Vandaag hebben ventje en ik identiek dezelfde dagindeling gevolgd dan twee jaar geleden de dag voordat Esther geboren werd. Noem het gerust een vorm van primair bijgeloof ;)
OOk toen was ik uitgerekend voor een maandag, moest ik - omwille van uitgerekende dag - naar het ziekenhuis voor een monitor en zijn we nadien iets gaan eten in De Met in Vilvoorde onder het motto van : 'Nog even genieten met z'n twee want misschien is dit de laatste keer voor de komende tijden'. Die nacht is toen de bevalling begonnen. Dinsdagmorgen was ze er.
Stiekem hoop ik op eenzelfde scenario, al moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik twee jaar geleden in de loop van de dag toch net iets meer voorweeën voelde dan nu. Vandaag is het zelfs opvallend rustiger dan de voorbije dagen. Het lijkt wel helemaal weggeëbt...
Ik schat de kans eerder klein in dat ik morgenvroeg al een baby in mijn armen heb, al zou het uiteraard fantastisch zijn.
Aan de andere kant blijf ik denken van : Kom zeg, waarom zoveel ongeduld... nog even genieten van de relatieve rust hierzo... Maar het lukt me gewoon echt niet. Het lijkt wel of ik elke seconde van de dag denk aan dat wezentje dat er bijna is. Ik krijg er zo'n soort 'opgewonden' gevoel van. 'Opgewonden' in de zin van het gevoel dat je hebt wanneer je zo pas verliefd bent en je je thuis klaarmaakt om je geliefde weer te ontmoeten. Dan denk je ook de hele dag aan niks anders en leef je zo 'ergens anders'. NU leef ik ergens in de 'ik moet bijna bevallen'-roes en het is erg moeilijk om er even uit te stappen.