Ik wil een nuancering/correctie aanbrengen bij een eerder blogje van in september waarin ik beschreef hoe heerlijk ik het vond om in de IKEA rond te lopen. Dat klopt zeker, alleen is het enkel heerlijk om er te winkelen wanneer ik er in mijn eentje rondloop of hoogstens nog met een paar anderen die het net als ik een paradijsje vol ideetjes en snufjes vinden. Naar de IKEA gaan met Henri is echter NIET zo fijn. Hoewel ik al lang weet dat hij (net als de meeste mannen trouwens) helemaal niet graag naar dat soort winkels gaat (deels omdat het te groot is, er te veel volk rondloopt en hij vindt dat ik overal te lang blijf rondkijken maar bovenal omdat hij IKEA-meubelen verschrikkelijk vindt. NIet zozeer qua design, maar eerder omdat ze 13 in een dozijn zijn en omdat je in elk Vlaams huisgezin dezelfde kasten tegenkomt) en ik dus het IKEA-bezoek tot een minimum probeer te beperken door op voorhand op de IKEA website al te kijken naar de plaats in het magazijn van de kast of het (te zware) item dat ik wil kopen, leidt het betreden van deze Zweedse meubelgigant steevast tot een aantal echtelijke onenigheden en strubbelingen. Overigens zowat de enige echte woordenwisselingen die we hebben, want verder zijn we beiden niet de types om onze stem te verheffen of om onze kostbare energie te verspillen aan het ruziemaken. Maar een bezoek aan de IKEA maakt ons beiden koppig en stug in wat we willen en niet willen en laat onze toch wel aardig verschillende karakters (die er uiteraard altijd zijn maar die we anders constructiever schijnen te kunnen benutten) op een pijnlijke manier naar boven komen. Toegegeven : meestal bereik ik wat ik wil, zolang het een herstucturering of een inrinchting betreft van een ruimte of een kamer waar hijzelf niet zo in moet vertoeven. De grote uitzondering is onze living die ik een ruim jaar geleden ontsiert heb met de IKEA TROFAST-kasten om het speelgoed van de kinderen op een ordelijke manier in op te bergen. Veel protest, maar achteraf gaf hij toch toe dat het er zo wel iets gestructureerder uitzag en 'de kasten gaan er toch geen 10 jaar blijven staan hoop ik'. 'Natuurlijk gaan ze dat niet doen schat. Enkel tot zolang de kinderen echt hier spelen. HEt zal gauw genoeg veranderen', verzekerde ik hem terwijl ik triomfeerde met mijn 'overwinning' ;)
Dit keer betrof het IKEA-bezoek de aankoop van een aantal kasten en een nieuw groot bed voor de kinderkamers met de bedoeling in de herfstvakantie te proberen de meiden (exclusief de jongste natuurlijk) naar boven te 'verhuizen'. Hoewel hij ditmaal vrij vlotjes meeging (het ging dan ook over meubels voor de zolder, een ruimte die hij niet zo meteen dagelijks zou gaan betreden), ontstonden onze discussies al in de auto. HAdden we wel gemeten? hoe groot gingen die pakken zijn? Dat ging nooit in de auto kunnen. De kinderstoeltjes waren er niet uit en de baby was mee. Zouden we niet rechtsomkeer maken? Maar wanneer dan terugkomen. Kinderen bij mijn ouders afzetten om te winkelen ging nog wel, maar we moesten ze dan toch ook weer mee naar huis pakken, want niet zou gaan met onze volle auto... Enfin, veel vragen en al een berg frustraties op voorhand. Ik moest toegeven dat hij een punt had en - meer nog - dat hij wellcht gelijk had en dat ik weer een beetje te impulsief mijn aankopen had willen doen zonder eerst na te denken over wat en hoe met het transport ervan.
Koppig als ik op dat moment ben, ben ik - eens we op de parking stonden - begonnen met het demonteren van de autozitjes (iets wat HEnri nog nooit gedaan heeft en dus ook niet kan) en vervolgens wilde ik het net dat onze koffer scheidt van de achterbank verwijderen, anders zouden we uiteraard niet kunnen meenemen. PROBLEEM. Dat lukte dus niet. Geërgerd (meer omdat ik begon te vrezen dat we inderdaad onverrichterzake gingen moeten terugkeren dan wel omdat ik dat stomme ding niet uit die haakjes kreeg) begon ik erop te vloeken en Henri (die gewoon naast de auto stond rond te draaien en op zijn horloge stond te kijken) aan te manen om alsjeblief eens te helpen en ook eens iets te proberen. 'Wat ken ik daar nu van?', repliceerde hij. Genoeg om me lichtjes te laten overkoken en te snauwen dat ik daar toch ook niks van kende. Je kan toch minstens proberen. Zijn dat trouwens geen mannen-dingen, zo alles wat het in en uit elkaar halen van auto-onderdelen betreft....? Grrrr...
Ergernis alom. Het zou niet lukken om mijn verhoopte kasten en bed direct mee te nemen. Henri kreeg gelijk. We hadden ons niet genoeg voorbereid. Correctie : IK had me niet genoeg voorbereid want ook als ik dit thuis voorzien had, hda ik nog zelf dat net moeten weten te demonteren.
'DAn maar weer naar huis zeker', zei hij lichtjes geirriteerd, maar toch kon ik bijna een vleugje opluchting in zijn stem ontdekken.
'Neenee', kwam mijn koppige zelf weer boven. 'Laat ons nu minstens gaan kijken hoe groot de pakken zijn die we willen meenemen, dan weten we dat toch al voor de volgende keer'. Idee aanvaard... af en toe kan ik toch wel wat vooruit denken.
Om een lang IKEA- verhaal kort te maken. Die middag ben ik met de drie kids naar mijn ouders gereden. Ben ik vervolgens samen met mijn vader (die natuurlijk ook niks van IKEA moet hebben dus die ik ook zo snel mogelijk via de short cut van het magazijn, langs de kassa's naar de uitgang moet leiden) de spullen gaan aankopen, hebben we die in zijn auto geduwd en is hij met zijn auto achter die van mij (en de kinderen) aan naar ons huis gereden alwaar we samen de pakketten in onze garage gedropt hebben.
Gisteren heb ik de kasten en de lattenbodem in elkaar gestoken. Nu enkel het bed nog, maar gezien Henri ook geen vinger uitsteekt naar het in elkaar steken van een IKEA-kast (ook weer met het excuus van 'ik ken daar toch niks van'), wacht ik dan maar op iemand die zijn diensten aanbiedt of op wat bezoek dat het misschien wel ziet zitten om een handje toe te steken.
Nee echt, IKEA is niet goed voor onze relatie... ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten