Ik geef toe dat ik tot op heden nog maar bitter weinig aan het werk gedacht heb. Wel aan mijn collega's (uiteraard ;), maar niet zo aan het werk 'an sich'. Meer nog : het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik bezig was met de verschillende types van BuO, met allerlei diagnoses, met doorverwijsadressen, met handelingsgericht (proberen te) werken, met cellen en projecten en met ellenlange klassenraden...
Desalniettemin word ik zo goed als dagelijks geconfronteerd met het CLB, maar dit zijn - don't shoot me ;) - enkel de momenten waarop ik versnipperd en kapot geknipt papier van de kinderen opruim. (Klad)papier dat ik voor hen heb meegenomen vanuit mijn kast op het werk. Procedures en verslagen uit langvervlogen tijden (hoewel...)
Zo ving ik vandaag een - lettelijke - flard op van een stuk 'WATHOE LEren Kiezen', nog zoiets wat ik nog wel ken, maar wat voelt alsof het uit een vorig leven komt. Toevallig of niet viel vandaag het maandblad van de vakbond in de bus met als grote kop op de voorpagina : 'alles over de hervormingen in het secundair onderwijs' . Een toch eeuwig sluimerende nieuwsgierigheid maakte me - ondanks mijn relatieve desinteresse tegenwoordig voor eender welke hervorming dan ook - toch meester van mezelf. Stiekem heb ik het boekje snel doorbladerd naar de desbetreffende bladzijden en even een blik geworpen op de geplande herstructureringen. Even snel echter heb ik de bladzijde ook weer weggedraaid. Het zag eruit alsof het een grondige herscholing zou worden van elke modale CLB-medewerker en elke andere pippo die zich professioneel bezighoudt met studiekeuze - en begeleiding.
Mijn verkleinde brein (in het maandblad psychologie las ik iets over dat het brein van zwangere vrouwen met 4 procent verkleind om pas zes maanden na de geboorte terug zijn oorspronkelijke grootte te verkrijgen. Ik vond het al een opluchting dat het überhaupt terugkeert naar die vroegere afmeting. Stel je voor dat het dat niet zou doen, dan zat ik ondertussen al aan een brein dat maar liefst 12% kleiner was dan enkele jaren geleden. Nu ja, soms voelt dat ook wel zo aan, dat is wel zo ...) kon het vernieuwe secundair onderwijs niet zo meteen vatten en dus besloot het dat het voor vandaag meer dan voldoende was geweest met de gefragmenteerde confrontatie met CLB-stuff.
Aan de andere kant blijft het toch moeilijk om mijn professionele (of misschien wel persoonlijke) interesse in mensen en hun doen en laten tijdens mijn inactiviteit op het werk niet naar boven te laten komen. Als ik even de kans krijg of ook maar iets opvang van mensen met kinderen met problemen, studiekeuzes of moeilijke schooloopbanen, voel ik haast een niet te bedwingen drang om een interventie te doen of minstens toch wat verder te gaan horen waar zich precies het probleem situeert of wanneer het precies is foutgelopen. NOem het gerust beroepsmisvorming, hoewel misplaatste nieuwsgierigheid evengoed kan een rol kan spelen. In elk geval lucht het op om mijn redders-syndroom af en toe eens te laten opwellen en is het fijn om het soms eens NIET over baby's, krampjes, vermoeidheid of reflux te hebben. Misschien is het dus mede ook wel wat therapeutisch voor mezelf...

En ondertussen slaapt mijn kleinste prinses zalig verder op mijn buik. Toch zalig eigenlijk om te genieten van de kinderen en tegelijk even te kunnen 'werken' wanneer het me uitkomt :) :)