Daarnet aan de lijve ondervonden hoe vervelend verleidelijk er dingen aan de kassa's liggen. Sinds we met drie kinderen naar de winkel gaan is er tegen het einde van ons Coluyt-bezoek geen plaats meer in de kar. Correctie : karREN (meervoud), want we namen sowieso al twee van die examplaren. Eentje voor de boodschappen, eentje voor de kinderen. Maar nu ook de tweede kar al voor meer dan driekwart vol maxicosi zit, moet er toch minstens 1 kind uitstappen na de koele ruimte en meestal nog eentje wanneer we ongeveer aan de kassa's zijn. Tijd genoeg om dus aan het desbetreffende eindpunt hun ogen de kost te geven aan de DVD's die daar massaal liggen. Het probleem is natuurlijk dat ze niet enkel hun ogen de kost geven, maar ook tactiel (en soms zelfs nog oraal - in esthers geval dan) contact willen maken met de gegeerde schijfjes die gelukkig nog wel goed ingepakt zitten.
Zateravond 18.15u : het lijkt alsof honderden ogen mijn losgeslagen kroost bekijken die ondanks meerdere aanmaningen hun handen niet van de DVD's kunnen afhouden en liefst nog 3, 4 deeveedeetjes onder de arm nemen en er vrolijk mee gaan rondlopen. Henri is uitermate geconcentreerd en doet zijn best het niet te zien en de kassabediende een handje te helpen door alles uit de weegschaal te halen, je kent dat Colruyt-systeem wel. De baby begint te wenen. VAst weer honger. Ik steek het tutje terug dat ze kokhalzend weer uitspuwt. Natuurlijk.. als je zin hebt in wat anders is zo'n fopspeen verschirkkelijk. Vermoeid bekijk ik het tafereeltje. De twee meiden lopen lachend tussen de winkelkarren door met hun DVD's. Ik zie ogen die hen volgen en kijken waar die luidruchtige kinderen bijhoren. Een onaangenaam gevoel zegt me dat er sommigen onder hen nu wellicht denken dat ik mijn kinderen niet aankan of er toch beter geen drie (zo kort op elkaar) had moeten krijgen. Ik glimlach vriendelijk terug terwijl ik de jongste probeer te sussen. Ik werp een blik in de kar. Gelukkig bijna leeg (of de andere kar bijna vol, zo je wil). NOg hooguit een paar minuutjes en we kunnen het kassa-walhallah van DVD's verlaten. Wanneer er nog slechts enkele artikelen te gaan zijn, slaag ik erin - kordaat doch niet te opzichtig - om de dames terug tot bij ons te krijgen. Ze lopen nog steeds met dezelfde schijfjes rond en hebben veel plezier. Eigenlijk doen ze niks kapot, praat ik mezelf goed. Mijn relatieve kordaatheid heeft als effect dat minstens SArah onder de indruk is en braaf alle DVD's terug in het rekje plaatst. Ik koppel er nog even een educatief moment aan en ze slaagt er zelfs in ze op de juiste plaats terug te leggen. NIet meer dan drie DVd'tjes per rekje. Esther is iets hardleerser (of heeft last van een flinke koppigheidsfase) en probeert met een DVD tussen de karren door naar buiten te lopen terwijl ze ons lachend aankijkt. HEt argument van 'dat mag niet van de politie' mist zijn effect echter niet en tenslotte druipt ook zij af zonder DVD onder de arm. Ik ben blij als we terug in de auto zitten. De baby weent nog steeds. NOg 10 minuten en we zijn thuis...