Zondag zijn we naar Plopsa INdoor geweest. Een lastminute-ingeving als combinatie met een babyzoek in HAsselt. Een dure grap, maar ooit moet je één keer kijken of het wel iets is wat de moeite is en dan pas beslissen of het zijn geld waard was of dat het iets was om snel te vergeten. Noem het gerust 'leergeld'. Naast leerGELD, gingen we ook om eens te kijken wat we - genomen dat het zou meevallen - ervan zouden leren voor de volgende keer dat we zouden gaan. Het begon al van bij de parking. Een parkeerwachter gaf de weg aan en pas een hele tijd later konden we de auto ergens kwijtgeraken. Waar was dat PLopgedoe nu? Daarnet was het nog zo groot. Een stroom mensen begaf zich een bepaalde richting uit. Mensen met kinderen. Gewoon volgen die meute. BLeek een goede zet, maar man man... wat een afstand !
Leerpunt 1 : men brenge beter een buggy mee.
ONderweg passeerden we een andere parking. Eentje die duidelijk veel dichter bij het desbetreffende park lag.
Leerpunt 2 : men vertrekke beter vroeger zodat de dichtere parking niet al volzet is
Het leek al een enorme uitdaging om er te geraken, maar toen we uiteindelijk binnen waren, bleek de uitdaging nog groter. IN het op het eerste zicht niet al te grote park stikte het van het volk. Het feit dat het park die dag korting gaf aan Fortis-klanten en dat daarbovenop ook nog de Sint kwam (met een gratis kado voor iedereen), zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Financieel voordeel was dan wel weer dat we - toevallig als Fortis-klant - niet de volle pot hoefden te betalen en dat de kindjes gratis binnenmochten. Alvast goed voor maar een flink derde van wat we anders hadden moeten neerleggen. Qua leergeld aardig meegenomen.
Leerpunt 3 : Men probere nog eens lukraak en onbezonnen naar Plopsa Indoor te gaan met de hoop op een welgekomen maar totaal onverwachte korting.
Met een stempel op de hand wisten we ons eindelijk een weg naar binnen te versieren. Bumba en Bumbamlu verwelkomden ons op het kleine binnenpleintje. MAssa's mensen stonden al aan te schuiven voor een foto van hun kroost met hun grote idolen. Toch maar eerst even kijken wat er verder allemaal te doen was. Bumba zou niet weglopen, tenminste dat dacht ik. Achteraf gezien verkeerd gedacht, want Bumba is weldegelijk vertrokken. Reeds na een minuutje of tien en heeft een uurtje later zijn pakje geruild voor eentje van PLop die dan weer een minuutje of 10 bleef staan voor een veel te populaire fotoshoot met ontelbare kindjes enz enz...) We zijn uiteindelijk zonder één enkele foto van de Studio 100-helden naar huis gegaan. Het voortdurende wachten was het me niet waard en de kindjes gingen zo op in de andere dingen dat ze amper nog oog hadden voor de levensgrote Kabouter of Clown.
Leerpunt 4 : De mooie foto's die men kan trekken van de kroost met PLop, Bumba of Samson zijn wellicht meer voor de ouders zelf dan wel voor hun kinderen.
Al gauw werd het veel te warm en gingen de jassen uit. Jassen, mutsen, sjaals en handschoenen (zeer nodig bij de tocht van de parking naar de INdoorspeeltuin, maar al snel overbodig) en dat maal drie, of maal vijf zo je wil, want ook wij liepen te zweten. Met een baby in de draagzak op de buik, een handtas en een zakje met wat babyverzorgingsgerief zag ik met nog alle jassen over mijn arm erbij amper waar ik liep laat staan dat ik nog bij in een attractie kon.
Leerpunt 5 : De buggy is niet enkel nodig om de lange weg van en naar de parking te doen, maar ook om - eens binnen - je jassen in op de bergen.
UIt de hoeveelheid buggy's op te maken die gevuld waren met allerlei winterkledij, kon ik enkel afleiden dat er nog al mensen tot de vaststelling waren gekomen dat opbergruimte voor jassen een prangend probleem is in een indoor-speeltuin.
NA enige tijd maakte Henri de droge opmerking 'HAd je me vijf jaar geleden gezegd dat ik hier zou rondlopen, had ik je voor gek verklaard'. Een opmerking die meteen alles zei over hoe hij zich voelde temidden van het volk en van de talloze mama's, papa's, oma's en opa's die hun (klein)kroost voorttrokken van attractie naar attractie terwijl er gedurig aan Studio 100 klassiekers werden gedraaid. Ik kon hem moeilijk ongelijk geven. TOegegeven : ook mijn ideale zondagnamiddag ziet er anders uit. Ik aanschouwde het plaatje : overal draaiende figuren, een kabouter kwebbel, een kabouter lui, een gigantische piet piraat met een nog exhuberantere boot, overal grote Bumba-ogen (althans zo leek het) en dan zo her en der die kop van Gert Verhulst met zijn beroemde hond. En dan zoveel volk. IK durfde er mijn kop voor te verwedden dat er veel ouders, net als wij, hier zonder dat ze kinderen hadden gehad, nooit een voet hadden binnengezet. OUders die, net als wij, niet hadde kunnen weerstaan aan de druk die Studio 100 met zich meebrengt zodra hij de huiskamer is binnengekomen en de harten van je kleine schatten had ingepalmd (en geloof me : dat behoeft maar enkele seconden).
Leerpunt 6 : men zette zich over het kitscherige Studio 100-interieur heen en men probere ook te vergeten dat men aldusdanig deelneemt aan die mallemolen en dus Meneer Verhust en meneer Bourlon zo NOG rijker maakt.
Maar ze hebben genoten, onze schatjes, al vraag ik me af of ze er spontaan nog zullen achter vragen. Misschien toch maar vergeten die handel? Net als alle leerpunten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten