Vannacht is mijn nicht (en tevens de meter van Mirthe) bevallen van haar kindje. Ook een meisje : Floortje. Daarnet heb ik ze even gebeld. Uitgeput was ze van de bevalling en van al twee slapeloze nachten. Een beverig stemmetje nam te telefoon op. 'Gelukkig, ja, heel gelukkig, maar ZOOOO moe en ze wil de hele tijd aan de borst. Ik slaap amper...'
Even had ik het gevoel dat ze zou gaan wenen, zo vermoeid klonk ze. Ocharme...
Ik moest weer denken aan hoe ik me voelde toen, zo pas bevallen van SArah. Moe dat ik was. UIt-ge-put ! NIet te bevatten in woorden. Hoe onwennig was ik toen...
Misschien moet je een tutje proberen, hoorde ik mezelf zeggen. Die baby's willen soms zomaar zuigen om te zuigen en daar kan je toch niet altijd je borst voor geven.
Ze beaamde dat vaag. Achteraf dacht ik dat dat een lullige opmerking was en dat ik net dezelfde fout had gemaakt dan dat iedereen toen bij mij deed namelijk goed bedoelde adviezen geven waar je op de duur heel bitsig en apathisch van werd.
Natuurlijk is er een stemmetje in mij dat blijft zeggen van : waarschijnlijk heeft dat baby'tje een enorme zuigbehoefte en kan je best een tutje geven OF heeft ze niet (of nog niet) genoeg melk en heeft het gewoon nog honger OF is het ook een flinnke refluxer en wil het voortdurend drinken om geen pijn te voelen, maar ik ga maar niks meer zeggen. Morgen gaan we op bezoek en ik ga mijn best doen om niks van dat soort lulligheden te zeggen. MIsschien is er wel een lulligheid bij die de waarheid is, misschien ook niet, maar in elk geval zal ze het liever zelf ontdekken. Net als ik...