De nacht van zaterdag op zondag is het kindje van die ene vriendin geboren. Nota bene het moment waarop ik met een ander groepje vriendinnen op een trouwfeest zat, kijkend naar de openingsdans, met Mirthe zalig slapend op mijn arm. Zoveel geluk daar in die feestzaal... Zoveel pijn en verdriet waarschijnlijk daar in die verloskamer. Het moet verschrikkelijk zijn te moeten bevallen van een dood kindje. De barenspijn die anders meteen vergeten is wanneer je je wonder in je armen kan nemen, moet dan eens zo pijnlijk zijn...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...