'NOG', zegt Esther.
'NOG', zegt ze, terwijl ze haar bordje naar voren schuift.
Ze is helemaal 'terug' na zes dagen gedwongen vasten omwille van een venijnige keelontsteking die haar niet de zin naar eten ontnam, maar wel de mogelijkheid tot pijnloos slikken. Ik moet lachen. Eindelijk eet ze weer. In de zes voorbije dieet-dagen, gedroeg ze zich vervelender dan een puber. (en dan misschien ook nog eentje die iets niet mag wat ie eigenlijk heel graag wil). Een puber. Dat is wel het juiste woord. Nou ja, een PEUTER-puber dan nog maar, maar wel eentje die kan tellen. Als dit een voorbode is voor de échte puberteit, dan staan we er goed voor (ahum).
Naast veel zeuren en wenen, is haar gedrag minstens dat van een 14-jarige waard.
Met een uitgestreken gezicht kijkt ze me aan als ik haar een standje geef. Het klassieke 'als je binnen drie tellen dit of dat niet doet dan...', heeft weinig effect. 'Ik tel tot drie : 1, 2, 3'.... 'Vier', antwoordt ze stoïcijns terwijl ze gewoon voortdoet met wat ze bezig is. Ik voel een glimlach opkomen, maar heb tegelijk heel veel zin om haar achter het behang te plakken. Potverdorie slim kind, daar heeft ze me weer liggen.
Ook het fysiek aanschouwelijk maken van haar 'plaag'-gedrag bereikt zelden het beoogde effect. Laatst zat ze in Mirthe haar oor te peuteren. Nu is Mirthe een héél makkelijk kindje en laat zich ook meestal met enig plezier betasten en be-aaien door haar grote zussen, maar dat oor-peuteren vond ze blijkbaar toch maar niks en dat liet ze ook horen. 'Stop daarmee Esther. Zusje vindt dat niet leuk'. 'Maar jawel, zusje vindt dat WEL leuk'. 'Jij vindt het ook niet leuk dat er in je oor gepeuterd wordt', zeg ik, terwijl ik met een toch ergerlijke 'zachtheid' mijn vinger in haar oortje stop. 'Jawel dat is leuk', zegt ze met een uitdagende blik van 'nu had je toch iets anders verwacht hè'. Gotver***** 'Laat de baby gewoon gerust', verhef ik mijn stem. 'Maar MIrthe vindt dat wel LEU-EUK', antwoordt ze, met zo'n 'leu-euk' zoals in 'stop met zagen moeder'.
Elke pedagogie blijkt van haar af te glijden. Ik moet even diep ademhalen alvorens min of meer kordaat de relax inclusief baby MIrthe te verzetten zodat ze niet meer kan oor-peuteren bij haar zusje. Luid geween. Gebrul. Gesnik. 'Ma ik ga da ni meer doe-oen'.
Jammer. Pech gehad. Ik ga niet de duimen leggen voor een kind van twee. Wat denkt ze wel.

'Pakken', snikt ze nog steeds terwijl ze aan mijn been hangt. 'Ja ja, nu is het pakken' zeg ik. (Wellicht is dat het punt waarin ze toch nog verschilt van de échte pubers. Gelukkig toch maar.) Ik negeer ze nog wat. Na enkele minuten gaat ze weer spelen en zijn zowel baby Mirthe (en haar oortje) als haar drang naar gepakt worden vergeten. Ik zucht. Het ouderschap is veeleisend en vermoeiend, maar des te dankbaarder als je merkt dat er na 100 herhalingen en berispingen toch eindelijk IETS blijkt door te dringen. Elke dag opnieuw....