Ze mogen zeggen wat ze willen, maar de IKEA is een heerlijke winkel :)
Vanmorgen heb ik wat ze noemen geprofiteerd om kinderloos en op een maandagvoormiddag in zwangerschapsverlof nog eens een bezoekje te brengen aan deze meubelgigant. Weliswaar niet direct voor de meubels an sich. Wél om er een aantal op te meten (overigens wel in functie van de kinderkamers), maar (nog) niet om ze mee te nemen. Het doel van mijn kinderloos bezoekje was eerder om eens wat te snuisteren en ideeën op te doen bij de vele bakken vol fijne spulletjes die je tussen de mooi gepresenteerde kamers vindt. MIsschien iets kleins kopen...
Zonder kinderen op schok of niet, bij de kinderafdeling was het het moeilijkst om me in bedwang te houden. Dit zouden ze wel leuk vinden, en dat ook, en dat ook... Mmmmm... Zelfs baby-in-de-buik kon niet aan mijn oprukkende koopwoede ontsnappen. NOg maar een schattig fleecedekentje, of twee, of drie... (Hoeveel had ik er nu eigenlijk ook al weer thuis?).
Wat me blijft verbazen in IKEA is toch telkens weer al dat volk. Dan ga je op een maandagmorgen, maar toch zijn er mensen, veel mensen. Natuurlijk niet zo veel als op een zaterdag, maar toch relatief druk... voor een maandagmorgen...
Ik zag vooral mama's met baby's, peuters, zelfs kleuters (ik zou het nooit doen, maar sommigen opteren een tripje naar IKEA tijdens de schooluren boven een schooldag waarop ze zouden kunnen gaan winkelen ZONDER kinderen, maar kom). Ook wel oma's met kleinkinderen, of meerdere oma's tesamen die druk hun ideeën spuiden over wat ze zouden kopen eens kleinkind-liefgroot genoeg zou zijn voor een eigen kamer in hun huis. Ze gingen er helemaal in op. Misschien wel heviger dan ze ooit voor hun eigen kinderen tekeer gingen.
Weinig papa's en mannen te zien. De klassieke rolverdeling schijnt nog steeds hoogtij te vieren. Meneer gaan werken terwijl mevrouw zich met de baby een weg probeert te banen door de dagen die samen met een baby toch allemaal een beetje op elkaar gelijken. Ik heb het ook gedaan en zal het wellicht weer doen. De dag wat opvullen met iets anders dan enkel eten geven, troosten, sussen en pampers verversen... De IKEA : wat een oplossing ! :)
Anyway, toen ik bij de kassa kwam en al mijn arikelen op de band legde, vreesde ik al dat ik mijn intentie van enkel 'iets' te kopen ferm had overschreden. Ik schrok dan ook niet helemaal van het bedrag dat de vriendelijke jobstudent me aanrekende, maar moet spontaan toch iets in de aard van 'Oei, ik kwam enkel voor een kleinigheidje' gezegd hebben. Hij glimlachte en antwoordde 'Ja, mevrouw, dat is IKEA hè'. GOed gedrild al, die jobstudent... :)
Met pak en zak terug naar de auto. Af en toe wat blikken van mijn zware zak naar mijn dikke buik. Ik glimlach ze allemaal weg. Heel doelbewust zet ik er flink de pas in. Totaal bezweet (waar komt opeens die 24 graden vandaan?) zit ik even later in de auto. Misschien toch wel wat te hard gestapt, denkt mijn bekken...
Na een korte middagsiëst, besluit ik Sarah te gaan halen met de buggy. Wat een idee. Wat ik al een paar maanden probeer te vermijden, durf ik nu weer aan. KOrdaat stap ik in een voor mijn toestand veel te hoog tempo naar de school waar ik net op tijd (ook weer helemaal bezweet en ik had me nog net een nieuw T-shirt aangetrokken) aankom. Ze is blij dat ik met de buggy ben. Tot hiertoe is dat voorrecht enkel voor oma geweest. Van de school stap ik naar de winkelstraat waar ik nog enkele kleine boodschappen wil doen. Even. Snel...
Blijkbaar ben ik niet de enige met dat idee. Vele (weeral) mama's combineren hun uitje naar de schoolpoort met een boodschapje en de wachtrijen aan de kassa zijn immens. Sarah wordt er lastig van, maar ik vind het niet zo erg. Ik ben lang niet de enige met een vervelend kind aan de kassa.
Veel later dan verwacht beëindig ik mijn shop-sessie van de dag. Tijd al weer om ook Esther te gaan ophalen.
Bijna 2,5u later dan mijn vertrek naar de school, kom ik geradbraakt thuis. Een kind in de buggy, een kind er achter op, een dikke buik en een enorm pijnlijk bekken.
Gelukkig zijn ze even zoet met de nieuwe spoorbaan die ik gekocht heb in de IKEA en kan ik even gaan zitten.
Je kan niet zeggen dat ik niet mijn best doe om de bevalling te bespoedigen, maar het enige wat ik voel na een dag rechtstaan, wandelen en slenteren is overal pijn, maar (nog) geen enkele wee. Nog 6 dagen te gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten