Het is zover... na ruim twee weken ruik ik helemaal naar borstvoeding. De weeë geur zit precies overal. IN het bed, op mijn nachtkleed, op mijn t-shirt, op mijn pull. De boel wassen brengt slechts heel tijdelijk enig soelaas, want het behoeft maar een nacht - wat zeg ik : een paar minuten - om weer te gaan 'lekken' en alsdus weer helemaal 'onder' de melk te zitten. HOe prachtig de natuur ook in elkaar zit en hoe fantastisch het ook moge zijn dat je met je eigen melkproductie een baby kan laten groeien, de natuur heeft toch één klein foutje gemaakt. Het feit dat wanneer de baby aan de ene borst 'hangt', tegelijk ook de andere borst alvast al vol melk begint te lopen en na enige tijd ook gewoon gaat 'mee-lekken' is toch een beetje vervelend. NIet alleen is het een lastige zaak omdat je continu vol lek-sporen op je T-shirt zit, het is nadien ook knap vervelend dat je in onevenwicht loopt met een lege borst en een volle borst, want baby-lief drinkt natuurlijk geen twee borsten leeg (of toch nog niet). Het voelt soms zo onstabiel dat ik me afvraag of het voor buitenstaanders ook te zien is dat ik rondloop met aan de ene kant vrijwel een cupmaat meer dan aan de andere kant. Vast wel denk ik zo... maar ze zullen het me natuurlijk niet komen vertellen.
Aan de andere kant ( naast de eerder vervelende en soms genante kant) is die borstvoedingsgeur ook zo iets heel eigen aan kleine baby's en vind ik zelfs de borstvoedingskaka nog wel iets 'hebben'. Het is een geur die je ook meteen weer vergeten bent eens je geen borstvoeding meer geeft en je kleine spruit ook wat anders gaat eten dan enkel mama-melk.
Maar je bed en je -shirts blijven wel properder en je stopt met ruiken van jezelf en van die verse, opgedroogde, gestremde en overgegeven melk. Heerlijk toch die borstvoeding...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten