maar nooit.

Nog steeds windstil hier in de buik, hoewel vandaag in vergelijking met de afgelopen dagen toch precies wat meer 'activiteit'. HIer en daar zal er wel iets aan het beginnen zijn, maar of dat beginnend stadium lang zal aanslepen of niet, zal de komende dagen hopelijk snel duidelijk(er) worden. 10 september zal het niet zijn dus en als ik even mag kiezen (maar dat kan ik natuurlijk niet) misschien toch ook liever niet 11 september, gezien de toch niet zo aardige connotatie met die datum. Vanavond dan toch maar geen stimulerende activiteiten ;) Er zijn sowieso al meer dan harde buiken genoeg geweest dit afgelopen etmaal.

Verder vandaag maar eens wat administratie in orde gebracht. Een aantal aangetekende zendingen gedaan met de opzegging van wat overbodige abonnementen die ik hier nog had lopen. Boekenclub, pakketjes die toekwamen voor de kinderen, ... Allemaal leuk wel, maar niet echt nodig en gezien de status onzer beider spaarrekeningen, iets waar we toch beter de centjes niet (meer) naartoe kunnen laten gaan. Er zijn belangrijker dingen in het leven...

Overigens vlotten de werken op onze zolder wel goed. De schilder die we hebben levert goed werk. De kamers (de paarse en de blauwe ;) zijn zo goed als af. Sarah kijkt erg uit naar haar nieuwe kamer. Ze is vooral heel bezorgd om haar nachtrust en vraagt zich af of ze toch niet te veel zal wakker worden van het gehuil van haar nieuwe zusje zolang ze nog op hetzelfde verdiep slaapt. Maar het valt nog maar te bekijken of ze nog steeds zo enthousiast zal zijn eens ze daadwerkelijk naar de zolder verhuist en aldus een stuk verder van mama en papa zal komen te liggen.

En verder ben ik al een halve dag zwaar geschokt en onder de indruk van dat gruwelijke nieuws van de commissie Adriaenssens.
Meer woorden zijn hier niet voor...

En we zijn 8 september gepasseerd (8/9/10, een mooie datum anders om geboren te worden) en ook 9 september zit er bijna op.
Vandaag nochtans (opnieuw rechtstaand) een hele mand strijk weggewerkt en alle bedden nog eens ververst. Daarbij stevig meezingend-en swingend op de stukjes pure nostalgie die met de hitarchief top 200 via JoeFM de living binnenstroomden.
(Nee, Esther, nu even GEEN 'alle eendjes' en 'op de grote paddestoel'. Mama vindt deze muziek leuk. 'Ik niet', zei ze, maar ik heb het genegeerd. Het kan toch niet altijd kindermuziek zijn, wel? )
Maar dus nog steeds geen beweging in de buik. Of wel veel beweging, danig veel dat ik soms bijna dubbel klap van de pijn of de baby opeens een zenuw afknelt waardoor stappen opeens onmogelijk wordt, maar dus geen tekenen die naar een nakende geboorte zou kunnen verwijzen. Nochtans neem ik toch wel wat bevallingsinducerende tips ter harte ;), maar tot zover zonder resultaat...

Gisteren met ons Esther nog eens naar Kind en Gezin geweest. Klassieke weging en meting op 2 jaar. Steeds weer een ergerlijk moment, dat ge-vragen-stel. Een goed bedoelde instantie en zeker waardevol, maar naar mijn gevoel iets te veel gefocused op lengte en gewicht parameters. Alsof er niet meer is dan dat...
Sinds Sarah achterstand begon te vertonen met haar spraak, vond ik bij hen heel weinig gehoor. 'Blijven voorlezen en stimuleren' was telkens het advies, alsof ik dat niet wist en niet al deed en 'Het komt wel in orde', wat het dus niet deed. Een belangrijke ontwikkelingsmijlpaal die niet genomen werd en waar losweg overheen werd gegaan. Maar : 'ze eet toch wel goed' en 'slaapt ze door'?
Enfin, ik heb dus ondertussen geleerd om daar zo'n sociaal wenselijk mogelijke antwoorden te geven op de vragen die ze stellen. 'Ja hoor, ze slaapt prima door', 'Geen probleem, een levendige peuter, gevarieerd spel', 'al heel veel woordjes, hele zinnetjes zelfs, ...' Dat soort dingen... maar dat was deze keer toch wel even buiten die dokter gerekend die ik nog nooit zo alert had geweten dan nu met betrekking tot haar gewicht. 'Vijftien kilo', zei hij nadrukkelijk terwijl hij het bolletje op de curve zette. 'Ze pakt toch wat te veel gewicht hè. Dat is niet goed'. Dat ze net flink gegeten had en nog een fles van 250ml binnenhad (waardoor ze dus toch een kleine halve kilo meer zal gewogen hebben dan wanneer ze een uur eerder op die weegschaal was gaan staan), scheen hij niet direct te registreren.
Zorgerlijk verschoof hij zijn dikke bril. Of ze veel snoepte en 'ze drinkt toch geen cola zeker?'
'Nee hoor, enkel melk en water. Af en toe een koekje en een chocolaatje, maar niet elke dag en ja ze eet graag, maar dat is net heel gemakkelijk' (de vermoeiende en slopende eetmomenten van Sarah in het achterhoofd).
Niet afdoend voor een vrijgeleide dus. Hij bleef erop staan haar over een maand of twee te willen terugzien.
Nadien bij de verpleegster. Weer hetzelfde verhaal. Ongelofelijk. Dan heb je eens een kind dat flink eet, weinig ziek is en verder prima ontwikkeld, maar ow ow, 15 kilo en percentiel 97 is écht te veel.
Geef dat kind nog een aantal jaren en dat mollige is er wel af. Het behoeft maar een flink griepje deze winter en weg zijn de kilo's. Zet je nu een kind van twee al op dieet? GOed voor een vroegkinderlijk complex. Niks voor mij dus. Ik geniet nog lekker van mijn flinke alleseter. Er komen vast wel andere tijden ;)

Hallo iedereen !
Fijn dat jullie willen meelezen met mijn blogje dat zo een beetje zal gaan over het reilen en zeilen van mezelf (en mijn omgeving) tijdens mijn jaartje 'moederen' thuis met de (bijna) drie meiden. (Of in afwachting van nummer drie, nog even het aftellen daarnaartoe :)

Lieve groetjes !
Heidi
xxx