Ze wordt groot, die oudste dochter van mij. Niet enkel fysiek (dat ook wel, zeker als ik haar bekeek in haar strak jeansbroekje en haar mooie hemdje waarmee ik haar dinsdag naar school stuurde - de schoolfotograaf kwam), maar vooral ook mentaal, cognitief, emotioneel, sociaal, .. nou ja : en al de rest ;)
Volgende maand is ze (al!) 3.5 jaar en stilaan begint ze echt te redeneren. Ze bouwt een logica op, maakt linken, beseft steeds meer wat kan en niet (soms gaat ze daar uiteraard heel bewust slecht mee om ;) en wat goed en fout is. Hier en daar merk ik dat ze zich al eens in de plaats stelt van iemand anders ('en dan gaat mama heel verdrietig zijn hè') en dat ze gevaar inziet ('pas op Esther voor de auto's. Dat is heel gevaarlijk' - waarbij ze dan zo heel nadrukkelijk haar wijsvinger opsteekt. De kleine juffrouw ;). Soms is er zelfs al sprake van enig esthetisch inzicht ('oh, mama heeft een mooie rok' - als ik al eens een rok aandoe, of 'mama moet iets anders aandoen' - als ik er - toegegeven - bijloop met iets dat ik nog heb van op de middelbare school) Gek, want noch ik noch Henri zijn bezig met uiterlijk en kledij en hebben dit haar dus zeker niet aangeleerd of bijgebracht. Heerlijk om te zien eigenlijk. Het verschil met een hoopje baby is gigantisch. Ongelofelijk hoeveel een kind bijleert op een goeie drie jaar tijd. Fier vertrekt ze 's morgens naar school. 'Dag mama, ik ben weg'. En daar gaat ze...
Evenveel (of nog meer?) enthousiasme als ik haar ga afhalen. Wanneer ze me door de glazen deur heen kan zien, zwaait ze fel en ik zie haar 'mama' roepen en haar oogjes lichten op. Net of ze heeft me al dagenlang niet meer gezien. Ze is zo enthousiast dat er ook andere moeders mee moeten glimlachen en de manier waarop ze in mijn armen komt gelopen is bijna ontroerend. Enkel al daarvoor ga ik haar zo graag van school afhalen. Mijn flinke kleutertje !