Het is misschien maar een indruk, maar Henri lijkt te veranderen, of toch wat betreft zijn mening omtrent IKEA. Wellicht is het zo dat hij het nog steeds niet zal omschrijven als de ideale interieuraankleding (wie wel?), maar onze bijna lege spaarrekening in combinatie met onze verbouw-en reorganisatiewoede, doet zelfs de koppigste steenezel buigen en zich neerleggen bij de (financiële) naakte feiten. Een salon is ook 'maar' een salon. Je kan er 5000 euro aan uitgeven of 700. Doe daar het feit bij dat je -zelfs met de beste voorzorgen, restricties en verboden - met jonge kinderen regelmatig 'plakhandjes -en monden' hebt en de zetel van duizenden euro's lijkt opeens niet meer zo heel erg belangrijk.
En zo gebeurde het dat Henri en ik vrijdagmorgen naar de IKEA gingen en dat dat zelfs niet eens zwaar tegen zijn zin bleek te zijn. Heel functioneel hebben we gekeken naar de salons en een heel eind verder ook naar de verlichting. Al JAREN doen we het hier zonder verlichting. Overal (en dan nog niet echt overal, want soms steken de draden nog gewoon uit de muur of uit het plafond) hangen er gewoon peertjes. Een mens went daar rap aan. Het maakt me ook niet zoveel, maar als je er al niet meer echt naar kijkt of er een peertje dan wel een chique luster aan het plafond hangt, waarom dan niet gewoon een 'goedkope' lampekap? Eentje van de IKEA bijvoorbeeld? Ruim drie jaar geleden viel de (dure) luster in onze TV-kamer van het plafond. Slechts op een paar meter van Sarah, die toen nog als baby in de relax zat. Glas versplinterd in 1000 stukjes. Maandenlang hebben we nog glasvezels gevonden... onder de zetel, achter de kast, tussen de voegen van het parket.
Sindsdien hangt er geen licht meer (zelfs geen peertje). Verlichting aan de TV wordt sindsdien voorzien door een klein nachtlampje. De eerste weken duw je uit gewoonte nog steeds op de lichtschakelaar, maar ook dat leer je snel af. Er is hier al meer dan 3 jaar geen licht meer. Henri WIL al evenlang zoeken naar 'DE' ultieme verlichting die de oude ZOU MOETEN vervangen. Met nadruk op 'WIL' en 'ZOU MOETEN', want effectief op zoek gaan naar de lamp van zijn dromen is er nooit van gekomen.
Of het nu aan onze bankrekening lag of aan het feit dat we niet zoveel tijd hadden om nog lang rond te kijken (het zal me een worst wezen), maar toen ik vrijdag voorzichtig suggereerde of we nu toch eens geen verlichting zouden meenemen voor in die TV-kamer, gaf hij opvallend snel voor zijn gewoonte groen licht en gritste ik een bolvormig lustertje mee voor 6,99 euro. So what. Eindelijk zal er weer licht zijn. Na meer dan 3 jaar. Nood breekt wet. Het leven hoeft niet altijd duur te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten