Wist je dat ….

• Sarah en Esther zaterdag gaan ‘proberen’ om bij meter Erika te blijven slapen

• Esther haar uit de had gelopen muggenbeten al een flink stuk beter zijn, maar dat haar gezichtje toch nog steeds ontsiert wordt door dikke roze littekens en een hoop allergische pukketjes

• Mirthe haar water met een lepeltje drinkt en haar zussen dat héél erg grappig vinden

• We een waterput wilden laten plaatsen om van daar warm water te kunnen nemen (een ecologische investering), maar dat minstens 60.000 euro kost en we dat dus uit ons hoofd moeten zetten

• Mirthe haar maxi-cosi in de auto ingewisseld heeft voor een ‘grote’ autostoel (Help, waar gaat de tijd naartoe?)

• We voor Sarah dan maar een nieuwe autostoel gekocht hebben vanaf 18 kilo en dat die héél erg moeilijk vast te maken is omdat drie volwaardige kinderstoelen op de achterbank toch eigenlijk wel wat niptekes is.

• Henri het gepruts met de gordels al heeft opgegeven en ik dus steeds die nieuwe stoel moet vastklikken

• Ik met de mama van Mia naar de laatste Harry Potter film ben gaan kijken terwijl de papa’s op de kindjes pasten en ik nu dus EINDELIJK weet hoe het verhaal eindigt (leve het happy end en dank aan de papa’s voor dit namiddagje me-time)

• Ik een tweedehandse playstation gekocht heb en dat Sarah ongelofelijk snel met dat ding aan de slag kon

• De playstation eergisteren op de grond gevallen is omdat (vermoeden we, want niet gezien) Esther te hard aan de kabels had getrokken, het eerst leek alsof hel de boel kapot was, maar het gelukkig na een nachtje rust toch terug scheen te werken. (ook elektronische toestellen moet men af en toe wat recuperatietijd gunnen ;)

• We nu de playstation op de grond zetten als we spelen (een beslissing die ik meteen had moeten maken, maar daar denk je altijd pas achteraf aan)

• We vorige week met het felle onweer net frietjes waren gaan halen aan een frituur bij het atomium en ze dus uit pure noodzaak in de auto hebben moeten opeten.

• Een Citroën BErlingo wel ruim is om in te zitten en je te vervoeren, maar dat er echt plaats tekort is om daar met het hele gezin frietjes in te eten.

• Je auto nadien ook nog eens twee dagen naar frieten ruikt :(

• We een leuke bib ontdekt hebben in Laken waar je ook spelletjes kan ontlenen

• We (enfin : IK) weer wat herschoven hebben in onze living om meer ruimte te creëren en bovendien ook nog (zonder tegenstrubbelen van Henri) naar de IKEA geweest zijn voor meubels voor de andere kinderkamer op zolder

• Het resultaat best mag gezien worden :)

• Ik zo nog uren door kan gaan, maar het ondertussen bijna tijd is om naar huis te gaan :)

...

En toen was de vakantie bijna om, zaten de eerste werkdagen er weer op en begonnen we ons stilaan in schooljaar-modus te bevinden. Mirthe was niet in haar gewone doen vannacht. Ze voelde warm en was huilerig. Een cadeautje van een halve voormiddag in de crèche. Ik weet dat ze er door moet en dat het haar sterker maakt, dat ze minder ziek zal zijn in de kleuterschool dan, maar ik voelde verdriet omdat haar wenmomenten in de kribbe enkel als doel hebben haar voor te bereiden op mijn tijdelijke afwezigheid, dat ik daardoor weer voor een heel pak slechte nachten sta, sussend met een koortsig kind op mijn arm en een lauw badje om 4u in de ochtend, dan doodmoe op het werk aankom en me afvraag waartoe dit dient? De steek van pijn en tegelijk ook de reden waarom ik het nu ook weer zo moeilijk vond om terug te gaan werken, kwam weer op. Ik ben (uiteraard) helemaal voor de (zelf)ontplooiing, de emancipatie en de (financiële) onafhankelijkheid van de vrouw, maar soms lijkt het gekkenwerk om een gezin met werken te combineren. Het is dag vier van mijn werkhervatting en ik zit al met een ziek kindje. Gelukkig is Henri er nu nog, maar mijn hart zit thuis en niet hier op het werk (waar het gelukkig nog steeds erg rustig is).

Een telefoontje naar het thuisfront stelt me gerust. Het is goed met haar en de koorts van vannacht lijkt verdwenen. Mijn oogleden voelen echter aan als lood en ik voel me klaar om straks in mijn bed te kruipen, wat niet zal lukken gezien ik waarschijnlijk een opgedraaid en druk gezin tegemoet ga dat nog de eerste uren niet in bed zal liggen. Gelukkig hoef ik morgen al weer niet te werken en is het daarna weekend.

Nee, het is voorlopig geen revelatie, dat werken. Ik kijk hier rond en voel de stress, hoewel ik momenteel amper iets te doen heb, maar de stapels dossiers, de to do lijstjes van mijn bureaugenoten, de overjaarse kalanders met data van oudercontacten en de snelkoppelingen met verbeterprogramma’s van diagnostische testen op het bureaublad van mijn computer, ademen werkstress. Volgende week begint het echt…. IK blijf erbij dat het niet per se hoeft voor mij, al is het (kleine) loon op de (lege) bankrekening wel fijn en welkom, maar als enige motivatie een beetje magertjes. Niet alleen voor mezelf maar vooral ook voor al de kinderen, ouders en leerkrachten die ik zal gaan begeleiden. Het voelt als verraad dat ik hen niet met volledig enthousiasme zal gaan helpen. Zelf verwacht ik toch ook van mensen die met mijn kind werken, dat ze dat enigszins met interne motivatie doen?

Gelukkig heb ik fijne en goeie collega’s en dat is ook wel heel belangrijk :)