Zondag zijn we naar Plopsa INdoor geweest. Een lastminute-ingeving als combinatie met een babyzoek in HAsselt. Een dure grap, maar ooit moet je één keer kijken of het wel iets is wat de moeite is en dan pas beslissen of het zijn geld waard was of dat het iets was om snel te vergeten. Noem het gerust 'leergeld'. Naast leerGELD, gingen we ook om eens te kijken wat we - genomen dat het zou meevallen - ervan zouden leren voor de volgende keer dat we zouden gaan. Het begon al van bij de parking. Een parkeerwachter gaf de weg aan en pas een hele tijd later konden we de auto ergens kwijtgeraken. Waar was dat PLopgedoe nu? Daarnet was het nog zo groot. Een stroom mensen begaf zich een bepaalde richting uit. Mensen met kinderen. Gewoon volgen die meute. BLeek een goede zet, maar man man... wat een afstand !
Leerpunt 1 : men brenge beter een buggy mee.
ONderweg passeerden we een andere parking. Eentje die duidelijk veel dichter bij het desbetreffende park lag.
Leerpunt 2 : men vertrekke beter vroeger zodat de dichtere parking niet al volzet is
Het leek al een enorme uitdaging om er te geraken, maar toen we uiteindelijk binnen waren, bleek de uitdaging nog groter. IN het op het eerste zicht niet al te grote park stikte het van het volk. Het feit dat het park die dag korting gaf aan Fortis-klanten en dat daarbovenop ook nog de Sint kwam (met een gratis kado voor iedereen), zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Financieel voordeel was dan wel weer dat we - toevallig als Fortis-klant - niet de volle pot hoefden te betalen en dat de kindjes gratis binnenmochten. Alvast goed voor maar een flink derde van wat we anders hadden moeten neerleggen. Qua leergeld aardig meegenomen.
Leerpunt 3 : Men probere nog eens lukraak en onbezonnen naar Plopsa Indoor te gaan met de hoop op een welgekomen maar totaal onverwachte korting.
Met een stempel op de hand wisten we ons eindelijk een weg naar binnen te versieren. Bumba en Bumbamlu verwelkomden ons op het kleine binnenpleintje. MAssa's mensen stonden al aan te schuiven voor een foto van hun kroost met hun grote idolen. Toch maar eerst even kijken wat er verder allemaal te doen was. Bumba zou niet weglopen, tenminste dat dacht ik. Achteraf gezien verkeerd gedacht, want Bumba is weldegelijk vertrokken. Reeds na een minuutje of tien en heeft een uurtje later zijn pakje geruild voor eentje van PLop die dan weer een minuutje of 10 bleef staan voor een veel te populaire fotoshoot met ontelbare kindjes enz enz...) We zijn uiteindelijk zonder één enkele foto van de Studio 100-helden naar huis gegaan. Het voortdurende wachten was het me niet waard en de kindjes gingen zo op in de andere dingen dat ze amper nog oog hadden voor de levensgrote Kabouter of Clown.
Leerpunt 4 : De mooie foto's die men kan trekken van de kroost met PLop, Bumba of Samson zijn wellicht meer voor de ouders zelf dan wel voor hun kinderen.
Al gauw werd het veel te warm en gingen de jassen uit. Jassen, mutsen, sjaals en handschoenen (zeer nodig bij de tocht van de parking naar de INdoorspeeltuin, maar al snel overbodig) en dat maal drie, of maal vijf zo je wil, want ook wij liepen te zweten. Met een baby in de draagzak op de buik, een handtas en een zakje met wat babyverzorgingsgerief zag ik met nog alle jassen over mijn arm erbij amper waar ik liep laat staan dat ik nog bij in een attractie kon.
Leerpunt 5 : De buggy is niet enkel nodig om de lange weg van en naar de parking te doen, maar ook om - eens binnen - je jassen in op de bergen.
UIt de hoeveelheid buggy's op te maken die gevuld waren met allerlei winterkledij, kon ik enkel afleiden dat er nog al mensen tot de vaststelling waren gekomen dat opbergruimte voor jassen een prangend probleem is in een indoor-speeltuin.
NA enige tijd maakte Henri de droge opmerking 'HAd je me vijf jaar geleden gezegd dat ik hier zou rondlopen, had ik je voor gek verklaard'. Een opmerking die meteen alles zei over hoe hij zich voelde temidden van het volk en van de talloze mama's, papa's, oma's en opa's die hun (klein)kroost voorttrokken van attractie naar attractie terwijl er gedurig aan Studio 100 klassiekers werden gedraaid. Ik kon hem moeilijk ongelijk geven. TOegegeven : ook mijn ideale zondagnamiddag ziet er anders uit. Ik aanschouwde het plaatje : overal draaiende figuren, een kabouter kwebbel, een kabouter lui, een gigantische piet piraat met een nog exhuberantere boot, overal grote Bumba-ogen (althans zo leek het) en dan zo her en der die kop van Gert Verhulst met zijn beroemde hond. En dan zoveel volk. IK durfde er mijn kop voor te verwedden dat er veel ouders, net als wij, hier zonder dat ze kinderen hadden gehad, nooit een voet hadden binnengezet. OUders die, net als wij, niet hadde kunnen weerstaan aan de druk die Studio 100 met zich meebrengt zodra hij de huiskamer is binnengekomen en de harten van je kleine schatten had ingepalmd (en geloof me : dat behoeft maar enkele seconden).
Leerpunt 6 : men zette zich over het kitscherige Studio 100-interieur heen en men probere ook te vergeten dat men aldusdanig deelneemt aan die mallemolen en dus Meneer Verhust en meneer Bourlon zo NOG rijker maakt.
Maar ze hebben genoten, onze schatjes, al vraag ik me af of ze er spontaan nog zullen achter vragen. Misschien toch maar vergeten die handel? Net als alle leerpunten?
dinsdag 30 november 2010
Sinterklaas kapoentje
Het is weer zover : de sinterklaasweek. NOu ja, niet dat het hier een nieuw gegeven is. Als je nagaat dat er reeds van bij onze vakantie tijdens de zomer Sinterklaasliedjes door de boxen van de autoradio dreunden, is de aanloop naar deze toch wel bijzondere en eindelijk aangebroken week wel erg langgerekt geweest.
Maar deze dagen kan je het gerust een hype noemen. Sarah is zo opgedraaid als wat en Esther loopt haar achterna. Het dankbare eraan is dan wel weer dat ze uiterst gevoelig is aan alle opmerkingen die beginnen met 'pas op of Zwarte PIet...'
Het is al Sinterklaas wat de klok slaat. 'Sinterklaas komt bijna. Nog zoveel keer slapen. Ik kan bijna de op schoot van Sinterklaas zitten. Eerst komt Sinterklaas op school en dan bij esther in de kribbe en dan komt Sinterklaas in Schaarbeek'. 'Schaarbeek' : zo noemt ze 'ons huis'. Het huis van opa en oma is 'Zaventem'. MOeilijk om haar duidelijk te maken dat het eigenlijk twee vrij grote gemeenten betreft die wel heel wat inwoners hebben. Ach wat : doe maar 'Schaarbeek' en 'Zaventem'. Ik ben allang bij dat ze weet waar we wonen. Je weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Ze hele dag loopt ze nadrukkelijk te zingen 'Sinterklaas kapoentje' en ze gaat zowat uit haar dak als ik zelf ook maar iets durf te zeggen over de Heilige Man.
Maar ze is duidelijk niet de enige. TOen ik Esther afhaalde van de kribbe ving ik eenn flard op van een gesprek van een mama met haar zoontje die het zusje kwamen afhalen. '....ja, maar die steekt zwarte Piet in zijn zak...'
Ik moest glimlachen en zei luidop tegen de mama dat ik dat een heel herkenbaar onderwerp vond. Ze lachte terug. 'Ja, niet te doen. Hij is amper te houden'. We deden een klein praatje. Weer één van de momenten waarop het hebben van kinderen het toelaat elkaar zomaar op straat aan te spreken.
Gisteren en vandaag al een schoentje/laarsje klaargezet. Voor de pakjes komt de Sint pas op 5 december (6 december is dit jaar ongelukkigerwijs een maandag. Een schouw vol speelgoed op een maandagmorgen leidt gegarandeerd tot een huilbui en veel gesputter om naar school te vertrekken en daar nog liefst tijdig te arriveren. Nee dus : dan maar zondag. Dat maakt niet zoveel verschil). De dagen tot aan 5 december, gooit hij af en toe al wat snoep en chocolade binnen. Kwestie van de spanning van op te drijven ;) Voor de kindjes leuk en toegegeven : Ook Sinterklaas geniet daarvan ;)
Maar deze dagen kan je het gerust een hype noemen. Sarah is zo opgedraaid als wat en Esther loopt haar achterna. Het dankbare eraan is dan wel weer dat ze uiterst gevoelig is aan alle opmerkingen die beginnen met 'pas op of Zwarte PIet...'
Het is al Sinterklaas wat de klok slaat. 'Sinterklaas komt bijna. Nog zoveel keer slapen. Ik kan bijna de op schoot van Sinterklaas zitten. Eerst komt Sinterklaas op school en dan bij esther in de kribbe en dan komt Sinterklaas in Schaarbeek'. 'Schaarbeek' : zo noemt ze 'ons huis'. Het huis van opa en oma is 'Zaventem'. MOeilijk om haar duidelijk te maken dat het eigenlijk twee vrij grote gemeenten betreft die wel heel wat inwoners hebben. Ach wat : doe maar 'Schaarbeek' en 'Zaventem'. Ik ben allang bij dat ze weet waar we wonen. Je weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Ze hele dag loopt ze nadrukkelijk te zingen 'Sinterklaas kapoentje' en ze gaat zowat uit haar dak als ik zelf ook maar iets durf te zeggen over de Heilige Man.
Maar ze is duidelijk niet de enige. TOen ik Esther afhaalde van de kribbe ving ik eenn flard op van een gesprek van een mama met haar zoontje die het zusje kwamen afhalen. '....ja, maar die steekt zwarte Piet in zijn zak...'
Ik moest glimlachen en zei luidop tegen de mama dat ik dat een heel herkenbaar onderwerp vond. Ze lachte terug. 'Ja, niet te doen. Hij is amper te houden'. We deden een klein praatje. Weer één van de momenten waarop het hebben van kinderen het toelaat elkaar zomaar op straat aan te spreken.
Gisteren en vandaag al een schoentje/laarsje klaargezet. Voor de pakjes komt de Sint pas op 5 december (6 december is dit jaar ongelukkigerwijs een maandag. Een schouw vol speelgoed op een maandagmorgen leidt gegarandeerd tot een huilbui en veel gesputter om naar school te vertrekken en daar nog liefst tijdig te arriveren. Nee dus : dan maar zondag. Dat maakt niet zoveel verschil). De dagen tot aan 5 december, gooit hij af en toe al wat snoep en chocolade binnen. Kwestie van de spanning van op te drijven ;) Voor de kindjes leuk en toegegeven : Ook Sinterklaas geniet daarvan ;)
maandag 29 november 2010
Brrr... ik heb het er toch zo niet mee, met die kou. Pas op, alles beter dan die regen van een dag of 10 geleden, maar dit is KOU KOU KOU. En dan hoef ik in feite niet eens echt ergens naartoe te gaan. NIet naar het werk of zo...
Alleen al het gegeven die muts, die sjaal en die handschoenen telkens weer aan te doen voor je vertrekt is voor een halve nudist als ik een echte opdracht om dan nog te zwijgen over je auto die je -eens je dan ingepakt als een michelinmanneke in de vrieskou staat, een wolkje ademend - daar onder de sneeuw bedolven ziet staan en waarvan het duidelijk is dat je d'er de eerste vijf minuten niet mee weg bent.
Bweeuk... nee, echt niks voor mij. Romantisch is de sneeuw wel als je er niet in hoeft, zo van achter glas. De wereld die wit wordt, heeft dan wel iets onschuldigs, iets puurs, bijna iets maagdelijks. VOetstappen in een perfect glad sneeuwtapijn vind ik altijd zo'n zonde, net of je maakt iets kapot...
OP die manier heeft het wel wat, maar ik mis de warmte van de zon op mijn huid, het gevoel van blote benen met een klein laagje stof rond, het 'zomaar' buiten kunnen zonder jas en winterattributen en dat niet hoeven te krabben op de auto scheelt ook weer kostbare minuten.
Nee, het hoeft niet te lang te duren die winter...
Alleen al het gegeven die muts, die sjaal en die handschoenen telkens weer aan te doen voor je vertrekt is voor een halve nudist als ik een echte opdracht om dan nog te zwijgen over je auto die je -eens je dan ingepakt als een michelinmanneke in de vrieskou staat, een wolkje ademend - daar onder de sneeuw bedolven ziet staan en waarvan het duidelijk is dat je d'er de eerste vijf minuten niet mee weg bent.
Bweeuk... nee, echt niks voor mij. Romantisch is de sneeuw wel als je er niet in hoeft, zo van achter glas. De wereld die wit wordt, heeft dan wel iets onschuldigs, iets puurs, bijna iets maagdelijks. VOetstappen in een perfect glad sneeuwtapijn vind ik altijd zo'n zonde, net of je maakt iets kapot...
OP die manier heeft het wel wat, maar ik mis de warmte van de zon op mijn huid, het gevoel van blote benen met een klein laagje stof rond, het 'zomaar' buiten kunnen zonder jas en winterattributen en dat niet hoeven te krabben op de auto scheelt ook weer kostbare minuten.
Nee, het hoeft niet te lang te duren die winter...
vrijdag 26 november 2010
Toppunt van moederschap :
Eens weggaan zonder de kinderen. Eens je daar bent jezelf niet echt helemaal kunnen laten gaan en (veel te) snel terug naar huis keren omdat je ze mist maar bij thuiskomst en wanneer je ziet dat alles goed is gegaan en dat ze zich prima vermaakt hebben, je ook meteen weer afvragen waaarom je je in godsnaam niet gewoon beter geamuseerd hebt en langer bent weggebleven. Voor die ene keer...
Eens weggaan zonder de kinderen. Eens je daar bent jezelf niet echt helemaal kunnen laten gaan en (veel te) snel terug naar huis keren omdat je ze mist maar bij thuiskomst en wanneer je ziet dat alles goed is gegaan en dat ze zich prima vermaakt hebben, je ook meteen weer afvragen waaarom je je in godsnaam niet gewoon beter geamuseerd hebt en langer bent weggebleven. Voor die ene keer...
woensdag 24 november 2010
GIsteren weer naar Kind en Gezin. Mirthes eerste vaccinaties. Altijd weer een moeilijk momentje voor zowel moeder als baby ;)
Gelukkig zijn de prikjes van korte duur en hebben baby's nog geen al te groot geheugen om cinditioneringsgewijs te kunnen onthouden dat dokter gelijk staat aan spuitjes geven, iets wat althans voor maand 2, 3 En 4 het geval is. Nadien pas weer op 12 en 15 maanden en dan weer op 6 jaar. Een leeftijd waarop ze toch al bewuster het Waarom van zulk een prik kunnen plaatsen en er niet meer zo weerloos aan worden overgleverd, want dat is het nu toch wel een beetje. Na een kort onderzoekje waar Mirthe absoluut perfect werd bevonden en waar ze ook aanhoudend lachte naar de dokter, kreeg ze twee prikjes. Eén in elke bil. Twee keer een korte huilsessie, maar snel gedaan. Ook even wegen en meten en - natuurlijk - de hele boel weer netjes op de curve zetten. Ik zei eerder dat ik het niet zo begrepen had met die fixatie op de curves en dat is wel zo, maar laat nu het gewicht en de lengte bij een baby wél iets zijn dat moeders bezig houdt. Een ongelofelijk groot aantal gesprekken tussen jonge mama's gaat over hoeveel hun kleine spruit weegt en hoe flink hij al gegeroeid is. Elke keer denk ik : ik ga er niet aan meedoen, maar toch hoor ik mezelf ook elke keer zeggen : 'en ze is al goed gegroeid', alsof het een persoonlijke verdienste is. Nou ja : in feite is het dat ook wel een beetje, maar het voelt ergens ook wel wat verkeerd om er op een dergelijke manier mee te lopen pronken. Ik denk dat elke baby in het begin goed groeit en bijkomt, of het zou echt een tekort aan voeding moeten hebben - iets wat ik me in deze huidige westerse samenleving bij welstellende gezinnen amper nog kan voorstellen. Het niet-meedoen aan de fetisj rond lengte en gewicht heb ik systematisch wél volgehouden op de geboortekaartjes. Drie keer heb ik het vertikt van er een geboortegewicht-en lengte op te zetten. Deels omdat ik de kaartjes de eerste twee keer zelf had gemaakt en het dus niet te doen was dat er allemaal naderhand nog bij te schrijven, maar grotendeels omdat ik het telkens een beetje vreemd vind dat mensne hun nieuwe baby voorstellen met naast de naam (uiteraard !) de vermelding van deze parameters. Dat is ook de enige keer in het leven dat je zo wordt voorgesteld. Geen mens die er nadien nog aan denkt om te zeggen : 'Hallo, ik ben X en ik weeg zoveel en meet zoveel'. Lijkt me niet de essentie van je 'persoon' en verder heeft er niemand ook zaken met welk cijfer er op je weegschaal staat. Maar dus : het schijnt de gewoonte om dat te vermelden op kaartjes. Ik moet toegeven dat ik daar ook altijd weer naar kijk en dan wel denk vna : 'amai, 't is ne grote' of 'wat een flink gewichtje', maar dat is het dan ook. Het zegt niks over wie je wordt, wat je zal doen en ook helemaal niet over hoe je er later zal gaan uitzien en of je zwaar en groot zal blijven, of eerder klein en licht. Anders vind ik dat met een naam omdat je heel je leven met die naam zal worden aangesproken. Ergens geloof ik ook wel dat je kan worden zoals je naam of beter gezegd dat je naam iets kan zeggen over wie je bent, hoewel ook dat weer relatief is. Vele mensen hebben een naam die bij hen past, maar ik heb er toch ook al ontmoet waarbij ik blijf vinden dat ze de verkeerde naam hebben gekregen.
Anyway : om eens helemaal mee te gaan in de flow van 'hoe groot is ze al', kan ik wel zeggen dat ik misschien wel enigzinds fier was (daar heb je het al ! ;) dat mijn kleinste spruit het heel goed doet (of dat ik goeie melk produceer ;). Zelfs gezien haar niet zo hoge geboortegewicht, had ze ondertussen haar zusjes bijgehaald toen zij die leeftijd hadden. ONdertussen 5.5 kilo en bijna 58 centimeter. Nou ja: tot zover : ze groeit flink ! :)
Wat betreft Esther. Die heb ik deze keer - hardnekkig koppig zoals ik soms kan zijn - niet meer meegenomen om te wegen. Toen we vorige maand met Mirthe gingen, heb ik dat wel nog gedaan. Met dat verschil dat ik ze toen pas heb laten eten NA ons Kind en Gezin bezoek. Gevolg : 14.5 kilo en aldus relatief gezien 'vermagerd' tov de 15 kilo de maand voordien. 'Je ziet wel hè', zei de dokter 'als mama en papa er een beetje op letten'... Haha, komaan zeg. Het enige wat ik gedaan had was haar niet eerst een copieus maal laten gebruiken. 'Proficiat', zei hij verder tegen ons. Nou ja : fijn wel zo'n complimentje... We hadden het maar gehad, maar... hij moest eens weten ;) Volgende maand (deze dus) weer een afspraak die ik gisteren dus vakkundig vergeten ben. Esther is echt OK. Ik weiger dus echt mee te gaan in die malle molen.
En nu naar de gyneacoloog voor een spiraaltje ...
Gelukkig zijn de prikjes van korte duur en hebben baby's nog geen al te groot geheugen om cinditioneringsgewijs te kunnen onthouden dat dokter gelijk staat aan spuitjes geven, iets wat althans voor maand 2, 3 En 4 het geval is. Nadien pas weer op 12 en 15 maanden en dan weer op 6 jaar. Een leeftijd waarop ze toch al bewuster het Waarom van zulk een prik kunnen plaatsen en er niet meer zo weerloos aan worden overgleverd, want dat is het nu toch wel een beetje. Na een kort onderzoekje waar Mirthe absoluut perfect werd bevonden en waar ze ook aanhoudend lachte naar de dokter, kreeg ze twee prikjes. Eén in elke bil. Twee keer een korte huilsessie, maar snel gedaan. Ook even wegen en meten en - natuurlijk - de hele boel weer netjes op de curve zetten. Ik zei eerder dat ik het niet zo begrepen had met die fixatie op de curves en dat is wel zo, maar laat nu het gewicht en de lengte bij een baby wél iets zijn dat moeders bezig houdt. Een ongelofelijk groot aantal gesprekken tussen jonge mama's gaat over hoeveel hun kleine spruit weegt en hoe flink hij al gegeroeid is. Elke keer denk ik : ik ga er niet aan meedoen, maar toch hoor ik mezelf ook elke keer zeggen : 'en ze is al goed gegroeid', alsof het een persoonlijke verdienste is. Nou ja : in feite is het dat ook wel een beetje, maar het voelt ergens ook wel wat verkeerd om er op een dergelijke manier mee te lopen pronken. Ik denk dat elke baby in het begin goed groeit en bijkomt, of het zou echt een tekort aan voeding moeten hebben - iets wat ik me in deze huidige westerse samenleving bij welstellende gezinnen amper nog kan voorstellen. Het niet-meedoen aan de fetisj rond lengte en gewicht heb ik systematisch wél volgehouden op de geboortekaartjes. Drie keer heb ik het vertikt van er een geboortegewicht-en lengte op te zetten. Deels omdat ik de kaartjes de eerste twee keer zelf had gemaakt en het dus niet te doen was dat er allemaal naderhand nog bij te schrijven, maar grotendeels omdat ik het telkens een beetje vreemd vind dat mensne hun nieuwe baby voorstellen met naast de naam (uiteraard !) de vermelding van deze parameters. Dat is ook de enige keer in het leven dat je zo wordt voorgesteld. Geen mens die er nadien nog aan denkt om te zeggen : 'Hallo, ik ben X en ik weeg zoveel en meet zoveel'. Lijkt me niet de essentie van je 'persoon' en verder heeft er niemand ook zaken met welk cijfer er op je weegschaal staat. Maar dus : het schijnt de gewoonte om dat te vermelden op kaartjes. Ik moet toegeven dat ik daar ook altijd weer naar kijk en dan wel denk vna : 'amai, 't is ne grote' of 'wat een flink gewichtje', maar dat is het dan ook. Het zegt niks over wie je wordt, wat je zal doen en ook helemaal niet over hoe je er later zal gaan uitzien en of je zwaar en groot zal blijven, of eerder klein en licht. Anders vind ik dat met een naam omdat je heel je leven met die naam zal worden aangesproken. Ergens geloof ik ook wel dat je kan worden zoals je naam of beter gezegd dat je naam iets kan zeggen over wie je bent, hoewel ook dat weer relatief is. Vele mensen hebben een naam die bij hen past, maar ik heb er toch ook al ontmoet waarbij ik blijf vinden dat ze de verkeerde naam hebben gekregen.
Anyway : om eens helemaal mee te gaan in de flow van 'hoe groot is ze al', kan ik wel zeggen dat ik misschien wel enigzinds fier was (daar heb je het al ! ;) dat mijn kleinste spruit het heel goed doet (of dat ik goeie melk produceer ;). Zelfs gezien haar niet zo hoge geboortegewicht, had ze ondertussen haar zusjes bijgehaald toen zij die leeftijd hadden. ONdertussen 5.5 kilo en bijna 58 centimeter. Nou ja: tot zover : ze groeit flink ! :)
Wat betreft Esther. Die heb ik deze keer - hardnekkig koppig zoals ik soms kan zijn - niet meer meegenomen om te wegen. Toen we vorige maand met Mirthe gingen, heb ik dat wel nog gedaan. Met dat verschil dat ik ze toen pas heb laten eten NA ons Kind en Gezin bezoek. Gevolg : 14.5 kilo en aldus relatief gezien 'vermagerd' tov de 15 kilo de maand voordien. 'Je ziet wel hè', zei de dokter 'als mama en papa er een beetje op letten'... Haha, komaan zeg. Het enige wat ik gedaan had was haar niet eerst een copieus maal laten gebruiken. 'Proficiat', zei hij verder tegen ons. Nou ja : fijn wel zo'n complimentje... We hadden het maar gehad, maar... hij moest eens weten ;) Volgende maand (deze dus) weer een afspraak die ik gisteren dus vakkundig vergeten ben. Esther is echt OK. Ik weiger dus echt mee te gaan in die malle molen.
En nu naar de gyneacoloog voor een spiraaltje ...
zondag 21 november 2010
Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het bevalt me wel, het huismoederen. Drie maanden zijn er al om van het schooljaar en nog geen seconde heb ik het werken gemist. Soms maakt het me wel wat bang : wat gebeurt er toch met me?
Mensen vragen wel eens wanneer ik weer aan het werk ga en of ik nog mijn stukje zelfstandige praktijk doe. Het ligt wellicht aan mij, maar telkens ik die vraag krijg, voel ik me wat schuldig. 'Nee, nog niet', zeg ik dan 'misschien later op het het jaar'. Tuurlijk beamen de meesten dat ook : geniet maar eerst van je kindjes. Maar ik vraag me af hoeveel tijd ik écht krijg om te genieten, zonder meer. De emancipatie is in die mate ingeburgerd dat het evident is dat je - na het moederen - ook weer gaat werken. Na drie maanden meestal, zoniet toch zeker na 6 maanden en à la limite nog een jaar, maar dat is het toch welletjes geweest. Het lijkt alsof je tegenwoordig als vrouw maar echt gelukkig kan zijn als je werk en gezin weet te combineren. Het hoort ook niet meer om als 'geschoolde' vrouw enkel het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. We leven toch in de 21e eeuw?
Nou ja, ik weet niet. Wanneer ik de beruchte 'wanneer ga je terug werken' -vraag krijg, heb ik soms zin om te antwoorden : 'Niet en dat is helemaal prima zo'.
Toegegeven : Soms loop ik de muren op en denk ik wel eens 'waarmee ben ik toch bezig' als ik voor de zoveelste keer op rij een koppige 2-jarige huilend in de hoek zet. Soms kan ik zo precies een beetje dissociëren en mezelf vanop een afstandje bezig zien : voortdurend veel te zwaar beladen, altijd sleurend met iets, maxi-cosi onder de arm, (te) luid roepend omdat ik mijn geduld verlies met zeurende vermoeide kinderen die tegenwerken en tegenspreken, de hele dag door speelgoed opruimend omdat ik er anders continu over struikel, bad en bed-rituelen elke dag opnieuw en voor TV suffend met een baby aan de borst...
Er zijn utdagender dingen en hier heb ik niet voor gestudeerd... Waar is mijn ambitie naartoe? En waarom word ik niet opstandiger van de idee dit minstens nog 8 maanden voltijds te moeten doen? Gek ... amper 4 jaar geleden begon ik nog aan een nieuwe (dure) opleiding met héél veel zin om vanalles in die richting te gaan doen en nu ben ik de huismoeder die ondergedompeld zit in zorgtaken en dat dan ook nog eens helemaal niet erg vind. Misschien klopt dat biologische gegeven van de zoog-en zorgmoeder wel meer dan ik altijd heb gedacht?
Mensen vragen wel eens wanneer ik weer aan het werk ga en of ik nog mijn stukje zelfstandige praktijk doe. Het ligt wellicht aan mij, maar telkens ik die vraag krijg, voel ik me wat schuldig. 'Nee, nog niet', zeg ik dan 'misschien later op het het jaar'. Tuurlijk beamen de meesten dat ook : geniet maar eerst van je kindjes. Maar ik vraag me af hoeveel tijd ik écht krijg om te genieten, zonder meer. De emancipatie is in die mate ingeburgerd dat het evident is dat je - na het moederen - ook weer gaat werken. Na drie maanden meestal, zoniet toch zeker na 6 maanden en à la limite nog een jaar, maar dat is het toch welletjes geweest. Het lijkt alsof je tegenwoordig als vrouw maar echt gelukkig kan zijn als je werk en gezin weet te combineren. Het hoort ook niet meer om als 'geschoolde' vrouw enkel het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen. We leven toch in de 21e eeuw?
Nou ja, ik weet niet. Wanneer ik de beruchte 'wanneer ga je terug werken' -vraag krijg, heb ik soms zin om te antwoorden : 'Niet en dat is helemaal prima zo'.
Toegegeven : Soms loop ik de muren op en denk ik wel eens 'waarmee ben ik toch bezig' als ik voor de zoveelste keer op rij een koppige 2-jarige huilend in de hoek zet. Soms kan ik zo precies een beetje dissociëren en mezelf vanop een afstandje bezig zien : voortdurend veel te zwaar beladen, altijd sleurend met iets, maxi-cosi onder de arm, (te) luid roepend omdat ik mijn geduld verlies met zeurende vermoeide kinderen die tegenwerken en tegenspreken, de hele dag door speelgoed opruimend omdat ik er anders continu over struikel, bad en bed-rituelen elke dag opnieuw en voor TV suffend met een baby aan de borst...
Er zijn utdagender dingen en hier heb ik niet voor gestudeerd... Waar is mijn ambitie naartoe? En waarom word ik niet opstandiger van de idee dit minstens nog 8 maanden voltijds te moeten doen? Gek ... amper 4 jaar geleden begon ik nog aan een nieuwe (dure) opleiding met héél veel zin om vanalles in die richting te gaan doen en nu ben ik de huismoeder die ondergedompeld zit in zorgtaken en dat dan ook nog eens helemaal niet erg vind. Misschien klopt dat biologische gegeven van de zoog-en zorgmoeder wel meer dan ik altijd heb gedacht?
vrijdag 19 november 2010
VIa facebook kreeg ik de youtube-link door van het Kinderen voor kinderen festival 1990 toen ons Zaventems koortje meedeed aan diet bekende Nederlandse festival. Ik schrok een beetje dat dit liedje (samen met alle anderen eigenlijk) zomaar op YouTube staat ! En ik die mijn dvd'tje met de opnames van onze deelnames zo nauwkeurig bewaarde. Het staat gewoonweg op internet ! Stel je voor... we staan op het World Wide Web met onze felgekleurde kledij en onze ingedrilde choreografietjes, zingend op wat kinderen van toen bezighield. 1990... 20 jaar inmiddels. Het lijkt een ver verleden en het feit dat ik schrijf '20 jaar geleden', doet me opeens toch wel wat oud voelen. in 1990 waren er nog geen GSM's, luisterde ik enkel nog naar cassetjes en was er van het hele internet nog geen sprake (of toch niet in mijn 'leefwereld'). Ik vraag me af wat 'privacy' nog is voor kinderen die nu opgroeien. We zetten alles even op YouTube, of op Facebook (of we schrijven internet-blogs ;). Ik doe er ook aan mee, maar ik weet nog hoe het was zonder dat je continu bereikbaar was en zonder dat de je de halve wereld kon laten 'meegenieten' van je privéleven. Leuk is het wel, maar ook een beetje tricky...
Wat zal het binnen 20 jaar zijn? MIsschien in elk huisgezin een grote webcam zodat we niet meer telefoneren naar elkaar, maar al onze vrienden de hele dag lang kunnen observeren? Wat snel gaat het allemaal. Misschien ben ik dan al niet meer mee met de vooruitgang en zeggen mijn kinderen dan ook 'zeg moeder, dat is nu toch zo moeilijk niet?'.
In elk geval : Hier is de link : http://www.youtube.com/watch?v=htYUzkm3TB8
De aandachtige kijker vindt me zeker terug. Ik ben ook wel ergens een tweetal seconden te zien ;) Twee seconden TV-roem, maar nu het op YouTube staat, ben ik vereeuwigd ;)
Wat zal het binnen 20 jaar zijn? MIsschien in elk huisgezin een grote webcam zodat we niet meer telefoneren naar elkaar, maar al onze vrienden de hele dag lang kunnen observeren? Wat snel gaat het allemaal. Misschien ben ik dan al niet meer mee met de vooruitgang en zeggen mijn kinderen dan ook 'zeg moeder, dat is nu toch zo moeilijk niet?'.
In elk geval : Hier is de link : http://www.youtube.com/watch?v=htYUzkm3TB8
De aandachtige kijker vindt me zeker terug. Ik ben ook wel ergens een tweetal seconden te zien ;) Twee seconden TV-roem, maar nu het op YouTube staat, ben ik vereeuwigd ;)
Ze wordt groot, die oudste dochter van mij. Niet enkel fysiek (dat ook wel, zeker als ik haar bekeek in haar strak jeansbroekje en haar mooie hemdje waarmee ik haar dinsdag naar school stuurde - de schoolfotograaf kwam), maar vooral ook mentaal, cognitief, emotioneel, sociaal, .. nou ja : en al de rest ;)
Volgende maand is ze (al!) 3.5 jaar en stilaan begint ze echt te redeneren. Ze bouwt een logica op, maakt linken, beseft steeds meer wat kan en niet (soms gaat ze daar uiteraard heel bewust slecht mee om ;) en wat goed en fout is. Hier en daar merk ik dat ze zich al eens in de plaats stelt van iemand anders ('en dan gaat mama heel verdrietig zijn hè') en dat ze gevaar inziet ('pas op Esther voor de auto's. Dat is heel gevaarlijk' - waarbij ze dan zo heel nadrukkelijk haar wijsvinger opsteekt. De kleine juffrouw ;). Soms is er zelfs al sprake van enig esthetisch inzicht ('oh, mama heeft een mooie rok' - als ik al eens een rok aandoe, of 'mama moet iets anders aandoen' - als ik er - toegegeven - bijloop met iets dat ik nog heb van op de middelbare school) Gek, want noch ik noch Henri zijn bezig met uiterlijk en kledij en hebben dit haar dus zeker niet aangeleerd of bijgebracht. Heerlijk om te zien eigenlijk. Het verschil met een hoopje baby is gigantisch. Ongelofelijk hoeveel een kind bijleert op een goeie drie jaar tijd. Fier vertrekt ze 's morgens naar school. 'Dag mama, ik ben weg'. En daar gaat ze...
Evenveel (of nog meer?) enthousiasme als ik haar ga afhalen. Wanneer ze me door de glazen deur heen kan zien, zwaait ze fel en ik zie haar 'mama' roepen en haar oogjes lichten op. Net of ze heeft me al dagenlang niet meer gezien. Ze is zo enthousiast dat er ook andere moeders mee moeten glimlachen en de manier waarop ze in mijn armen komt gelopen is bijna ontroerend. Enkel al daarvoor ga ik haar zo graag van school afhalen. Mijn flinke kleutertje !
Volgende maand is ze (al!) 3.5 jaar en stilaan begint ze echt te redeneren. Ze bouwt een logica op, maakt linken, beseft steeds meer wat kan en niet (soms gaat ze daar uiteraard heel bewust slecht mee om ;) en wat goed en fout is. Hier en daar merk ik dat ze zich al eens in de plaats stelt van iemand anders ('en dan gaat mama heel verdrietig zijn hè') en dat ze gevaar inziet ('pas op Esther voor de auto's. Dat is heel gevaarlijk' - waarbij ze dan zo heel nadrukkelijk haar wijsvinger opsteekt. De kleine juffrouw ;). Soms is er zelfs al sprake van enig esthetisch inzicht ('oh, mama heeft een mooie rok' - als ik al eens een rok aandoe, of 'mama moet iets anders aandoen' - als ik er - toegegeven - bijloop met iets dat ik nog heb van op de middelbare school) Gek, want noch ik noch Henri zijn bezig met uiterlijk en kledij en hebben dit haar dus zeker niet aangeleerd of bijgebracht. Heerlijk om te zien eigenlijk. Het verschil met een hoopje baby is gigantisch. Ongelofelijk hoeveel een kind bijleert op een goeie drie jaar tijd. Fier vertrekt ze 's morgens naar school. 'Dag mama, ik ben weg'. En daar gaat ze...
Evenveel (of nog meer?) enthousiasme als ik haar ga afhalen. Wanneer ze me door de glazen deur heen kan zien, zwaait ze fel en ik zie haar 'mama' roepen en haar oogjes lichten op. Net of ze heeft me al dagenlang niet meer gezien. Ze is zo enthousiast dat er ook andere moeders mee moeten glimlachen en de manier waarop ze in mijn armen komt gelopen is bijna ontroerend. Enkel al daarvoor ga ik haar zo graag van school afhalen. Mijn flinke kleutertje !
maandag 15 november 2010
de top 1000
Afgelopen week was er de top 1000 van MNM. NIet dat ik veel naar de radio luister. Hier thuis staat er zelden radio op (de TV met kinderprogramma's is al meer dan 'lawaai' genoeg voor Henri) en als ik dan even in de auto zit, vragen de kids ook daar naar 'hun' muziek. Toch ben ik er de afgelopen dagen af en toe in geslaagd om kordaat te zeggen dat het nu even 'mama muziek' was. OP zoek naar wat nostalgie en toch lichtjes mijmerend naar een tijd waarop ik nog eens goed uit de bol kon gaan zonder babysit te moeten zoeken. De muziek 'uit mijn jeugd' is hoedanook geweldig, ook al zijn er veel nummers bij die strikt genomen absoluut niet 'goed' zijn en muzikaal niks voorstellen. Nummers waarvan je je afvraagt of ze de tand des tijds wel zullen doorstaan en bedenkt dat ze dat zo goed als zeker niet zullen doen. Hoewel ja : wat maakt van een bepaald nummer een tijdloze klassieker natuurlijk?
In ieder geval : toen we zaterdag naar Limburg reden en dus in de auto zaten toen de top 30 bezig was, heeft mijn kroost zich wonderwel vrij vlotjes geschikt naar wat ik besliste dat er uit de autoradio zou komen. Bij een nummer dat ik niet zo geweldig vond, hadden we een compromis en schakelde ik toch even over de beruchte 'kinderliedjes-CD'. De kerk moet in het midden blijven hè (hierbij reken in Henri niet mee, want hij rijdt eigenlijk nog het liefst zonder muziek, of misschien nog net Klara, maar dat is zeker geen must). Heerlijk heb ik weggedroomd bij een aantal klassiekers... waar is de tijd.... Ik ben enorm gevoelig aan muziek. Door een bepaald nummer kan ik me een hele herinnering terug voor de geest halen, inclusief gevoelens en gedachten uit die vervlogen tijd.
Maar dan : de top 10... nu zou het toch echt gaan komen... DE grootste hits aller tijden, de beste nummers, de 'vetste schijven'... maar met uitzondering van een Michael Jackson, een Bryan Adams en een Queen, bestond de top 10 bijna enkel uit recente muziek. Coldplay vind ik fantastisch, maar tussen de top 10 ALLER TIJDEN??? De nummer één echter was echt lachwekkend (of moet ik zeggen zorgwekkend?) : een lady GAGA? Pokerface is geen slecht nummer, maar hoefde wat mij betreft niet eens in een top 100 te komen en dan nog...
Laatst las ik dat er aan de universiteit vna South Carlolina tegenwoordig gedoceerd wordt over Lady Gaga? HEt lady gagaïsme ;) Het fenomeen van snel succes. Snel succes... zeg dat wel... wat is er toch gebeurd met de muziekkeuze van de jongeren?
Of word ik gewoon 'oud'?
In ieder geval : toen we zaterdag naar Limburg reden en dus in de auto zaten toen de top 30 bezig was, heeft mijn kroost zich wonderwel vrij vlotjes geschikt naar wat ik besliste dat er uit de autoradio zou komen. Bij een nummer dat ik niet zo geweldig vond, hadden we een compromis en schakelde ik toch even over de beruchte 'kinderliedjes-CD'. De kerk moet in het midden blijven hè (hierbij reken in Henri niet mee, want hij rijdt eigenlijk nog het liefst zonder muziek, of misschien nog net Klara, maar dat is zeker geen must). Heerlijk heb ik weggedroomd bij een aantal klassiekers... waar is de tijd.... Ik ben enorm gevoelig aan muziek. Door een bepaald nummer kan ik me een hele herinnering terug voor de geest halen, inclusief gevoelens en gedachten uit die vervlogen tijd.
Maar dan : de top 10... nu zou het toch echt gaan komen... DE grootste hits aller tijden, de beste nummers, de 'vetste schijven'... maar met uitzondering van een Michael Jackson, een Bryan Adams en een Queen, bestond de top 10 bijna enkel uit recente muziek. Coldplay vind ik fantastisch, maar tussen de top 10 ALLER TIJDEN??? De nummer één echter was echt lachwekkend (of moet ik zeggen zorgwekkend?) : een lady GAGA? Pokerface is geen slecht nummer, maar hoefde wat mij betreft niet eens in een top 100 te komen en dan nog...
Laatst las ik dat er aan de universiteit vna South Carlolina tegenwoordig gedoceerd wordt over Lady Gaga? HEt lady gagaïsme ;) Het fenomeen van snel succes. Snel succes... zeg dat wel... wat is er toch gebeurd met de muziekkeuze van de jongeren?
Of word ik gewoon 'oud'?
woensdag 10 november 2010
Vannacht is mijn nicht (en tevens de meter van Mirthe) bevallen van haar kindje. Ook een meisje : Floortje. Daarnet heb ik ze even gebeld. Uitgeput was ze van de bevalling en van al twee slapeloze nachten. Een beverig stemmetje nam te telefoon op. 'Gelukkig, ja, heel gelukkig, maar ZOOOO moe en ze wil de hele tijd aan de borst. Ik slaap amper...'
Even had ik het gevoel dat ze zou gaan wenen, zo vermoeid klonk ze. Ocharme...
Ik moest weer denken aan hoe ik me voelde toen, zo pas bevallen van SArah. Moe dat ik was. UIt-ge-put ! NIet te bevatten in woorden. Hoe onwennig was ik toen...
Misschien moet je een tutje proberen, hoorde ik mezelf zeggen. Die baby's willen soms zomaar zuigen om te zuigen en daar kan je toch niet altijd je borst voor geven.
Ze beaamde dat vaag. Achteraf dacht ik dat dat een lullige opmerking was en dat ik net dezelfde fout had gemaakt dan dat iedereen toen bij mij deed namelijk goed bedoelde adviezen geven waar je op de duur heel bitsig en apathisch van werd.
Natuurlijk is er een stemmetje in mij dat blijft zeggen van : waarschijnlijk heeft dat baby'tje een enorme zuigbehoefte en kan je best een tutje geven OF heeft ze niet (of nog niet) genoeg melk en heeft het gewoon nog honger OF is het ook een flinnke refluxer en wil het voortdurend drinken om geen pijn te voelen, maar ik ga maar niks meer zeggen. Morgen gaan we op bezoek en ik ga mijn best doen om niks van dat soort lulligheden te zeggen. MIsschien is er wel een lulligheid bij die de waarheid is, misschien ook niet, maar in elk geval zal ze het liever zelf ontdekken. Net als ik...
Even had ik het gevoel dat ze zou gaan wenen, zo vermoeid klonk ze. Ocharme...
Ik moest weer denken aan hoe ik me voelde toen, zo pas bevallen van SArah. Moe dat ik was. UIt-ge-put ! NIet te bevatten in woorden. Hoe onwennig was ik toen...
Misschien moet je een tutje proberen, hoorde ik mezelf zeggen. Die baby's willen soms zomaar zuigen om te zuigen en daar kan je toch niet altijd je borst voor geven.
Ze beaamde dat vaag. Achteraf dacht ik dat dat een lullige opmerking was en dat ik net dezelfde fout had gemaakt dan dat iedereen toen bij mij deed namelijk goed bedoelde adviezen geven waar je op de duur heel bitsig en apathisch van werd.
Natuurlijk is er een stemmetje in mij dat blijft zeggen van : waarschijnlijk heeft dat baby'tje een enorme zuigbehoefte en kan je best een tutje geven OF heeft ze niet (of nog niet) genoeg melk en heeft het gewoon nog honger OF is het ook een flinnke refluxer en wil het voortdurend drinken om geen pijn te voelen, maar ik ga maar niks meer zeggen. Morgen gaan we op bezoek en ik ga mijn best doen om niks van dat soort lulligheden te zeggen. MIsschien is er wel een lulligheid bij die de waarheid is, misschien ook niet, maar in elk geval zal ze het liever zelf ontdekken. Net als ik...
Vandaag weer naar de winkel geweest (zoals trouwens ongeveer elke week. Niet te geloven waar al dat eten telkens naartoe gaat). Ditmaal enkel met Mirthe. Wat snelle boodschappen op een woensdagvoormiddag waarin de oudste naar school is en de tweede naar de kribbe, maar waarin je toch moet proberen alles te klaren voor 12u, want zo snel is de voormiddag om en moet je weer aan de schoolpoort staan.
Gelukkig is het iets makkelijker om boodschappen te doen met enkel een maxi-cosi met een baby in en zonder peuter en kleuter erbij. Nou ja, gemakkelijker...
Omdat Mirthe niet helemaal tevreden leek in de maxi-cosi, heb ik haar eruit genomen en op mijn arm gehouden. Bewonderende blikken gingen naar mijn babytje. 'Wat een popje', 'en zo'n bos haar', 'wat schattig', 'geniet er maar van'... Trots heb ik over en weer geijsbeert met haar terwijl Henri de boodschappen deed. Dit is één van de fijne dingen aan een baby. Mensen kijken en zeggen iets leuks. Los van het feit dat je als moeder telkens 5 centimeter groeit bij elk complimentje over je kindje, is het ook één van de schaarse momenten waarop mensen je spontaan aanspreken. Alleen al daarom is het hebben van een baby een vorm van sociaal contact. Het verdwijnt snel weer eens ze wat groter zijn. Esther kan soms nog wel eens iemand 'inpakken' in de winkel. Bij Sarah is het alweer voorbij. 3 jaar schijnt zo wel de grens te zijn waarop mensen kinderen gewoon 'kinderen' vinden en niet meer 'schattig'.
Anyway, ik ben gegroeid daar in die rayons van de winkel, pronkend met met laatste prinsesje en genietend van de aandacht en de blikken naar mijn kleine 'popje'. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om ze terug in de maxi-cosi te leggen want dan was ze niet meer zo goed zichtbaar voor de buitenwereld ;)
Wat is ze toch heerlijk dat kleine meisje. Dit is niet goed als 'laatste' keer, niet goed om 'af te kicken' van een baby. Ik geniet er elke dag meer van, van dit grote geluk :)
Gelukkig is het iets makkelijker om boodschappen te doen met enkel een maxi-cosi met een baby in en zonder peuter en kleuter erbij. Nou ja, gemakkelijker...
Omdat Mirthe niet helemaal tevreden leek in de maxi-cosi, heb ik haar eruit genomen en op mijn arm gehouden. Bewonderende blikken gingen naar mijn babytje. 'Wat een popje', 'en zo'n bos haar', 'wat schattig', 'geniet er maar van'... Trots heb ik over en weer geijsbeert met haar terwijl Henri de boodschappen deed. Dit is één van de fijne dingen aan een baby. Mensen kijken en zeggen iets leuks. Los van het feit dat je als moeder telkens 5 centimeter groeit bij elk complimentje over je kindje, is het ook één van de schaarse momenten waarop mensen je spontaan aanspreken. Alleen al daarom is het hebben van een baby een vorm van sociaal contact. Het verdwijnt snel weer eens ze wat groter zijn. Esther kan soms nog wel eens iemand 'inpakken' in de winkel. Bij Sarah is het alweer voorbij. 3 jaar schijnt zo wel de grens te zijn waarop mensen kinderen gewoon 'kinderen' vinden en niet meer 'schattig'.
Anyway, ik ben gegroeid daar in die rayons van de winkel, pronkend met met laatste prinsesje en genietend van de aandacht en de blikken naar mijn kleine 'popje'. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om ze terug in de maxi-cosi te leggen want dan was ze niet meer zo goed zichtbaar voor de buitenwereld ;)
Wat is ze toch heerlijk dat kleine meisje. Dit is niet goed als 'laatste' keer, niet goed om 'af te kicken' van een baby. Ik geniet er elke dag meer van, van dit grote geluk :)
Ik krijg het cijfer op mijn weegschaal maar niet naar beneden. Verrekt ! De twee vorige keren was borstvoeding het magische vermageringsmiddel. Ik scheen precies alles te kunnen eten en zelfs echt te snoepen zonder een gram bij te komen. Integendeel : de Borstvoeding was de fat-burning-pil in hoogsteigen persoon. De baby kwam bij en ik viel af, zelfs sneller dan de baby bijkwam. Na 3 maanden was ik weer op gewicht van voor de zwangerschap en zelfs minder. Het gaat me niet lukken deze keer. Na de snelle kilo's van de eerste dagen na de bevalling, prijkt op de weegschaal al ruim 5 weken ongeveer hetzelfde getal. MIsschien zal ik toch - uiteindelijk - wat moeten diëten. Ik wil toch minsten weer wat strakker zijn voor ik weer ga werken, maar goed ja, daar heb ik nog wel even voor. Wat meer beweging zou ook al niet slecht zijn, maar wanneer zal ik die nog eens plannen?
Het is weer de tijd van het jaar waarin je met de speelgoed-folders rond de oren wordt geslagen. Sinterklaas, kerstmis, nieuwjaar... je ontsnapt er als ouders niet aan om je geliefde kroost toch ook van wat pakjes te voorzien. We kopen te veel speelgoed voor onze kinderen stond er in een artikel van de Bond. Vooral te veel elektronisch speelgoed en speelgoed waarbij de fantasie niet (voldoende) geprikkeld wordt. Geen voldoende 'duurzaam' speelgoed, zo luidde het. Gek genoeg - vond ik - zat er dan wel in het midden van het magazine een speelgoed-foldertje van de HABA. OK, toegegeven, de HABA is wat ik noem de 'betere' speelgoedzaak : houten speelgoed, rollenspel-speelgoed (en aldus iets wat de fantasie aanwakkert), gezelschapsspelen en nog meer vna dat soort educatief materiaal. Duur ook wel. Er staan nooit prijzen in de HABA-folder, dat is me al een paar jaar opgevallen. Wanneer er geen prijzen vermeld worden in een folder, zegt dat vaak iets over de prijs...
Vorig jaar hebben we voor Sinterklaas de HABA-winkel gekocht. Een houten winkeltje van maar liefst 200 euro en in mijn oorsponkelijke idee dan wel goed voor Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en als het even kan nog Pasen tesamen. Maar laat ik nu net dat soort moeder zijn dat het heel erg moeilijk vind om langs speelgoed te lopen zonder erbij te denken hoe hun oogjes zouden gaan blinken bij het zien van dit en dat. Met andere woorden : Ik heb me kunnen inhouden voor Sinterklaas, maar onder de kerstboom lagen er toch weer kadootjes voor hen. Ik beken schuld en ik neem ook de volledige schuld hiervoor op mij, want Henri zou het kopen vna een Sinterklaaskado gewoon vergeten en zou pas op 6 decmeber denken aan het feit dat hij niet de moeite zou hebben genomen een schoen te zetten met een wortel bij, een beetje mysterieus errond te doen, 's morgens vroeger op te staan om het speelgoed in de schouw te leggen om dan te kunnen genieten van de stralende gezichtjes. Daarin is hij wel het tegenovergestelde dan ik (trouwens niet alleen daarin, maar kom). Nee, ik ben héél slecht in het meteen-in-de-vuilbak-gooien-van-speelgoed-folders. Ik kan mezelf zowat alles ontzeggen, maar speelgoedwinkels zijn mijn zwak. Ik weet nochthans niet vanwaar dat komt. Zelf heb ik in ieder geval niks moeten ontberen in mijn kinder-en jeugdtijd, toch niet wat dat betreft. Ik vind mezelf niet materieel verwend (als enig kind), maar ik heb eigenlijk wel alles gekregen wat ik nodig had. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, kerstmis en met verjaardagen. Het is dus niet uit een soort van compensatie dat ik er maar niet in slaag om eens te denken dat ze wel speelgoed zat hebben. Want dat hebben ze natuurlijk wel. Een halve kleuterklas is het hier in de living. En dan nog zitten ze zo vaak voor de TV. Wat is er toch gebeurd met mijn intenties om met mijn kinderen te spelen, écht te spelen dan. Ik schijn er maar niet toe te komen. Misschien uit vermoeidheid of uit het nog-vanalles-te-doen-te-hebben. In plaats daarvan koop ik nog wat speeldgoed. Nu pas op, ik probeer wel inderdaad wel voor het zgn. 'duurzame' speelgoed te gaan. HABA is op dit moment wel een iets te grote financiële aderlating, dus ik snuister in alle folders en brochures op zoek naar koopjes in duurzaam speelgoed. Speelgoed dat de fantasie prikkelt. Speelgoed waarvan ik -weeral - denk dat ik deze keer écht wel samen met hen ga spelen. Alvast een goed voornemen... het zoveelste als (vermoeide) moeder ;)
Vorig jaar hebben we voor Sinterklaas de HABA-winkel gekocht. Een houten winkeltje van maar liefst 200 euro en in mijn oorsponkelijke idee dan wel goed voor Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en als het even kan nog Pasen tesamen. Maar laat ik nu net dat soort moeder zijn dat het heel erg moeilijk vind om langs speelgoed te lopen zonder erbij te denken hoe hun oogjes zouden gaan blinken bij het zien van dit en dat. Met andere woorden : Ik heb me kunnen inhouden voor Sinterklaas, maar onder de kerstboom lagen er toch weer kadootjes voor hen. Ik beken schuld en ik neem ook de volledige schuld hiervoor op mij, want Henri zou het kopen vna een Sinterklaaskado gewoon vergeten en zou pas op 6 decmeber denken aan het feit dat hij niet de moeite zou hebben genomen een schoen te zetten met een wortel bij, een beetje mysterieus errond te doen, 's morgens vroeger op te staan om het speelgoed in de schouw te leggen om dan te kunnen genieten van de stralende gezichtjes. Daarin is hij wel het tegenovergestelde dan ik (trouwens niet alleen daarin, maar kom). Nee, ik ben héél slecht in het meteen-in-de-vuilbak-gooien-van-speelgoed-folders. Ik kan mezelf zowat alles ontzeggen, maar speelgoedwinkels zijn mijn zwak. Ik weet nochthans niet vanwaar dat komt. Zelf heb ik in ieder geval niks moeten ontberen in mijn kinder-en jeugdtijd, toch niet wat dat betreft. Ik vind mezelf niet materieel verwend (als enig kind), maar ik heb eigenlijk wel alles gekregen wat ik nodig had. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, kerstmis en met verjaardagen. Het is dus niet uit een soort van compensatie dat ik er maar niet in slaag om eens te denken dat ze wel speelgoed zat hebben. Want dat hebben ze natuurlijk wel. Een halve kleuterklas is het hier in de living. En dan nog zitten ze zo vaak voor de TV. Wat is er toch gebeurd met mijn intenties om met mijn kinderen te spelen, écht te spelen dan. Ik schijn er maar niet toe te komen. Misschien uit vermoeidheid of uit het nog-vanalles-te-doen-te-hebben. In plaats daarvan koop ik nog wat speeldgoed. Nu pas op, ik probeer wel inderdaad wel voor het zgn. 'duurzame' speelgoed te gaan. HABA is op dit moment wel een iets te grote financiële aderlating, dus ik snuister in alle folders en brochures op zoek naar koopjes in duurzaam speelgoed. Speelgoed dat de fantasie prikkelt. Speelgoed waarvan ik -weeral - denk dat ik deze keer écht wel samen met hen ga spelen. Alvast een goed voornemen... het zoveelste als (vermoeide) moeder ;)
maandag 8 november 2010
zondag 7 november 2010
Mirthe begint al een beetje te lachen..
Nou ja, de klassieke sociale glimlach (volgens de boekjes) die vanaf 6 weken kan ontstaan, meer niet, maar toch geeft het je de illusie dat ze je visueel herkent en dat ze lacht naar wat aangenaam is.
'Ja, ze lacht naar mij', zegt Sarah dan enthousiast ;) 'Baby is blij'.
OVerigens lacht ze precies met een beetje een schalkse lach, zo net eentje van 'ik weet wat jij niet weet'. Dat belooft in elk geval voor binnen een paar jaar ;)
Enfin, we zullen wel zien...
Nou ja, de klassieke sociale glimlach (volgens de boekjes) die vanaf 6 weken kan ontstaan, meer niet, maar toch geeft het je de illusie dat ze je visueel herkent en dat ze lacht naar wat aangenaam is.
'Ja, ze lacht naar mij', zegt Sarah dan enthousiast ;) 'Baby is blij'.
OVerigens lacht ze precies met een beetje een schalkse lach, zo net eentje van 'ik weet wat jij niet weet'. Dat belooft in elk geval voor binnen een paar jaar ;)
Enfin, we zullen wel zien...
Esther is eindelijk genezen. Na maandag heeft ze ook nog de hele dinsdag en een stuk van de woensdag met hoge koorts gelopen. Dinsdag gelukkig een afspraak bij de pediater kunnen versieren (een prestatie gezien hij bomvol zat omdat hij enkel die dag werkte wegens een congres de rest van de week), wat zeer nodig bleek want - geheel tegen zijn principes in - heeft hij haar toch antibiotica voorgeschreven. Een bacteriële keelontsteking was het verdict. Vandaar de zeer hoge koorts, het feit dat we hem moeilijk onder controle kregen en dat ik ook aangaf dat ik ze nog nooit zo ziek had gezien. Wat ik zo fijn vind aan onze pediater is (buiten het feit dat hij ook wel 'iets' heeft. Nou ja, laat ons zeggen... het is - natuurlijk los van het gegeven dat je er per definitie altijd met een ziek kind komt - wel steeds aan aangename ontmoeting en ook wel aangenaam om naar te kijken. Misschien is het ook wel omdat hij meestal zorgt dat je kind weer beter wordt ook wel wat aantrekkelijk. In elk geval : ik denk niet dat het helemaal toevallig is dat de wachtzaal steeds maar bomvol mama's zit ;). Dus : wat ik verder zo fijn vind aan hem is dat hij je als 'ervaringsdeskundige' aanziet en je niet met theorietjes en bedenkelijke blikken de (medische) waarheid door de strot ramt. Toen ik zei dat ik Esther nog nooit zo ziek had gezien, beschouwde hij dat als een teken dat hij inderdaad aan een bacteriële infectie moest denken ('gezien ik toch wel al wat ervaring had met zieke kinderen en dus al wat kon vergelijken'). Geen gecontroleer van temperatuur en gezever over overdreven moederlijke bezorgdheid, maar rechttoe rechtaan vertrouwen de bevindingen van een mama.
Achteraf gezien waarschijnlijk een goeie beslissing van hem (en aldus een goed aanvoelen van mij), want na twee keer antibiotica speelde ze al weer en begon ze weer te eten. Een dag later moesten we ons alweer kwaad maken in haar gebruikelijke deugenieterijen. Afgezien van nog een wat bleek gezichtje is ze er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Ik weet dat het niet goed is, maar deze week dacht ik toch weer even : 'leve de antibiotica'. Een rillend en zeurend hoopje kind dat tegen je aanligt, amper in staat om iets te doen en helemaal uitgeput van de dagenlange koorts is verschrikkelijk. Ik ben dan altijd blij dat ik in deze tijd leef waarin de penicilline en de paracetamol reeds is ontdekt. Het moet vreselijk zijn om - zoals in vorige eeuwen het geval was - het ene kind na het andere te moeten afgeven aan op zich onschuldige infecties. Dat er in die tijden anders werd omgegaan met de dood van een kind zal zeker zo zijn, maar dat het 'gewoner' was weiger ik te geloven. Zelfs wanneer je het ene na het andere kind zag sterven (zoals de moeder van Caruso, die beroemde tenor, die 24 van haar 25 kinderen moest afgeven - met dank aan mijn echtgenoot voor dit soort cijfer-weetjes ;), dan lijkt het mij nog niets 'gewoons'. Wat voor een soort moeder zou je zijn als je de dood vna een kind 'gewoon' vindt. Keer op keer moet het voor die moeders het meest verschrikkelijke zijn dat je kan meemaken. Een moedergevoel blijft toch een moedergevoel, in welke tijd je ook leeft of geleefd hebt. Die vrouwen waren volgens mij een vat vol onverwerkt verdriet en hadden heel erg veel angst, elke dag opnieuw, dat er één van hun kinderen iets zou overkomen. Nee, ik ben heel blij dat ik nu leef en ik ben nog blijer dat hier voorlopig (op wat snottebellen na) weer iedereen gezond is. Het is en blijft toch de grootste schat, een goeie gezondheid...
Achteraf gezien waarschijnlijk een goeie beslissing van hem (en aldus een goed aanvoelen van mij), want na twee keer antibiotica speelde ze al weer en begon ze weer te eten. Een dag later moesten we ons alweer kwaad maken in haar gebruikelijke deugenieterijen. Afgezien van nog een wat bleek gezichtje is ze er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Ik weet dat het niet goed is, maar deze week dacht ik toch weer even : 'leve de antibiotica'. Een rillend en zeurend hoopje kind dat tegen je aanligt, amper in staat om iets te doen en helemaal uitgeput van de dagenlange koorts is verschrikkelijk. Ik ben dan altijd blij dat ik in deze tijd leef waarin de penicilline en de paracetamol reeds is ontdekt. Het moet vreselijk zijn om - zoals in vorige eeuwen het geval was - het ene kind na het andere te moeten afgeven aan op zich onschuldige infecties. Dat er in die tijden anders werd omgegaan met de dood van een kind zal zeker zo zijn, maar dat het 'gewoner' was weiger ik te geloven. Zelfs wanneer je het ene na het andere kind zag sterven (zoals de moeder van Caruso, die beroemde tenor, die 24 van haar 25 kinderen moest afgeven - met dank aan mijn echtgenoot voor dit soort cijfer-weetjes ;), dan lijkt het mij nog niets 'gewoons'. Wat voor een soort moeder zou je zijn als je de dood vna een kind 'gewoon' vindt. Keer op keer moet het voor die moeders het meest verschrikkelijke zijn dat je kan meemaken. Een moedergevoel blijft toch een moedergevoel, in welke tijd je ook leeft of geleefd hebt. Die vrouwen waren volgens mij een vat vol onverwerkt verdriet en hadden heel erg veel angst, elke dag opnieuw, dat er één van hun kinderen iets zou overkomen. Nee, ik ben heel blij dat ik nu leef en ik ben nog blijer dat hier voorlopig (op wat snottebellen na) weer iedereen gezond is. Het is en blijft toch de grootste schat, een goeie gezondheid...
maandag 1 november 2010
De nacht van zaterdag op zondag is het kindje van die ene vriendin geboren. Nota bene het moment waarop ik met een ander groepje vriendinnen op een trouwfeest zat, kijkend naar de openingsdans, met Mirthe zalig slapend op mijn arm. Zoveel geluk daar in die feestzaal... Zoveel pijn en verdriet waarschijnlijk daar in die verloskamer. Het moet verschrikkelijk zijn te moeten bevallen van een dood kindje. De barenspijn die anders meteen vergeten is wanneer je je wonder in je armen kan nemen, moet dan eens zo pijnlijk zijn...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...
En toen waren ze bijna af...
... de zolder/kinderkamers ! :)
En ik ben er fier op. Na een ruim jaar van verbouwingen waarin ik de hele tijd in mijn hoofd al interieurinrichting en decoratieplannen had gemaakt, kon ik deze week EINDELIJK mijn ideeën botvieren ! Na nog maar eens een IKEA-bezoekje (ik kan er maar niet genoeg van krijgen :) waar ik weeral decadent veel geld heb uitgegeven (nochtans zijn de kamers klein, kan er helemaal niet zoveel in en is de IKEA nu niet de duurste meubelwinkel. Joost mag weten waar die exuberante bedragen telkens vandaan komen), had ik uiteindelijk alle 'benodigdheden' in huis om de kamer die al maanden een plekje in mijn gedachten had, tot uitvoer te brengen. Alweer heb ik mezelf gestort op het vijzen, hameren en in elkaar schroeven van het overwegend roze meubilair (de mevrouw die achter me aan de kassa's stond had op basis van wat ik op mijn jar had liggen nog een opmerking gemaakt in het genre van : 'het ziet eruit als een prinsessenkamer'. OM maar te zeggen... ;), maar het resultaat mag er zijn !
Niks zo fijn als een overenthousiast kind dat helemaal uit de bol gaat bij het zien ervan en met twinkelende oogjes en een glimlach tot over haar oren, bevestigt : 'Oh ja mama, mijn nieuwe kamer is echt heel mooi' !
Een bijna tranen-momentje... heerlijk om zo mama te zijn :)
En ik ben er fier op. Na een ruim jaar van verbouwingen waarin ik de hele tijd in mijn hoofd al interieurinrichting en decoratieplannen had gemaakt, kon ik deze week EINDELIJK mijn ideeën botvieren ! Na nog maar eens een IKEA-bezoekje (ik kan er maar niet genoeg van krijgen :) waar ik weeral decadent veel geld heb uitgegeven (nochtans zijn de kamers klein, kan er helemaal niet zoveel in en is de IKEA nu niet de duurste meubelwinkel. Joost mag weten waar die exuberante bedragen telkens vandaan komen), had ik uiteindelijk alle 'benodigdheden' in huis om de kamer die al maanden een plekje in mijn gedachten had, tot uitvoer te brengen. Alweer heb ik mezelf gestort op het vijzen, hameren en in elkaar schroeven van het overwegend roze meubilair (de mevrouw die achter me aan de kassa's stond had op basis van wat ik op mijn jar had liggen nog een opmerking gemaakt in het genre van : 'het ziet eruit als een prinsessenkamer'. OM maar te zeggen... ;), maar het resultaat mag er zijn !
Niks zo fijn als een overenthousiast kind dat helemaal uit de bol gaat bij het zien ervan en met twinkelende oogjes en een glimlach tot over haar oren, bevestigt : 'Oh ja mama, mijn nieuwe kamer is echt heel mooi' !
Een bijna tranen-momentje... heerlijk om zo mama te zijn :)
Vandaag was een vreemde dag. Los van het feit dat ik 1 november hoedanook een ietwat melancholische, noem het gerust een wat treurige dag vind, paste een dag waarin we alle 5 wat ziek waren, zeker in het rijtje van 'niet zo vrolijke' dagen.
Wellicht is het weer begonnen met een virus dan van de crèche is meegekomen, zoals dat meestal gaat, en wat ons allemaal besmet heeft, weliswaar in gradaties. Esthertje is dit keer het grooste 'slachtoffer'. Haar koorts raakt maar niet goed onder controle, ze hoest zicht te pletter en heeft de hele dag (en ik bedoel : de HELE dag) 'PAPA' in allerlei zeurende toonaarden geroepen en geweend. Gelukkig voor mij was papa vandaag ter beschikking. Meer nog : hij heeft - hoewel hij dat natuurlijk wel ettelijke malen geprobeerd heeft - de kans niet gekregen om meer dan 5centimeter van zijn middelste dochter te wijken. Met een koortsig ziek maar vooral ook lichtjes dwingend stemmetje heeft ze hem een hele dag lopen zoeken, telkens maar prevelend : 'papa'....
Verscheurd door het gevoel van dat uiterst vermoeiend en wat lastig te vinden, maar anderzijds toch gecharmeerd door het 'succes' dat hij vandaag had bij haar, is hij dan toch maar ingegaan op haar wensen en heeft hij zowat de hele dag met haar op zijn buik gelegen. De realiteit van het vaderschap...
Ook Mirthe heeft het wat te pakken, weliswaar en gelukkig iets minder ernstig (wellicht nog wat beschermd door de borstvoeding).
Aangezien ook Henri en ik wat aangestoken zijn door het verkoudheids-en keelpijnvirus, was Sarah degene die hier op wat hoesten na vandaag het meest gezond was. Genomen dat ze dan ook nog eens een goeie bui had, was het fijn dat er toch iemand het zonnetje was in huis. Tot 17u dan toch, want toen begon het feit dat ze geen middagslaapje gedaan had, door te wegen. Terwijl Henri met Esther in de zetel zat, SArah voor de TV (op de grond !) van pure vermoeidheid in slaap was gevallen en Mirthe in de relax zat rond te kijken, heb ik(nadat ik mezelf hiertoe had opgepept en een dafalganneke had ingenomen) pannenkoeken gebakken. MIsschien in een poging om de druilerige en 'zieke' 1 novemberdag een beetje een leuker einde te geven?
De realiteit van het moederschap...
Wellicht is het weer begonnen met een virus dan van de crèche is meegekomen, zoals dat meestal gaat, en wat ons allemaal besmet heeft, weliswaar in gradaties. Esthertje is dit keer het grooste 'slachtoffer'. Haar koorts raakt maar niet goed onder controle, ze hoest zicht te pletter en heeft de hele dag (en ik bedoel : de HELE dag) 'PAPA' in allerlei zeurende toonaarden geroepen en geweend. Gelukkig voor mij was papa vandaag ter beschikking. Meer nog : hij heeft - hoewel hij dat natuurlijk wel ettelijke malen geprobeerd heeft - de kans niet gekregen om meer dan 5centimeter van zijn middelste dochter te wijken. Met een koortsig ziek maar vooral ook lichtjes dwingend stemmetje heeft ze hem een hele dag lopen zoeken, telkens maar prevelend : 'papa'....
Verscheurd door het gevoel van dat uiterst vermoeiend en wat lastig te vinden, maar anderzijds toch gecharmeerd door het 'succes' dat hij vandaag had bij haar, is hij dan toch maar ingegaan op haar wensen en heeft hij zowat de hele dag met haar op zijn buik gelegen. De realiteit van het vaderschap...
Ook Mirthe heeft het wat te pakken, weliswaar en gelukkig iets minder ernstig (wellicht nog wat beschermd door de borstvoeding).
Aangezien ook Henri en ik wat aangestoken zijn door het verkoudheids-en keelpijnvirus, was Sarah degene die hier op wat hoesten na vandaag het meest gezond was. Genomen dat ze dan ook nog eens een goeie bui had, was het fijn dat er toch iemand het zonnetje was in huis. Tot 17u dan toch, want toen begon het feit dat ze geen middagslaapje gedaan had, door te wegen. Terwijl Henri met Esther in de zetel zat, SArah voor de TV (op de grond !) van pure vermoeidheid in slaap was gevallen en Mirthe in de relax zat rond te kijken, heb ik(nadat ik mezelf hiertoe had opgepept en een dafalganneke had ingenomen) pannenkoeken gebakken. MIsschien in een poging om de druilerige en 'zieke' 1 novemberdag een beetje een leuker einde te geven?
De realiteit van het moederschap...
Abonneren op:
Posts (Atom)