Vorige week las ik iets over waarom seksualiteit enkel binnen een huwelijk past. NOu ja 'iets'... het was beter gezegd het maandelijks magazine van Echte Liefde Wacht. Post die ik krijg al van toen ik 15 of 16 ben en 1 enkel keertje naar zo'n bijeenkomst ben geweest. Deels uit idealisme (of noem het gerust naïeviteit), maar grotendeels omdat er gewoon heel wat vriendinnen naartoe gingen. Vriendinnen uiteraard vanuit mijn (katholieke) scouts-vriendenkring die net als ik zoekende waren en net als elk pubermeisje droomden over de prins op het witte paard waarmee ze een liefdevolle relatie zouden aangaan, een paar kindjes op de wereld zouden zetten en waarmee ze hun hele leven zouden samenblijven. De 'eerste keer' beleven met die prins, was het ultieme doel en daar geloofden we ook wel in.
Schattig, romantisch, maar ook verschikkelijk wereldvreemd.
In elk geval : hoewel ik er nu helemaal anders over denk, heb ik tot hiertoe nooit die post afgezegd. Op zich intrigeert het me wel dat er mensen zijn die nog op die manier in het leven (kunnen) staan en nou ja : dé hoofddoelstelling van Pro Vita (de uitgeverij van het magazine) is in feite het pleiten voor het leven. Anti-abortus. Een doelstelling waar ik op zich achter sta, zei het uiteraard niet in elke omstandigheidn maar wel als het aangewend wordt als oridinair anticonceptiemiddel. Maar dus na het lezen van het boekje dat vorige week bij het traditionele magaziene zat, ben ik meer dan overtuigd dat ik mij moet laten schrappen uit het adressenbestand van ProVIta met zijn Echte Liefde Wacht. Met (noem het gerust) walging heb ik het gelezen en bedacht dat het absoluut niet meer nodig was om hier nog extra bomen voor te kappen. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Ik ben nu ruimdenkend, maar dit was bekrompen en naïef en stond ver van het echte leven. In het bijhorende boekje stonden 15 redenen waarom dus seksualiteit enkel binnen een huwelijk thuishoort. Dingen als dat de relatie daardoor dieper zal zijn omdat ze niet vertroebeld wordt door voorhuwelijkse passie en dat het oh zo mooi is om 'de eerste keer' te beleven met iemand waarop je zolang gewacht hebt...
Het kwam er verder allemaal op neer dat er huwelijkssucces verzekerd wordt zolang je wacht tot na het huwelijk. Op z'n minst een beetje wereldvreemd en wel een beetje kort door de bocht. Alsof het enige wat een huwelijk kan doen slagen het wachten is met seks tot na het ja-woord. Ja zeg. Ik zeg niet dat het geen belangrijk aspect is, maar op die manier wordt seks verheven tot een bijna een hoogste goed. Iets zaligmakends. En er is ook echt wel veel meer nodig dan dat om een huwelijk te laten slagen dan te 'wachten' op je Grote Liefde.
En wat betreft die eerste keer : nou ja, laat ons eerlijk zijn. Volgens mij zal er meer dan driekwart van de vrouwen haar eerste keer herinneren als niet zo memorabel en misschien zelfs als 'snel te vergeten'.
Nou nee, ik vond het boekje werkelijk gruwelijk. Bovendien was het geschreven door een studente van negentien (19!). Niet dat ik zelf de waarheid in pacht heb, maar kom zeg, 19 jaar... Op die leeftijd had ik ook nog wel kunnen schrijven dat ik wilde wachten op mijn enige echte en ware prins voor het leven... Ik zou ze wel eens willen horen binnen 10 jaar als er talloze relaties zullen zijn afgesprongen omdat ze niet verder wil gaan dan een handje geven (nee ook geen ongepaste betastingen, want dat is de kat bij de melk zetten enz enz.
Verder was het boekje nog gestofeerd met allerlei getuigenissen van al even jonge mensen en over het waarom dat zij kiezen voor een seksloos voorhuwelijks leven.
Beetje veel druk dat er zo wordt op gelegd lijkt me zo. NIet dat ik sta achter een leven waarin je met de eerste de beste de lakens deelt, maar het is ook maar dat.