Ik probeer stilaan echt afscheid te nemen van mijn dikke buik. De laatste toch wel...
Ik weet zeker dat ik hem weer ga missen en dat ik na een tijdje ook wel weer graag zwanger ga willen zijn, maar ergens komt er een punt (of beter gezegd : een kinderaantal) waarvan je denkt : nu is het toch netjes geweest. Zolang ze klein zijn, lijkt het allemaal nog eenvoudig. Als ik denk aan binnen een jaar of 10 -12wanneer er hier omzeggens 5 volwassen zullen gaan rondlopen, denk ik toch van : zo is het wel genoeg. Hoewel ja, ik ben voor mezelf nu al tal van rationele redenen aan het bedenken waarom dat echt wel zo zou zijn.
Ergens word ik heel weemoedig als ik denk aan het feit dat het binnen enkele uren of dagen echt gedaan is met zwangeren. Een keer het hier 'in gang' gaat schieten, is het voorbij. Het enige wat je denkt tijdens een bevalling is immers dat kind er zo snel mogelijk uitkrijgen. Een beetje de keerzijde wel van dat één-zijn met je ongeboren kindje. Ik heb het drie keer erg fijn gevonden, die dikke buik met dat stampende kindje en het voelt aan alsof ik echt niet klaar ben met dat heerlijke zwangere gevoel. NOu ja, misschien zijn het wel de hormonen... we zullen het daar maar op houden.

Vanavond heb ik bijvoorbeel echt zo'n beetje een down gevoel erover. Misschien niet geheel toevallig ervaar ik sinds een aantal uren wel wat 'gerommel' in de buik. MIsschien is het voor vannacht, of morgen, maar misschien duurt het ook nog DAGEN... ! In elk geval neemt de spanning hier toch flink toe.