Het moet voor mij ongetwijfeld de meest vreemde jaarwissel geweest zijn tot hiertoe. MIsschien ook best wel een beetje eenzaam, hoewel gezien de omstandigheden eigenlijk heel 'normaal'.
Na begrafenis en koffietafel nog even langs oma&opa geweest en daar gegeten in een poging toch een beetje een 'feest'gevoel te creëren. Deels is dat wel wat gelukt, maar door de vermoeidheid van een zware dag bij de kindjes (en ook wel bij ons) zijn we al weer vroeg richting Brussel afgezakt alwaar we eerst de kids in bed hebben gestopt en daarna voor de TV zijn geploft. Het kan aan mij liggen, maar ik vond in feite niks het bekijken waard. Niet verwonderlijk bedacht ik achteraf : de meeste mensen feesten immers en kijken helemaal geen TV. Maar je zal maar eens geen familie en vrienden hebben of, zoals wij dit jaar, geen feestje hebben en ook geen reden tot feesten. Rond een uur of 23.15u zag ik Henri wat kussens bij elkaar schuiven waar hij vervolgens zijn hoofd oplegde. Met andere woorden : hij ging voor TV LIGGEN. Geen goed idee, of, zo je wil, een prima idee als je ten minste snel wil inslapen. Het was misschien een gevoel, maar ik had de indruk dat hij begon te snurken voor hij nog maar het hoopje kussens bereikte. Drie 'lange' kwartieren heb ik nog naar onze beeldbuis (hoewel sinds onze nieuwe flat-screen in feite helemaal geen 'buis' meer. Sommige woorden en uitdrukkingen moeten in feite van tijd tot tijd worden ge-update) gestaard en gezapt van het ene zogezegd grappige programma naar het andere. Toegegeven misschien heb ik af en toe wel eens geglimlacht terwijl mijn echtgenoot met toenemende debibels verder wegzakte in zijn slaap.
3, 2, 1 : Gelukkig NIeuwjaar... !!!
Tot 12u heb ik het volgehouden, zo alleen voor de TV. (Ik zit wel vaker alleen voor de TV. In feite bijna altijd, maar het gegeven dat je soms 'eenzamer' met twee kan zijn dan alleen, was op dit oud-nieuwtafereeltje volledig van toepassing)
"Gelukkig nieuwjaar Heidi".
Gordijntjes nog even opzij voor wat vuurwerk van in de buurt. Niets wat de moeite waard was, maar ik zou toch niet slapen met die knallen.
Even getwijfeld of ik Henri zoou wakker maken zodat we samen naar boven konden, maar mezelf bedacht. Wellicht was het beter voor ons allebei dat we deze nacht apart zouden slapen. Voor hem omdat hij vaak weer klaarwakker is wanneer ik hem wakker maak en hij dan misschien niet meer goed zoou slapen of zou gaan piekeren terwijl hij zijn nachtrust na een emotionele dag en een lange rit wel kon gebruiken en voor mezelf omdat het slapen naast een snurkende echtgenoot meestal niet geweldig lukt.
Ventje toegedekt met een deken en zelf maar naar boven getrokken nog steeds onder 'knallende' begeleiding.
00.05u. 1 januari. 2011... Beetje onbevattelijk. Weer een nieuw jaar. Wat zal het brengen...?
OOrstopjes ingestoken (normaal voor snurkende echtgenoot, nu tegen de knallen). Slaapwel.
Gelukkig nieuwjaar !