Vandaag een toevallige ontmoeting met de 'keizer van het vlaamse lied', ofte Will Tura. Hij was te gast in de Kring te Elsene, een Vlaamse vereniging in Brussel waar we wel eens naartoe gaan. De voorzitter kende hem (van hun dagelijkse ontmoeting tijdens de jogging-sessies in het Terkamerenbos ) en had hem uitgenodigd om eens 'een glaske' te komen drinken tijdens de nieuwjaarsreceptie.
Hoewel iedereen zo gewoon mogelijk deed, merkte ik toch dat de mensen wat beter hun best deden om goed over te komen en werden de bestellingen van zijnentwegen doorgegeven als 'nog een koffie... voor HEM'. De stoel die naast hem stond diende duidelijk als 'foto'-stoel. Mensen kwamen en gingen en werden op de gevoelige plaat vastgelegd met HEM. Toegegeven, ik vond het ook wel een beetje spannend, 'HEM' zomaar te treffen. Ik zou voor geen enkele BV echt uit mijn luie zetel komen (OK, misschien nog wel even voor KOen Wouters ;), maar nu zomaar een bekend persoon tegenkomen was toch even anders...
Ik heb erg weinig woorden gewisseld met HEM. Met zijn vrouw daarentegen heb ik wel een gesprekje gevoerd. Ongelofelijk is het, datgene wat moeders over de hele wereld bindt. Over alle lagen van de bevolking heen, rangen en standen, ... Moeders zijn moeders met al hun gevoelens, of het nu prinses Mathilde is of een dakloze alleenstaande moeder.
'Is het een tweeling?', vroeg ze. 'Neenee', antwoorde ik 'maar er is wel maar 15 maanden tussen'. 'Bij ons is er ook maar 13 maanden tussen onzen David en de jongste', zei ze... 'Zwaar hè, zo die eerste jaren', voegde ze er nog aan toe. 'Druk druk en altijd is er wel iets. En dan was ik nog altijd thuis voor hen'.
'Ja dat is zo', beaamde ik glimlachend. Het behoeft maar een paar woorden voor moeders onderling om elkaar te begrijpen.
'Veel succes nog met je mooie kindjes', zei ze nog toen ze even later vertrok, in de schaduw van haar bekende echtgenoot (met wie ik me uiteindelijk toch heb laten fotograferen. De gelegenheid was te opportuun ;)