Toen ik donderdag Esther op de crèche ging halen, zag ik een kinderverzorgster die ik enkele jaren geleden ook al eens gezien had. Ten minste ik had toch een vaag gevoel van herkenning bij haar. 'Vandaag nam Esther haar popje vast en zei dat ze baby Mirthe vasthad', zei een andere verzorgster die er al een hele tijd is (er is tamelijk veel verloop van personeel in de kribbe, dus laat zeggen dat dat eerder een uitzondering is ;). 'Oh, heeft Esther nog een zusje?' vroeg toen die andere. 'Ja hoor, net drie maanden vandaag. Ja ze is erbij. Maxi cosi staat in de gang'. 'Mag ik eens kijken?', 'Ja tuurlijk, doe maar'. Enfin, na wat heen en weer gepraat, zei ze toen : 'Ik heb drie jongens, maar meisjes lijkt me ook wel leuk'.
Oei??? had ik dat goed begrepen? Zei ze nu 'IK HEB DRIE JONGENS?' in de zin van : 'MIJN EIGEN KINDEREN'? Een subtiele vraag over 'zoontjes' in plaats vna 'jongens' maakte snel duidelijk dat ze inderdaad drie zoontjes had. Eentje van drie en een tweeling van zes maanden. SLIK. Het kon een misvatting zijn, maar ze zag er nog wel erg jong uit. Toch voor al drie kinderen te hebben.
Nieuwsgierig als ik ben, heb ik toch voorzichtig gevraagd hoe oud ze was. 'Net 22 geworden' antwoordde ze. Weeral SLIK.
'Dan ben je toch een hele jonge mama hè', probeerde ik even luchtig mijn verbazing te kanaliseren. 'Ja', ging ze verder 'eigenlijk waren het twee ongelukjes hoor'.
OPnieuw SLIK. Een 'zware prijs' die je betaalt voor twee 'ongelukjes', als je het mij vraagt, maar het was vooral de manier waarop ze het zei wat me ongemakkelijk deed voelen. Een verontschuldigende manier maar eentje die deed verraden dat ze na twee 'ongelukjes' nog steeds niet echt veiliger waren gaan vrijen.
'Oei, zo kan je nog veel ongelukjes hebben voor je menopauze', zei ik. Het klonk belerender dan ik bedoelde. UIteindelijk zijn het mijn zaken niet en ik besefte tegelijk ook wel dat het mijn eigen waarden-en normensysteem was dat in opstand kwam tegen dit soort dingen en dat dat systeem misschien wel eens niet hetzelfde was dat haar systeem (toch nog iets opgestoken van mijn therapie-opleiding ;)
Ze lachtte het grappend weg terwijl ik me afvroeg hoeveel kinderen ze zou hebben moest ik haar binnen 20 jaar terugzien.
Het wrong allemaal zo'n beetje... te weten dat er mensen zijn die dolgraag kinderen willen en er geen (kunnen) krijgen en dan mensen die met twee 'ongelukjes' drie kinderen verder staan.
Ik heb er in ieder geval dat laatste dagen al vaak aan moeten denken.