Vannacht hadden we voor 't eerst een logie. Een vriendinnetje van Sarah bleef slapen. Voor het vriendinnetje de eerste keer dat ze elders ging slapen, voor Sarah de eerste keer dat ze 's nachts in haar nieuwe kamer sliep en dan nog eens niet alleen. Allemaal spannend, maar het is reuzegoed meegevallen. Na eerst wat gediscussier over wie er boven in de hoogslaper zou slapen, werd het compromis om dan maar samen benden te liggen met een matras naast het bed. 's morgens zouden ze dan nog eens keertje kunnen spelen op het bovenste bed. Babyfoon aan. Slaapwel.
Beneden met de mama en papa van het vriendinnetje nog een theetje gedronken, ondertussen geboeid gekluisterd aan het gefezel dat door de babyfoon kwam. Heerlijk. Men kon er zowaar al typisch meisjes-gefluister in herkennen ;)
'Shht, niet zo luid. Waar is mijn pop? Ik kan niks zien, spijtig.'
Een klein halfuurtje later was het stil. Even stilletjes gaan kijken... ja hoor... ze sliepen :) En wel tot 8u deze morgen, toen de babyfoon weer geluid registreerde. 'Nee, dat is mijn pop.' geschuifel, gelach, gefezel, ... 'Papa, wij zijn wakker!'

Heel leuk was het. Met koffiekoeken zijn haar papa en mama haar komen halen. Kids weer zoet met spelen (wat het bezoek van een vriendinnetje al niet kan betekenen. Opeens konden ze SUPERgoed en lang spelen) en de mama's en papa's lekker lang en uitgebreid ontbeten. Van de gigantische hoeveelheid koeken, bleven er enkele uren later nog maar twee over. Oeps. Weer slecht voor de lijn, maar het was UITERST gezellig en zeker voor herhaling vatbaar. Dus meteen een nieuwe afspraak gemaakt !

Maar dan moest vriendinnetje vertrekken. Geschreeuw, geween (was ik even 'blij' te zien dat het 'vertrek'moment er ook daar vrij identiek dan bij ons aan toeging. Niet dat je ouders vervelende kinderen toewenst, maar het is wel af en toe 'bevestigend' om te zien dat bepaalde eerder irritante peuter/kleuter-karaktertrekken blijkbaar nogal universeel zijn ;)...
OPeens herinnerde ik me haarfijn hoe ik me vroeger voelde toen ik moest vertrekken wanneer we ergens waren of wanneer er bezoek vertrok van bij ons thuis. Dat gevoel van 'leegte', van 'weer alleen' over te blijven. Vaak heb ik moeten wenen toen mijn vriendinnetje weer wegging of toen mijn nichtjes weer vetrokken. Dan had ik weer enkel mezelf om op terug te vallen. Stikjaloers was ik toen dat die anderen niet alleen thuis waren en broer(s)/zus(sen) hadden om nog mee te spelen. Toegegeven, dat was wellicht wat geromantiseerd, maar toch merkte ik daarnet ook dat verschil. Vriendinnetje vertrok snikkend met haar ouders. Sarah zwaaide nog na met een betraand gezichtje, maar richtte zich nadien naar Esther en ze gingen weer samen spelen. Snel vergeten.
Het was een mooi en ontoerend tafereeltje (voor mij dan toch). Net of het maakte die eenzame 'pijn' goed die ik als kind zo vaak gevoeld had.
Gelukkig en blij ben ik toch met meerdere kindjes. Het is een pak drukker dan een enig kind, maar van een onschatbare waarde.