Brrr... ik heb het er toch zo niet mee, met die kou. Pas op, alles beter dan die regen van een dag of 10 geleden, maar dit is KOU KOU KOU. En dan hoef ik in feite niet eens echt ergens naartoe te gaan. NIet naar het werk of zo...
Alleen al het gegeven die muts, die sjaal en die handschoenen telkens weer aan te doen voor je vertrekt is voor een halve nudist als ik een echte opdracht om dan nog te zwijgen over je auto die je -eens je dan ingepakt als een michelinmanneke in de vrieskou staat, een wolkje ademend - daar onder de sneeuw bedolven ziet staan en waarvan het duidelijk is dat je d'er de eerste vijf minuten niet mee weg bent.
Bweeuk... nee, echt niks voor mij. Romantisch is de sneeuw wel als je er niet in hoeft, zo van achter glas. De wereld die wit wordt, heeft dan wel iets onschuldigs, iets puurs, bijna iets maagdelijks. VOetstappen in een perfect glad sneeuwtapijn vind ik altijd zo'n zonde, net of je maakt iets kapot...
OP die manier heeft het wel wat, maar ik mis de warmte van de zon op mijn huid, het gevoel van blote benen met een klein laagje stof rond, het 'zomaar' buiten kunnen zonder jas en winterattributen en dat niet hoeven te krabben op de auto scheelt ook weer kostbare minuten.
Nee, het hoeft niet te lang te duren die winter...