GIsteren weer naar Kind en Gezin. Mirthes eerste vaccinaties. Altijd weer een moeilijk momentje voor zowel moeder als baby ;)
Gelukkig zijn de prikjes van korte duur en hebben baby's nog geen al te groot geheugen om cinditioneringsgewijs te kunnen onthouden dat dokter gelijk staat aan spuitjes geven, iets wat althans voor maand 2, 3 En 4 het geval is. Nadien pas weer op 12 en 15 maanden en dan weer op 6 jaar. Een leeftijd waarop ze toch al bewuster het Waarom van zulk een prik kunnen plaatsen en er niet meer zo weerloos aan worden overgleverd, want dat is het nu toch wel een beetje. Na een kort onderzoekje waar Mirthe absoluut perfect werd bevonden en waar ze ook aanhoudend lachte naar de dokter, kreeg ze twee prikjes. Eén in elke bil. Twee keer een korte huilsessie, maar snel gedaan. Ook even wegen en meten en - natuurlijk - de hele boel weer netjes op de curve zetten. Ik zei eerder dat ik het niet zo begrepen had met die fixatie op de curves en dat is wel zo, maar laat nu het gewicht en de lengte bij een baby wél iets zijn dat moeders bezig houdt. Een ongelofelijk groot aantal gesprekken tussen jonge mama's gaat over hoeveel hun kleine spruit weegt en hoe flink hij al gegeroeid is. Elke keer denk ik : ik ga er niet aan meedoen, maar toch hoor ik mezelf ook elke keer zeggen : 'en ze is al goed gegroeid', alsof het een persoonlijke verdienste is. Nou ja : in feite is het dat ook wel een beetje, maar het voelt ergens ook wel wat verkeerd om er op een dergelijke manier mee te lopen pronken. Ik denk dat elke baby in het begin goed groeit en bijkomt, of het zou echt een tekort aan voeding moeten hebben - iets wat ik me in deze huidige westerse samenleving bij welstellende gezinnen amper nog kan voorstellen. Het niet-meedoen aan de fetisj rond lengte en gewicht heb ik systematisch wél volgehouden op de geboortekaartjes. Drie keer heb ik het vertikt van er een geboortegewicht-en lengte op te zetten. Deels omdat ik de kaartjes de eerste twee keer zelf had gemaakt en het dus niet te doen was dat er allemaal naderhand nog bij te schrijven, maar grotendeels omdat ik het telkens een beetje vreemd vind dat mensne hun nieuwe baby voorstellen met naast de naam (uiteraard !) de vermelding van deze parameters. Dat is ook de enige keer in het leven dat je zo wordt voorgesteld. Geen mens die er nadien nog aan denkt om te zeggen : 'Hallo, ik ben X en ik weeg zoveel en meet zoveel'. Lijkt me niet de essentie van je 'persoon' en verder heeft er niemand ook zaken met welk cijfer er op je weegschaal staat. Maar dus : het schijnt de gewoonte om dat te vermelden op kaartjes. Ik moet toegeven dat ik daar ook altijd weer naar kijk en dan wel denk vna : 'amai, 't is ne grote' of 'wat een flink gewichtje', maar dat is het dan ook. Het zegt niks over wie je wordt, wat je zal doen en ook helemaal niet over hoe je er later zal gaan uitzien en of je zwaar en groot zal blijven, of eerder klein en licht. Anders vind ik dat met een naam omdat je heel je leven met die naam zal worden aangesproken. Ergens geloof ik ook wel dat je kan worden zoals je naam of beter gezegd dat je naam iets kan zeggen over wie je bent, hoewel ook dat weer relatief is. Vele mensen hebben een naam die bij hen past, maar ik heb er toch ook al ontmoet waarbij ik blijf vinden dat ze de verkeerde naam hebben gekregen.
Anyway : om eens helemaal mee te gaan in de flow van 'hoe groot is ze al', kan ik wel zeggen dat ik misschien wel enigzinds fier was (daar heb je het al ! ;) dat mijn kleinste spruit het heel goed doet (of dat ik goeie melk produceer ;). Zelfs gezien haar niet zo hoge geboortegewicht, had ze ondertussen haar zusjes bijgehaald toen zij die leeftijd hadden. ONdertussen 5.5 kilo en bijna 58 centimeter. Nou ja: tot zover : ze groeit flink ! :)

Wat betreft Esther. Die heb ik deze keer - hardnekkig koppig zoals ik soms kan zijn - niet meer meegenomen om te wegen. Toen we vorige maand met Mirthe gingen, heb ik dat wel nog gedaan. Met dat verschil dat ik ze toen pas heb laten eten NA ons Kind en Gezin bezoek. Gevolg : 14.5 kilo en aldus relatief gezien 'vermagerd' tov de 15 kilo de maand voordien. 'Je ziet wel hè', zei de dokter 'als mama en papa er een beetje op letten'... Haha, komaan zeg. Het enige wat ik gedaan had was haar niet eerst een copieus maal laten gebruiken. 'Proficiat', zei hij verder tegen ons. Nou ja : fijn wel zo'n complimentje... We hadden het maar gehad, maar... hij moest eens weten ;) Volgende maand (deze dus) weer een afspraak die ik gisteren dus vakkundig vergeten ben. Esther is echt OK. Ik weiger dus echt mee te gaan in die malle molen.

En nu naar de gyneacoloog voor een spiraaltje ...