Twee weken geleden alweer dat ik de nacht in het ziekenhuis doorbracht met de wetenschap de volgende dag te bevallen. Twee weken geleden al... Twee weken geleden nog maar... Er lijkt al zoveel veranderd en ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was met twee kinderen. Laat staan dat ik me nog kan herinneren hoe het was toen ik er nog maar eentje had. Niet te geloven dat ik dat toen zo moeilijk vond, het zorgen voor een baby'tje, voor één baby'tje...
De 'drukte' van toen is in niets te vergelijken met de chaotische sfeer die er nu in ons huis heerst. Zelfs met mijn vermoeidheid is het beter gesteld dan toen. OF nou ja : misschien is 'beter' niet het juiste woord. Een correctere omschrijving zal wel zijn dat mijn lichaam zich na ruim drie jaar van onderbroken nachten wat heeft aangepast aan deze ontbering. Tijdens mijn eerste avond alleen met de kids (Henri's vaderschapsverlof is sinds vandaag afgelopen) die overigens best sereen en rustig is verlopen, bedacht ik dat het toch helemaal anders zou zijn met maar één kindje om voor te zorgen. Ik zou wel veel meer tijd hebben voor dat ene kindje, maar de fijne en soms vertederende momenten tussen de zusjes onderling, zou ik niet kunnen meemaken. Voorlopig enkel lof voor een kroostrijk gezin :)