Vandaag wordt mijn voorlopig nog steeds jongste dochter 2 jaar. Zo'n verjaardag is toch telkens een moment waarop je toch even terugdraait naar die bewuste dag. Naar de bevalling, hoe ze begon, hoe het voelde toen dat glibberige hoopje mens op je buik werd gelegd, hoe je in totale vervoering keek naar wat voor iets perfects er toch weer uit je buik was gekomen. Overweldigend... Een beetje een ontastbaar moment ook. De paar dagen na zo'n geboorte leef je toch precies in een soort roes. Vaak merk ik bij andere vrouwen dat ze wel graag over hun bevalling en de periode erna vertellen. Dat geldt zeker ook voor mij. Niet dat je het steeds wil vertellen, maar met dat je het je steeds opnieuw voor de geest probeert te halen, wordt de vage 'film' van die eerste momenten met je baby, als het ware telkens toch wat duidelijker en bevattelijker. Althans zo voel ik het een beetje aan.
Vandaag was dus zo'n dag van terugblikken op dat intense moment toen Esther in ons leven kwam. Om 8.38u keek ik naar de klok en dacht van 'nu was ze er'... MIsschien heb ik er ook wel meer aan gedacht nu ik opnieuw voor een bevalling sta. OK, de pijn van 'barensweeën' op zich vergeet je wel (net zoals elke pijn als die gepasseerd is trouwens), maar het gevoel dat ik erbij had, is toch nog niet verdwenen. TOen ik vandaag dus die 8.38u op de klok zag, dacht ik er ook wel even bij van : 'Oef, toen was ik er vanaf'. Heel stiekem zou ik toch wel weer willen doorspoelen nu naar dat moment van de oerkracht van de laatste perswee waarmee je dat kindje uit je lichaam perst. Vraag me af wanneer het weer zover zal zijn. Echt lang kan het nu toch niet meer duren?

Anyway, twee kindjes die op 16 september geboren zijn, zal er ook niet inzitten. Misschien beter toch ook maar voor hen. Ze zullen nu al veelal samen gevierd worden, maar eens ze wat ouder zijn, zullen ze wellicht toch blij zijn dat ze toch elk ook nog 'hun' dag zullen hebben.