Eindelijk heb ik de goeie houding gevonden om haar te laten inslapen. Buik tegen buik, zo ligt ze tegen me aan. Gek genoeg identiek dezelfde houding dan waarin ik Esther telkens rustig kreeg. Deze keer was het evenwel niet omdat ze weende, maar het is wat zoeken naar een manier om haar haar eten te laten binnenhouden. Uren heb ik haar al rechtgehouden maar desalniettemin toch al drie keer al haar kleertjes veranderd vandaag. Het lijkt wel alsof er meer uitkomt dan er naar mijn gevoel ingaat. NIet te geloven dat ze dan ook nog plast. Moet zijn dan er toch nog iets de uitgang haalt ;)
Misschien is het nog wat te vroeg om over reflux te praten, maar er zijn naar mijn gevoel toch sterke indicaties voor. NOg even afwachten om te zien hoe het evolueert.

Voorts heb ik daarnet mijn eerste ervaring gehad met de avondshift alleen met de drie meisjes. Een voorsmaakje van wat me vanaf volgende week te wachten staat eens Henri terug aan het werk gaat. Daarnet was hij nog een aantal bezoekjes gaan brengen om geboortekaartjes af te geven en doopsuikertjes te brengen. Het fijne stuk van het nieuwe vaderschap zeg maar ;) Om zes uur vertrokken en tegen de negenen thuis... Beetje blijven babbelen... Ja ja...
Enfin, de eerste ervaring was er meteen eentje om U tegen te zeggen. Zodra ik even met Mirthe bezig was (voeden, verpamperen, ...) vonden de andere dames het bijzonder grappig om dingen te gaan doen die niet zo horen. Ongelofelijk hoe ze op korte tijd haarfijn aanvoelen dat je op bijvoorbeeld voedingsmomenten wel vanalles kan zeggen, maar eigenlijk geen daad bij het woord kan voegen. Zo heb ik de badkamer half onder water teruggevonden en hadden ze de WC rol helemaal ontrolt in de WC. Esther probeerde door te spoelen. Ik hoorde ze op de knop duwen... nog eens... nog eens... nog eens. 'Stop met doorspoelen', riep ik nog vanuit de zetel. 'Ma nee, papier is nog nee weg', riep ze terug. Met een half ontblote borst en een in slaap vallende baby eraan ben ik toch maar rechtgestaan en ben gaan kijken. IN mijn ontzag over de chaos die ik aantrof, slaagde Sarah er ook nog eens in om met een heel uitdagende blik een bekertje water dat ze uit de WC geschept had vlak voor mijn ogen uit te gieten op het al doorweekte tapijtje dat de vloer van ons kleine badkamertje bedekt.
Kwaad, geroepen, kind op de gang gezet, wat gedreigd, badkamer opgedroogd, kinderen in bad gestoken en ze wat vroeger dan anders naar boven gedaan, nog net 1 verhaaltje, tijd gelimiteerd...
Nee... echt geweldig was het niet. Hecticiteit alom. Dit kon beter, véél beter. Elke pedagoog zou deze scène omschrijven als een moeder die de boel niet in de hand had en wellicht klopte dat ook wel. Misschien morgen beter. En anders de dag nadien??...