De Paas-inkleurtekening van de Colruyt van Sarah. NIet te geloven dat ze vorig jaar nog enkel maar wat krabbelde wanneer ze wilde kleuren.


Mijn voetjes zijn zo leuk :)


Smile :)


En de kermis staat er weer ! (Olé olé ;)


Een 'recente' foto getrokken voor het schooldossier van Esther

Het wordt stilaan zomer en dan zie je ze weer overal... de zwangere buiken. Ik geef toe dat ik (bijna) dagelijks (en soms meerdere keren) met enige nostalgie terugdenk aan de lente van 2007, 2008 en 2010 waarin ik ook kon pronken met een bol buikje. Het lijkt haast ondankbaar, maar toch doet het een beetje 'pijn' te weten dat ik het nooit meer zal meemaken. Leven voelen en leven geven is fantastisch en eigenlijk wel een beetje verslavend. Ik moet mezelf elke dag opnieuw weer toespreken en overtuigen van het feit dat het OK is zoals het nu is en dat 'nog een kindje' omwille van elke denkbare reden niet meer aan de orde is, behalve dan dat buikgevoel. Op een lijstje pro/contra zou de 'contra'-kant oneindig lang zijn terwijl de 'pro'-kant maar 1 item zou bevatten : 'ik wil nog zo graag een keertje'. Voor sommige koppels zou dat misschien volstaan en moest er zelfbevruchting bestaan misschien voor mezelf ook wel, maar het is goed dat er hier iemand is die zijn verstand gebruikt en misschien ook wel zijn 'verzadigingsgrens van kleine kinderen' heeft bereikt. Zelf besef ik ook wel dat het meer dan voldoende is geweest zo. Niet alleen voor mijn lichaam dat de sporen draagt van dat jojo-en van de laatste jaren, maar ook (en vooral) als ik denk aan 'later'. Nu gaat het allemaal nog. Het zijn ontegensprekelijk vermoeiende jaren, maar het zijn wél de gemakkelijkste. De avonden die ik altijd alleen met de kinderen doorbreng (en dat nog voor de komende 10 jaar) zijn vermoeiend omdat zij moe zijn, maar hebben verder nog weinig stress om het lijf. Ik dien ervoor te zorgen dat ze gegeten hebben, dat ze nog wat amusement hebben, dat ze wat gewassen zijn en dat ze -tijdig- in bed geraken. Laat ons eerlijk zijn : het is NIET leuk dit elke avond alleen te moeten doen, maar het is te doen. Nu nog...
Binnen enkele jaren komen daar hobby's bij (de ene dit, de andere dat, wellicht op verschillende en misschien wel moeilijk te combineren tijdstippen) en niet te vergeten : huiswerk ! Het volstaat dat er eentje bij zit waarbij het leren lezen, schrijven of rekenen NIET als vanzelf gaat om de avondstress de hoogte in te jagen. Ik heb voldoende gezien hoe een 'simpele' dyslexie bij een van de kinderen zijn stempel op het hele gezin kan drukken.
Neem daar nog een hoop praktische, organisatorische, relationele en financiële contra's bij en het is meer dan duidelijk waarom het 'zwangeren' gedaan is.
Ongelofelijk hoe ik me na Sarah nog luidop afvroeg hoe het kon dat sommige mensen meer dan 1 kind konden hebben. Drie jaar later en twee kinderen verder, moet ik mezelf nu elke dag opnieuw overtuigen dat het nu echt tijd is om te stoppen en moet ik elke dag opnieuw een beetje afscheid nemen van die fase in mijn leven en me proberen open te stellen voor een nieuwe fase met mijn mooie gezinnetje (zonder baby's). Of hoe een mens kan veranderen...
Mirthe heeft zonder het te beseffen een heel therapeutische werking op me (gehad). Net alsof ik dat derde kindje heb nodig gehad om - eindelijk - mijn uiterlijke stoïcijnse zelf aan de kant te zetten en terug doorleefd te kunnen voelen én te kunnen snotteren... elke dag opnieuw... tot een een beetje zal gaan slijten...

Vandaag heb ik me in het lentezonneke toch maar eens - EINDELIJK (in hoofdletters) - gewaagd aan het kuisen van de ruiten. Toevallig of niet had onze overbuurman vandaag hetzelfde idee. En zo hingen we beiden (half) uit ons raam terwijl we af en toe een blik van 'gedeeld leed' wisselden, het eerste oogcontact sinds ik hem enkele weken geleden voor het raam zag staan met hun kersverse baby. Of hoe een als bij toeval gemeenschappelijke activiteit je precies weer wat dichter bij je buren brengt. Ruiten kuisen is iets wat iedereen (uiteindelijk) eens doet, ongeacht leeftijd, geslacht of cultuur.
Het resultaat mag er zijn. Los van de strepen die er in het zonlicht toch weer te zien zijn, lijkt het alsof er een pak meer licht binnenkomt. De ramen schitteren en de combinatie met de blinkende ruiten van de overburen doet bijna pijn aan de ogen. Wanneer hij zijn glasgordijnen opzijschuift, kunnen we zelfs door zijn appartement heen de muur van het huis daarachter zien.
De wereld (althans de mijne) ziet er weer helemaal anders uit :)

Een eerste ontmoeting van de nieuwe familie-aanwinsten van 2010 :
Wout (april), Mirthe (september) en Floortje (november)

Een dagje in de Efteling :) Zalig genoten (enkel jammer van de opkomende koorts)

En de virussen blijven maar zegevieren...
Van pure ellende na de zoveelste koortsaanval in evenveel weken, ben ik vanmorgen toch maar naar een dokter gestapt. Amper twee minuten was ik binnen : 23 euro armer en een antibiotica-voorschrift rijker. Nou ja, 'rijker'...
Het was ook maar omdat ik vermoedde dat ik er misschien wel na al die maanden keelpijn eens aan toe was, anders was ik niet naar de dokter gegaan. Toch niet naar die ene. Zonder afbreuk te doen aan de intelligentie van de gemiddelde huisarts die toch minstens 9 jaar studeerde, meters cursussen memoriseerde, bijhorende examens succesvol aflegde en bovendien nog voor talrijke stages op verschillende medische specialisaties slaagde, heb ik som toch mijn twijfels waar bepaalde dokters ooit hun diploma vandaan hebben gehaald. Misschien waren ze OOIT wel verstandig, menslievend en gedreven, maar zijn ze dat doorheen de jaren toch kwijtgespeeld. In elk geval : zo'n 'door de jaren heen afgestompte' dokter woont hier omzeggens om het hoekje en wordt als dusdanig wel eens door ons bezocht wanneer het 'echt niet zo goed gaat' en je de puf niet hebt om je naar een andere dokter te begeven. Zoals vandaag dus.
Een tweede reden waarom ik niet graag naar hem ga is omdat ik hem ervan verdenk
een aandeel te hebben bij een of ander farmaceutische bedrijf dat 'straffe' medicatie maakt. Straffe pijnstillers met kilo's codeïne en vooral veel antibiotica. Eigenlijk best levensgevaarlijk. Die man werkt duidelijk niet mee aan de oproep van de wereldgezondheidsorganicatie om de inname van antibiotica drastisch te verlagen. Je weet dus waar je aan toe bent als je op consultatie komt bij hem : een geconcentreerd preparaat van paracetamol met codeïne en/of een voorschrift voor het vieze goedje waarmee ik dus vanmorgen ook weer bij de apotheker stond. Gelukkig dat ik mezelf en mijn lichaam toch een beetje ken om ergens aan te voelen dat het moment voor de inname van die troep toch stilaan aangebroken was. Nu, twee van die dikke pillen en ruim 12 uur later, voel ik me al een stuk beter. De koorts is weg en het slikken wordt weer draaglijk. Binnen een paar dagen ben ik hopelijk weer de 'oude' en dan maar niet vergeten om dat doosje helemaal uit te nemen...

Het oudercontact van Sarah verliep alweer prima en voor u schrijft een fiere mama :)
'Ja, het is moeilijk om iets te zeggen over kindjes die het zo goed doen dan Sarah', zei de juf woordelijk. Strikt genomen had ik na die woorden kunnen vertrekken, maar ik bleef toch nog wat zitten. Misschien wilde ik toch wel wat meer van de juf horen zoals HOE en WAARIN ze precies goed is ;) Geef toe, als er gestoefd wordt over je kind, dan kan je daar toch naar blijven luisteren? En verder blijft er ook die eeuwige nieuwsgierigheid van hoe ze is op school. Je kent je kind wel, maar die uren op school gaan aan je voorbij en soms zou je wel eens een vlieg willen zijn om te zien hoe ze daar functioneert. HOe flink ze inderdaad luistert (hebben we het over hetzelfde kind?), hoe sociaal ze is, hoe geconcentreerd ze werkt aan de taakjes en hoe vrolijk en blij ze door het leven gaat. 'Een plezier om in de klas te hebben, zo'n content kind', zei de juf nog verder.
En ik groeide weer vijf centimeter...
Ik heb een fantastische dochter :)

Het gegeven wat ik met mijn 'leven' verder wil gaan doen laat me niet los. Meer nog, het haalt me zelfs uit mijn veel te kostbare slaap. Hoe komt het toch dat ik me niet kan neerleggen bij mijn gelukkige realiteit en toch iets anders wil. Zit er dan toch dat ver weggedrukte vleugje ijdelheid in me dat niet 'gewoon' wil zijn, maar een beetje 'buiten-gewoon'? Moet ik me niet nodig gaan spiegelen aan mensen die het minder goed hebben dan ik, of kan ik toch nog wat (binnen de perken en mogelijkheden) zoeken naar hoe ik mijn drang naar 'buiten-gewoon-heid' kan realiseren?

Carnaval op school. Bloemenprinsesje Esther en 'roze' prinsesjes Sarah en vriendinnetje Mia


Een nieuwe meidenfoto :)