De tijd ontglipt me. Ik heb er geen vat op.
Al bijna vier maanden is ze en het lijkt alsof ze gisteren pas geboren is.
Mijn verlof passeert en ik vind mijn 'thuistijd' steeds leuker.

Ze slaapt nog steeds naast me in bed, mijn kleinste prinses. Het (gelukkig gekregen) kinderbedje is wel mooi opgedekt, maar nog steeds onbeslapen. Ik vind het niet erg. Ze zal nog jaren in haar eigen bed moeten slapen. Ik geniet zo van haar. Het heeft wel iets verslavends. In slaap vallen terwijl ik naar haar kijk, gelukzalig glimlachend indommelen, proberen om haar niet constant te willen aanraken omdat ze zo geweldig schattig is (altijd, maar als ze slaapt nog meer), uiteindelijk toch voor een paar uur inslapen maar dat ergens ook weer jammer vinden omdat ik zo een paar uur niet naar haar mooie gezichtje heb kunnen kijken.
Een hopeloze verliefde is er niks bij. MOest dezelfde verslaving zich voordoen tussen twee volwassenen, zou er zeker sprake zijn van iets 'ongezonds', maar ik heb niet de indruk dat mijn overvloed aan warme liefde voor dat kind haar schade toebrengt, integendeel. Het geweldige aan baby's is dat je hen nooit TE veel liefde, knuffels en kusjes kan geven. Althans ik heb nog nooit iets gehoord over een studie die zou uitwijzen dat dit vroegkinderlijke trauma's zou kunnen uitlokken.
Gelukkig maar. Zo kan ik zonder schuldgevoel verliefd zijn op mijn laatste baby'tje en haar overstelpen met liefde.