Het is weer de tijd van het jaar waarin je met de speelgoed-folders rond de oren wordt geslagen. Sinterklaas, kerstmis, nieuwjaar... je ontsnapt er als ouders niet aan om je geliefde kroost toch ook van wat pakjes te voorzien. We kopen te veel speelgoed voor onze kinderen stond er in een artikel van de Bond. Vooral te veel elektronisch speelgoed en speelgoed waarbij de fantasie niet (voldoende) geprikkeld wordt. Geen voldoende 'duurzaam' speelgoed, zo luidde het. Gek genoeg - vond ik - zat er dan wel in het midden van het magazine een speelgoed-foldertje van de HABA. OK, toegegeven, de HABA is wat ik noem de 'betere' speelgoedzaak : houten speelgoed, rollenspel-speelgoed (en aldus iets wat de fantasie aanwakkert), gezelschapsspelen en nog meer vna dat soort educatief materiaal. Duur ook wel. Er staan nooit prijzen in de HABA-folder, dat is me al een paar jaar opgevallen. Wanneer er geen prijzen vermeld worden in een folder, zegt dat vaak iets over de prijs...
Vorig jaar hebben we voor Sinterklaas de HABA-winkel gekocht. Een houten winkeltje van maar liefst 200 euro en in mijn oorsponkelijke idee dan wel goed voor Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en als het even kan nog Pasen tesamen. Maar laat ik nu net dat soort moeder zijn dat het heel erg moeilijk vind om langs speelgoed te lopen zonder erbij te denken hoe hun oogjes zouden gaan blinken bij het zien van dit en dat. Met andere woorden : Ik heb me kunnen inhouden voor Sinterklaas, maar onder de kerstboom lagen er toch weer kadootjes voor hen. Ik beken schuld en ik neem ook de volledige schuld hiervoor op mij, want Henri zou het kopen vna een Sinterklaaskado gewoon vergeten en zou pas op 6 decmeber denken aan het feit dat hij niet de moeite zou hebben genomen een schoen te zetten met een wortel bij, een beetje mysterieus errond te doen, 's morgens vroeger op te staan om het speelgoed in de schouw te leggen om dan te kunnen genieten van de stralende gezichtjes. Daarin is hij wel het tegenovergestelde dan ik (trouwens niet alleen daarin, maar kom). Nee, ik ben héél slecht in het meteen-in-de-vuilbak-gooien-van-speelgoed-folders. Ik kan mezelf zowat alles ontzeggen, maar speelgoedwinkels zijn mijn zwak. Ik weet nochthans niet vanwaar dat komt. Zelf heb ik in ieder geval niks moeten ontberen in mijn kinder-en jeugdtijd, toch niet wat dat betreft. Ik vind mezelf niet materieel verwend (als enig kind), maar ik heb eigenlijk wel alles gekregen wat ik nodig had. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, kerstmis en met verjaardagen. Het is dus niet uit een soort van compensatie dat ik er maar niet in slaag om eens te denken dat ze wel speelgoed zat hebben. Want dat hebben ze natuurlijk wel. Een halve kleuterklas is het hier in de living. En dan nog zitten ze zo vaak voor de TV. Wat is er toch gebeurd met mijn intenties om met mijn kinderen te spelen, écht te spelen dan. Ik schijn er maar niet toe te komen. Misschien uit vermoeidheid of uit het nog-vanalles-te-doen-te-hebben. In plaats daarvan koop ik nog wat speeldgoed. Nu pas op, ik probeer wel inderdaad wel voor het zgn. 'duurzame' speelgoed te gaan. HABA is op dit moment wel een iets te grote financiële aderlating, dus ik snuister in alle folders en brochures op zoek naar koopjes in duurzaam speelgoed. Speelgoed dat de fantasie prikkelt. Speelgoed waarvan ik -weeral - denk dat ik deze keer écht wel samen met hen ga spelen. Alvast een goed voornemen... het zoveelste als (vermoeide) moeder ;)