NIet dat ik niet besefte wat voor een geluk ik heb met drie gezonde kinderen, maar als je in je omgeving met het tegendeel geconfronteerd wordt, voelt het soms bijna als een onrecht om zoveel geluk te hebben.
VOrige week vernomen dat een vriendin die zwanger is voor februari een kindje draagt met een hele zware hartafwijking. Een abortus om die reden wordt door de commissie toegestaan. Desalniettemin een loodzware beslissing die niemand ooit wil nemen. Vandaag bevestigde ze dat zij en haar man uiteindelijk beslist hebben om de zwangerschap te onderbreken gezien de uiterst minieme levenskansen van het kindje. Ze is 26 weken zwanger. Vreselijk. ONs heel vriendinnengroepje is er enorm van aangedaan. Het gaat als een steek door mijn hart te beseffen dat ze het zalige gevoel dat ik heb wanneer ik naar mijn kleinste prinsesje kijk, niet zal kunnen meemaken, wel integendeel...
Voor een andere vriendin van het groepje die voor dezelfde periode is uitgerekend en waarbij alles gelukkig wel voorspoedig verloopt is het zoniet NOG moeilijker. Hun kindjes zouden ongeveer exact even oud zijn...

Ze zeggen wel eens dat ieder zijn portie lees te verwerken krijgt in het leven, maar soms lijkt het te verdelen leed toch wat ongelijk te zijn...