Nu wist ik wel dat vaders over het algemeen minder dat typische verantwoordelijkheidsgevoel hebben ten aanzien van de kinderen dan moeders, maar gisteren deed Henri toch iets wat tot hiertoe de overtreffende trap was van de eerdere keren dat ik bovenstaande stelling in de praktijk bewezen zag.
Hij voelde zich niet zo lekker (buikpijn, dat soort dingen. Iets wat ik overigens ook al een hele week heb, maar daarom niet van mijn moeder-taak wordt kwijtgescholden) en had ook (weer) veel te weinig geslapen. Niet enkel door de kinderen, ook omdat hij ongeveer altijd veel te laat gaat slapen. Ik wilde even naar de winkel, maar het was me meteen duidelijk dat Henri niet zou meegaan. Hij was om 10u 's morgens al aan het knikkebollen in de zetel. 'Ik blijf wel hier'. 'OK, geen probleem, maar let dan even op Esther'. Ik zag het niet zitten om me bij mijn boodschapje te laten vergezellen door twee kinderen. De baby en Esther. Het was aan het regenen en het zou alles vertragen. Zonder Esther zou ik dubbel zo snel terug zijn en Henri was toch thuis, dus? Gelukkig begreep hij dat en dus vertrok ik met Mirthe. OP zich genomen had ik ook haar thuis kunnen laten, zo had ik nog sneller thuis geweest, maar iets in me zei dat het beter was om haar mee te nemen, dat het hem al vermoeiend genoeg zou zijn met 1 kind om op te letten.
Amper een uurtje was ik weg.
Bij mijn thuiskomst kwam me een walm tegemoet, de geur van kaka. OP zich niet zo verwonderlijk in onze living, gezien de frequentie van pampers die er ververst worden. Afgaande op de geur, kon ik meteen concluderen dat het over een flink exemplaar moest hebben gegaan. 'Amai, welk accident is hier gebeurd', riep ik grappend door onze woonkamer terwijl ik mijn boodschappen neerzette. Geen antwoord. Vreemd. 'Hallo?' riep ik, een tikje verontruster dit maal. 'Esther?' 'Ja', riep ze terug, 'Diajajee'. 'Diajajee in de pamper. Moet de poep afvegen'.
Vlug begaf ik me naar onze TV-ruimte waar ik haar aantrof. Pamper op de grond, kaka aan de poep en een hoop WC-papier waarmee ze bezig was zich schoon te maken. Verder ongeveer overal kaka. Op de grond, op de puzzeltegels en zelfs tegen het behangpapier... Gelukkig betrof het dan nog geen 'diajajee', maar desalnittemin was de omvang van de kleine ravage behoorlijk stinkend en even niet te overzien.
Henri sliep in de zetel die daar ook voor de TV staat. Meer nog : hij SNURKTE in de zetel terwijl dochterlief haar stoelgang op een ongelukkige manier stond te verwijderen. 'Gatver!', 'Schat, hoe is dat nu mogelijk. Kijk dan!'. Hij veerde recht door mijn luide stem die inderdaad wat decibels produceerde, wellicht door mijn ontzetting.
Pamper dichtgedaan, Esther proper gemaakt met doekjes. Puzzeltegels uit elkaar gehaald en in bad gegooid. Ze afgewassen. esther in bad gezet. Ondertussen behangpapier en vloer afgeveegd en in mezelf vloekend hoe het nu toch kon dat ik ALLES zelf moest doen en dat het klaarblijkelijk pas draait in het huishouden als IK er ben. Ik kan hier toch niet ALTIJD zijn. Verdomme... een uurtje maar...
Het enige wat hij zei toen hij 'schade' bekeek was 'Esther, je mag NOOIT de pamper alleen uitdoen als er kaka in zit'. Dat is inderdaad wat we altijd zeggen en waarop we ons ook al meermaals kwaad hebben gemaakt, maar dit keer was ik niet boos op Esther. OK, het mocht niet, maar in slaap vallen terwijl je op een peuter let kan OOK niet. Verder is hij haast geruisloos langs me gepasseerd en toen ik weer opkeek van al mijn activiteiten (Esther proper, vloer gedweild, ...) zag ik hem achter zijn krant zitten. Ik zuchtte... typisch... Gelukkig was er niks ergers gebeurd dan dat. Ik denk wel dat hij zich een beetje schuldig voelde na dit incident, hoewel ik nu toch twee keer ga nadenken of ik hem nog alleen kan laten met (één van) de kinderen als ik al merk dat hij het moeilijk heeft om wakker te blijven...