NOg minder dan anderhalf uur en ik heb er de volle 40 weken zwangerschap op zitten. Nooit gedacht dat ik die 20e september zou halen, hoewel heel veel mensen mijn bezorgdheid omtrent een eventuele vroeggeboorte altijd wel weggewaaid hebben met een 'straks ga je nog overtijd'. Nou ja : beter om die 40 weken toch uit te doen, dat blijf ik vinden, dus ERG vind ik het zeker niet, maar laat ons zeggen : het is nu toch wel stilaan welletjes geweest. Baby-in-de-buik is (gelukkig wel natuurlijk) nog altijd heel actief, maar op een ondertussen echt ongelofelijk pijnlijke manier waardoor er continu vanalles 'klem' lijkt te zitten daarbinnen. Een duw op de blaas, een stomp in de darmen, een por in de ribben en een grote druk op de maag, waardoor ik eigenlijk de laatste dagen ook weer erg misselijk ben.
De fysieke ongemakken beginnen wel wat door te wegen, hoewel ik geen enkele reden tot klagen heb, want ik doe nog steeds alles wat ik wil doen in feite, zij het dan wel op een iets trager tempo of met wat meer gezucht en gepuf. Maar eigenlijk ben ik gewoon ONGELOFELIJK benieuwd ook naar dat kleintje. Verbaas me d'er zelf ook over dat ik dat nu bij de derde precies het meeste heb. Misschien omdat ik weet wat er me te wachten staat en hoe het zo wat gaat lopen (of ongeveer toch). Het voelt alsof de band er al meer is, hoewel ik haar ook nog moet leren kennen. Misschien is het omdat ze al een hele zwangerschap veel bewuster deel uitmaakt van ons gezin. Sarah spreekt al MAANDEN over het nieuwe zusje en het lijkt alsof ze gewoon enkel nog geboren moet worden om daarna direct te gaan participeren in ons gezinnetje. Soms is het alsof ze er al is, maar ze is er nog niet...

Vandaag zag Sarah opeens dat mijn navel niet meer echt een diep putje is, maar er eigenlijk bijna uitstulpt door de omvang van mijn buik. 'Navel weg?' vroeg ze, dus ik probeer haar uit te leggen dat het putje nu even weg is omdat mama een dikke buik heeft en dat het putje nadien wel terugkomt als baby uit de buik is. Voldoende informatie om te besluiten dat baby langs die navel naar buiten zal komen. 'Kijk papa, baby is er bijna uit', zei ze nadien terwijl ze Henri mijn navel aanwees.
Logisch natuurlijk dat ze dat denkt, maar wel grappig ;)