Vandaag weer naar de winkel geweest (zoals trouwens ongeveer elke week. Niet te geloven waar al dat eten telkens naartoe gaat). Ditmaal enkel met Mirthe. Wat snelle boodschappen op een woensdagvoormiddag waarin de oudste naar school is en de tweede naar de kribbe, maar waarin je toch moet proberen alles te klaren voor 12u, want zo snel is de voormiddag om en moet je weer aan de schoolpoort staan.
Gelukkig is het iets makkelijker om boodschappen te doen met enkel een maxi-cosi met een baby in en zonder peuter en kleuter erbij. Nou ja, gemakkelijker...
Omdat Mirthe niet helemaal tevreden leek in de maxi-cosi, heb ik haar eruit genomen en op mijn arm gehouden. Bewonderende blikken gingen naar mijn babytje. 'Wat een popje', 'en zo'n bos haar', 'wat schattig', 'geniet er maar van'... Trots heb ik over en weer geijsbeert met haar terwijl Henri de boodschappen deed. Dit is één van de fijne dingen aan een baby. Mensen kijken en zeggen iets leuks. Los van het feit dat je als moeder telkens 5 centimeter groeit bij elk complimentje over je kindje, is het ook één van de schaarse momenten waarop mensen je spontaan aanspreken. Alleen al daarom is het hebben van een baby een vorm van sociaal contact. Het verdwijnt snel weer eens ze wat groter zijn. Esther kan soms nog wel eens iemand 'inpakken' in de winkel. Bij Sarah is het alweer voorbij. 3 jaar schijnt zo wel de grens te zijn waarop mensen kinderen gewoon 'kinderen' vinden en niet meer 'schattig'.
Anyway, ik ben gegroeid daar in die rayons van de winkel, pronkend met met laatste prinsesje en genietend van de aandacht en de blikken naar mijn kleine 'popje'. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om ze terug in de maxi-cosi te leggen want dan was ze niet meer zo goed zichtbaar voor de buitenwereld ;)
Wat is ze toch heerlijk dat kleine meisje. Dit is niet goed als 'laatste' keer, niet goed om 'af te kicken' van een baby. Ik geniet er elke dag meer van, van dit grote geluk :)