NIet dat ik niet besefte wat voor een geluk ik heb met drie gezonde kinderen, maar als je in je omgeving met het tegendeel geconfronteerd wordt, voelt het soms bijna als een onrecht om zoveel geluk te hebben.
VOrige week vernomen dat een vriendin die zwanger is voor februari een kindje draagt met een hele zware hartafwijking. Een abortus om die reden wordt door de commissie toegestaan. Desalniettemin een loodzware beslissing die niemand ooit wil nemen. Vandaag bevestigde ze dat zij en haar man uiteindelijk beslist hebben om de zwangerschap te onderbreken gezien de uiterst minieme levenskansen van het kindje. Ze is 26 weken zwanger. Vreselijk. ONs heel vriendinnengroepje is er enorm van aangedaan. Het gaat als een steek door mijn hart te beseffen dat ze het zalige gevoel dat ik heb wanneer ik naar mijn kleinste prinsesje kijk, niet zal kunnen meemaken, wel integendeel...
Voor een andere vriendin van het groepje die voor dezelfde periode is uitgerekend en waarbij alles gelukkig wel voorspoedig verloopt is het zoniet NOG moeilijker. Hun kindjes zouden ongeveer exact even oud zijn...

Ze zeggen wel eens dat ieder zijn portie lees te verwerken krijgt in het leven, maar soms lijkt het te verdelen leed toch wat ongelijk te zijn...

Ikea (deel 2)

Ik wil een nuancering/correctie aanbrengen bij een eerder blogje van in september waarin ik beschreef hoe heerlijk ik het vond om in de IKEA rond te lopen. Dat klopt zeker, alleen is het enkel heerlijk om er te winkelen wanneer ik er in mijn eentje rondloop of hoogstens nog met een paar anderen die het net als ik een paradijsje vol ideetjes en snufjes vinden. Naar de IKEA gaan met Henri is echter NIET zo fijn. Hoewel ik al lang weet dat hij (net als de meeste mannen trouwens) helemaal niet graag naar dat soort winkels gaat (deels omdat het te groot is, er te veel volk rondloopt en hij vindt dat ik overal te lang blijf rondkijken maar bovenal omdat hij IKEA-meubelen verschrikkelijk vindt. NIet zozeer qua design, maar eerder omdat ze 13 in een dozijn zijn en omdat je in elk Vlaams huisgezin dezelfde kasten tegenkomt) en ik dus het IKEA-bezoek tot een minimum probeer te beperken door op voorhand op de IKEA website al te kijken naar de plaats in het magazijn van de kast of het (te zware) item dat ik wil kopen, leidt het betreden van deze Zweedse meubelgigant steevast tot een aantal echtelijke onenigheden en strubbelingen. Overigens zowat de enige echte woordenwisselingen die we hebben, want verder zijn we beiden niet de types om onze stem te verheffen of om onze kostbare energie te verspillen aan het ruziemaken. Maar een bezoek aan de IKEA maakt ons beiden koppig en stug in wat we willen en niet willen en laat onze toch wel aardig verschillende karakters (die er uiteraard altijd zijn maar die we anders constructiever schijnen te kunnen benutten) op een pijnlijke manier naar boven komen. Toegegeven : meestal bereik ik wat ik wil, zolang het een herstucturering of een inrinchting betreft van een ruimte of een kamer waar hijzelf niet zo in moet vertoeven. De grote uitzondering is onze living die ik een ruim jaar geleden ontsiert heb met de IKEA TROFAST-kasten om het speelgoed van de kinderen op een ordelijke manier in op te bergen. Veel protest, maar achteraf gaf hij toch toe dat het er zo wel iets gestructureerder uitzag en 'de kasten gaan er toch geen 10 jaar blijven staan hoop ik'. 'Natuurlijk gaan ze dat niet doen schat. Enkel tot zolang de kinderen echt hier spelen. HEt zal gauw genoeg veranderen', verzekerde ik hem terwijl ik triomfeerde met mijn 'overwinning' ;)
Dit keer betrof het IKEA-bezoek de aankoop van een aantal kasten en een nieuw groot bed voor de kinderkamers met de bedoeling in de herfstvakantie te proberen de meiden (exclusief de jongste natuurlijk) naar boven te 'verhuizen'. Hoewel hij ditmaal vrij vlotjes meeging (het ging dan ook over meubels voor de zolder, een ruimte die hij niet zo meteen dagelijks zou gaan betreden), ontstonden onze discussies al in de auto. HAdden we wel gemeten? hoe groot gingen die pakken zijn? Dat ging nooit in de auto kunnen. De kinderstoeltjes waren er niet uit en de baby was mee. Zouden we niet rechtsomkeer maken? Maar wanneer dan terugkomen. Kinderen bij mijn ouders afzetten om te winkelen ging nog wel, maar we moesten ze dan toch ook weer mee naar huis pakken, want niet zou gaan met onze volle auto... Enfin, veel vragen en al een berg frustraties op voorhand. Ik moest toegeven dat hij een punt had en - meer nog - dat hij wellcht gelijk had en dat ik weer een beetje te impulsief mijn aankopen had willen doen zonder eerst na te denken over wat en hoe met het transport ervan.
Koppig als ik op dat moment ben, ben ik - eens we op de parking stonden - begonnen met het demonteren van de autozitjes (iets wat HEnri nog nooit gedaan heeft en dus ook niet kan) en vervolgens wilde ik het net dat onze koffer scheidt van de achterbank verwijderen, anders zouden we uiteraard niet kunnen meenemen. PROBLEEM. Dat lukte dus niet. Geërgerd (meer omdat ik begon te vrezen dat we inderdaad onverrichterzake gingen moeten terugkeren dan wel omdat ik dat stomme ding niet uit die haakjes kreeg) begon ik erop te vloeken en Henri (die gewoon naast de auto stond rond te draaien en op zijn horloge stond te kijken) aan te manen om alsjeblief eens te helpen en ook eens iets te proberen. 'Wat ken ik daar nu van?', repliceerde hij. Genoeg om me lichtjes te laten overkoken en te snauwen dat ik daar toch ook niks van kende. Je kan toch minstens proberen. Zijn dat trouwens geen mannen-dingen, zo alles wat het in en uit elkaar halen van auto-onderdelen betreft....? Grrrr...
Ergernis alom. Het zou niet lukken om mijn verhoopte kasten en bed direct mee te nemen. Henri kreeg gelijk. We hadden ons niet genoeg voorbereid. Correctie : IK had me niet genoeg voorbereid want ook als ik dit thuis voorzien had, hda ik nog zelf dat net moeten weten te demonteren.
'DAn maar weer naar huis zeker', zei hij lichtjes geirriteerd, maar toch kon ik bijna een vleugje opluchting in zijn stem ontdekken.
'Neenee', kwam mijn koppige zelf weer boven. 'Laat ons nu minstens gaan kijken hoe groot de pakken zijn die we willen meenemen, dan weten we dat toch al voor de volgende keer'. Idee aanvaard... af en toe kan ik toch wel wat vooruit denken.

Om een lang IKEA- verhaal kort te maken. Die middag ben ik met de drie kids naar mijn ouders gereden. Ben ik vervolgens samen met mijn vader (die natuurlijk ook niks van IKEA moet hebben dus die ik ook zo snel mogelijk via de short cut van het magazijn, langs de kassa's naar de uitgang moet leiden) de spullen gaan aankopen, hebben we die in zijn auto geduwd en is hij met zijn auto achter die van mij (en de kinderen) aan naar ons huis gereden alwaar we samen de pakketten in onze garage gedropt hebben.

Gisteren heb ik de kasten en de lattenbodem in elkaar gestoken. Nu enkel het bed nog, maar gezien Henri ook geen vinger uitsteekt naar het in elkaar steken van een IKEA-kast (ook weer met het excuus van 'ik ken daar toch niks van'), wacht ik dan maar op iemand die zijn diensten aanbiedt of op wat bezoek dat het misschien wel ziet zitten om een handje toe te steken.

Nee echt, IKEA is niet goed voor onze relatie... ;)

Ik geef toe dat ik tot op heden nog maar bitter weinig aan het werk gedacht heb. Wel aan mijn collega's (uiteraard ;), maar niet zo aan het werk 'an sich'. Meer nog : het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik bezig was met de verschillende types van BuO, met allerlei diagnoses, met doorverwijsadressen, met handelingsgericht (proberen te) werken, met cellen en projecten en met ellenlange klassenraden...
Desalniettemin word ik zo goed als dagelijks geconfronteerd met het CLB, maar dit zijn - don't shoot me ;) - enkel de momenten waarop ik versnipperd en kapot geknipt papier van de kinderen opruim. (Klad)papier dat ik voor hen heb meegenomen vanuit mijn kast op het werk. Procedures en verslagen uit langvervlogen tijden (hoewel...)
Zo ving ik vandaag een - lettelijke - flard op van een stuk 'WATHOE LEren Kiezen', nog zoiets wat ik nog wel ken, maar wat voelt alsof het uit een vorig leven komt. Toevallig of niet viel vandaag het maandblad van de vakbond in de bus met als grote kop op de voorpagina : 'alles over de hervormingen in het secundair onderwijs' . Een toch eeuwig sluimerende nieuwsgierigheid maakte me - ondanks mijn relatieve desinteresse tegenwoordig voor eender welke hervorming dan ook - toch meester van mezelf. Stiekem heb ik het boekje snel doorbladerd naar de desbetreffende bladzijden en even een blik geworpen op de geplande herstructureringen. Even snel echter heb ik de bladzijde ook weer weggedraaid. Het zag eruit alsof het een grondige herscholing zou worden van elke modale CLB-medewerker en elke andere pippo die zich professioneel bezighoudt met studiekeuze - en begeleiding.
Mijn verkleinde brein (in het maandblad psychologie las ik iets over dat het brein van zwangere vrouwen met 4 procent verkleind om pas zes maanden na de geboorte terug zijn oorspronkelijke grootte te verkrijgen. Ik vond het al een opluchting dat het überhaupt terugkeert naar die vroegere afmeting. Stel je voor dat het dat niet zou doen, dan zat ik ondertussen al aan een brein dat maar liefst 12% kleiner was dan enkele jaren geleden. Nu ja, soms voelt dat ook wel zo aan, dat is wel zo ...) kon het vernieuwe secundair onderwijs niet zo meteen vatten en dus besloot het dat het voor vandaag meer dan voldoende was geweest met de gefragmenteerde confrontatie met CLB-stuff.
Aan de andere kant blijft het toch moeilijk om mijn professionele (of misschien wel persoonlijke) interesse in mensen en hun doen en laten tijdens mijn inactiviteit op het werk niet naar boven te laten komen. Als ik even de kans krijg of ook maar iets opvang van mensen met kinderen met problemen, studiekeuzes of moeilijke schooloopbanen, voel ik haast een niet te bedwingen drang om een interventie te doen of minstens toch wat verder te gaan horen waar zich precies het probleem situeert of wanneer het precies is foutgelopen. NOem het gerust beroepsmisvorming, hoewel misplaatste nieuwsgierigheid evengoed kan een rol kan spelen. In elk geval lucht het op om mijn redders-syndroom af en toe eens te laten opwellen en is het fijn om het soms eens NIET over baby's, krampjes, vermoeidheid of reflux te hebben. Misschien is het dus mede ook wel wat therapeutisch voor mezelf...

En ondertussen slaapt mijn kleinste prinses zalig verder op mijn buik. Toch zalig eigenlijk om te genieten van de kinderen en tegelijk even te kunnen 'werken' wanneer het me uitkomt :) :)

Daarnet aan de lijve ondervonden hoe vervelend verleidelijk er dingen aan de kassa's liggen. Sinds we met drie kinderen naar de winkel gaan is er tegen het einde van ons Coluyt-bezoek geen plaats meer in de kar. Correctie : karREN (meervoud), want we namen sowieso al twee van die examplaren. Eentje voor de boodschappen, eentje voor de kinderen. Maar nu ook de tweede kar al voor meer dan driekwart vol maxicosi zit, moet er toch minstens 1 kind uitstappen na de koele ruimte en meestal nog eentje wanneer we ongeveer aan de kassa's zijn. Tijd genoeg om dus aan het desbetreffende eindpunt hun ogen de kost te geven aan de DVD's die daar massaal liggen. Het probleem is natuurlijk dat ze niet enkel hun ogen de kost geven, maar ook tactiel (en soms zelfs nog oraal - in esthers geval dan) contact willen maken met de gegeerde schijfjes die gelukkig nog wel goed ingepakt zitten.
Zateravond 18.15u : het lijkt alsof honderden ogen mijn losgeslagen kroost bekijken die ondanks meerdere aanmaningen hun handen niet van de DVD's kunnen afhouden en liefst nog 3, 4 deeveedeetjes onder de arm nemen en er vrolijk mee gaan rondlopen. Henri is uitermate geconcentreerd en doet zijn best het niet te zien en de kassabediende een handje te helpen door alles uit de weegschaal te halen, je kent dat Colruyt-systeem wel. De baby begint te wenen. VAst weer honger. Ik steek het tutje terug dat ze kokhalzend weer uitspuwt. Natuurlijk.. als je zin hebt in wat anders is zo'n fopspeen verschirkkelijk. Vermoeid bekijk ik het tafereeltje. De twee meiden lopen lachend tussen de winkelkarren door met hun DVD's. Ik zie ogen die hen volgen en kijken waar die luidruchtige kinderen bijhoren. Een onaangenaam gevoel zegt me dat er sommigen onder hen nu wellicht denken dat ik mijn kinderen niet aankan of er toch beter geen drie (zo kort op elkaar) had moeten krijgen. Ik glimlach vriendelijk terug terwijl ik de jongste probeer te sussen. Ik werp een blik in de kar. Gelukkig bijna leeg (of de andere kar bijna vol, zo je wil). NOg hooguit een paar minuutjes en we kunnen het kassa-walhallah van DVD's verlaten. Wanneer er nog slechts enkele artikelen te gaan zijn, slaag ik erin - kordaat doch niet te opzichtig - om de dames terug tot bij ons te krijgen. Ze lopen nog steeds met dezelfde schijfjes rond en hebben veel plezier. Eigenlijk doen ze niks kapot, praat ik mezelf goed. Mijn relatieve kordaatheid heeft als effect dat minstens SArah onder de indruk is en braaf alle DVD's terug in het rekje plaatst. Ik koppel er nog even een educatief moment aan en ze slaagt er zelfs in ze op de juiste plaats terug te leggen. NIet meer dan drie DVd'tjes per rekje. Esther is iets hardleerser (of heeft last van een flinke koppigheidsfase) en probeert met een DVD tussen de karren door naar buiten te lopen terwijl ze ons lachend aankijkt. HEt argument van 'dat mag niet van de politie' mist zijn effect echter niet en tenslotte druipt ook zij af zonder DVD onder de arm. Ik ben blij als we terug in de auto zitten. De baby weent nog steeds. NOg 10 minuten en we zijn thuis...

Borstvoeding

Het is zover... na ruim twee weken ruik ik helemaal naar borstvoeding. De weeë geur zit precies overal. IN het bed, op mijn nachtkleed, op mijn t-shirt, op mijn pull. De boel wassen brengt slechts heel tijdelijk enig soelaas, want het behoeft maar een nacht - wat zeg ik : een paar minuten - om weer te gaan 'lekken' en alsdus weer helemaal 'onder' de melk te zitten. HOe prachtig de natuur ook in elkaar zit en hoe fantastisch het ook moge zijn dat je met je eigen melkproductie een baby kan laten groeien, de natuur heeft toch één klein foutje gemaakt. Het feit dat wanneer de baby aan de ene borst 'hangt', tegelijk ook de andere borst alvast al vol melk begint te lopen en na enige tijd ook gewoon gaat 'mee-lekken' is toch een beetje vervelend. NIet alleen is het een lastige zaak omdat je continu vol lek-sporen op je T-shirt zit, het is nadien ook knap vervelend dat je in onevenwicht loopt met een lege borst en een volle borst, want baby-lief drinkt natuurlijk geen twee borsten leeg (of toch nog niet). Het voelt soms zo onstabiel dat ik me afvraag of het voor buitenstaanders ook te zien is dat ik rondloop met aan de ene kant vrijwel een cupmaat meer dan aan de andere kant. Vast wel denk ik zo... maar ze zullen het me natuurlijk niet komen vertellen.
Aan de andere kant ( naast de eerder vervelende en soms genante kant) is die borstvoedingsgeur ook zo iets heel eigen aan kleine baby's en vind ik zelfs de borstvoedingskaka nog wel iets 'hebben'. Het is een geur die je ook meteen weer vergeten bent eens je geen borstvoeding meer geeft en je kleine spruit ook wat anders gaat eten dan enkel mama-melk.
Maar je bed en je -shirts blijven wel properder en je stopt met ruiken van jezelf en van die verse, opgedroogde, gestremde en overgegeven melk. Heerlijk toch die borstvoeding...

Onderweg

GIsteren voor het eerst een lange (nou ja) rit gemaakt in onze auto met een volle achterbank. Lekker vol, dacht ik elke keer ik achter me naar mijn drie meisjes keek. Hoewel een rit naar Limburg in se geen pretje is en best lang duurt om hen bezig te houden, overviel een gevoel van diep geluk me telkens ik hen bezig zag...

Het begon al met een gevecht om naast 'de baby' te kunnen zitten, vervolgens diende ik ongeveer 15 keer in evenveel minuten te zeggen dat ze (degene die zich een plaatsje 'in het midden' en 'naast de baby' had weten te bemachtigen) alsjeblieft met haar vingers NIET in de oogjes van baby mocht zitten en ook NIET in het mondje en dat ze in feite best gewoon helemaal NIET aan de baby moest frullen om nadien minstens elke vijf minuten achter me te kijken om te zien om mijn instructies ook effectief werden opgevolgd.

Door de radio dreunt al sinds de zomervakantie Sinterklaasmuziek. Gelukkig heeft de jongste nog niet van zulke anachronistische voorkeuren. Het geruzie op de achterbank over welk sinterklaasliedje op repeat moet is al erg genoeg. Met momenten zo erg dat ik met plezier genoegen neem met een K3-nummer dat als intermezzo tussen de sinterklaas en zwarte piet melodietjes op de CD staat. Bij het branden van de CD 'kindermuziek' moet ik misschien een vaag voorgevoel hebben gehad dat wanneer ik de liedjes netjes rubriek per rubriek had gezet, ik wel eens zwaar bedrogen zou kunnen uitkomen.

We hebben in elk geval de rit gehaald. Zowel heen als terug. Iedereen heeft intact de achterbank verlaten. De 'voorbank' daarentegen kon na drie uur wel geen stoomboot, schoentjes en kapoentjes meer horen, maar dat was een detail in het kader van een geslaagde dag :)

In een poging de tijd die ik voor mezelf heb zo nuttig mogelijk te besteden, zit ik met de jongste slapend op mijn arm en dit berichtje typend voor de computer, ondertussen 2 filmen tegelijk te volgen. Verschrikkelijk stom dat twee filmen die ik al enige tijd wilde zien nu net vanavond samen worden uitgezonden en ik ben nog niet zover willen meegaan in het digitale TV-tijdperk dat ik kan opnemen, stoppen en weer herbekijken om alzo in staat te zijn de ene film te volgen en de andere later te bekijken. Dus dan maar zappen van de ene naar de andere. VAn 'SM-rechter' naar 'The da vinci code'. Het lijkt eeuwen geleden dat ik het gelijknamige boek van Dan Brown heb gelezen. De verfilming lijkt een flauw afkooksel van de spanning die ik destijds voelde toen ik het boek las. Ik kan de gedrevenheid waarmee ik toen door het boek raasde, niet meer zo terugvinden. Misschien ligt het aan de film, misschien aan het feit dat ik hem zo nu maar half aan het volgen ben, misschien aan het feit dat er ondertussen een slapende baby op mijn arm ligt en twee boven, misschien kan ik me door vermoeidheid en andere beslommeringen niet meer zo goed laten meeslepen in een verhaal. HOedenook is het gepassioneerd lezen een van de dingen die op dit moment tot een vorig leven behoren. Het is misschien wel hetgene ik het meest mis. Zal ik me ooit nog wel eens in die mate kunnen verliezen in een boek zodat ik de hele wereld vergeet?