Vandaag een toevallige ontmoeting met de 'keizer van het vlaamse lied', ofte Will Tura. Hij was te gast in de Kring te Elsene, een Vlaamse vereniging in Brussel waar we wel eens naartoe gaan. De voorzitter kende hem (van hun dagelijkse ontmoeting tijdens de jogging-sessies in het Terkamerenbos ) en had hem uitgenodigd om eens 'een glaske' te komen drinken tijdens de nieuwjaarsreceptie.
Hoewel iedereen zo gewoon mogelijk deed, merkte ik toch dat de mensen wat beter hun best deden om goed over te komen en werden de bestellingen van zijnentwegen doorgegeven als 'nog een koffie... voor HEM'. De stoel die naast hem stond diende duidelijk als 'foto'-stoel. Mensen kwamen en gingen en werden op de gevoelige plaat vastgelegd met HEM. Toegegeven, ik vond het ook wel een beetje spannend, 'HEM' zomaar te treffen. Ik zou voor geen enkele BV echt uit mijn luie zetel komen (OK, misschien nog wel even voor KOen Wouters ;), maar nu zomaar een bekend persoon tegenkomen was toch even anders...
Ik heb erg weinig woorden gewisseld met HEM. Met zijn vrouw daarentegen heb ik wel een gesprekje gevoerd. Ongelofelijk is het, datgene wat moeders over de hele wereld bindt. Over alle lagen van de bevolking heen, rangen en standen, ... Moeders zijn moeders met al hun gevoelens, of het nu prinses Mathilde is of een dakloze alleenstaande moeder.
'Is het een tweeling?', vroeg ze. 'Neenee', antwoorde ik 'maar er is wel maar 15 maanden tussen'. 'Bij ons is er ook maar 13 maanden tussen onzen David en de jongste', zei ze... 'Zwaar hè, zo die eerste jaren', voegde ze er nog aan toe. 'Druk druk en altijd is er wel iets. En dan was ik nog altijd thuis voor hen'.
'Ja dat is zo', beaamde ik glimlachend. Het behoeft maar een paar woorden voor moeders onderling om elkaar te begrijpen.
'Veel succes nog met je mooie kindjes', zei ze nog toen ze even later vertrok, in de schaduw van haar bekende echtgenoot (met wie ik me uiteindelijk toch heb laten fotograferen. De gelegenheid was te opportuun ;)

De tijd ontglipt me. Ik heb er geen vat op.
Al bijna vier maanden is ze en het lijkt alsof ze gisteren pas geboren is.
Mijn verlof passeert en ik vind mijn 'thuistijd' steeds leuker.

Ze slaapt nog steeds naast me in bed, mijn kleinste prinses. Het (gelukkig gekregen) kinderbedje is wel mooi opgedekt, maar nog steeds onbeslapen. Ik vind het niet erg. Ze zal nog jaren in haar eigen bed moeten slapen. Ik geniet zo van haar. Het heeft wel iets verslavends. In slaap vallen terwijl ik naar haar kijk, gelukzalig glimlachend indommelen, proberen om haar niet constant te willen aanraken omdat ze zo geweldig schattig is (altijd, maar als ze slaapt nog meer), uiteindelijk toch voor een paar uur inslapen maar dat ergens ook weer jammer vinden omdat ik zo een paar uur niet naar haar mooie gezichtje heb kunnen kijken.
Een hopeloze verliefde is er niks bij. MOest dezelfde verslaving zich voordoen tussen twee volwassenen, zou er zeker sprake zijn van iets 'ongezonds', maar ik heb niet de indruk dat mijn overvloed aan warme liefde voor dat kind haar schade toebrengt, integendeel. Het geweldige aan baby's is dat je hen nooit TE veel liefde, knuffels en kusjes kan geven. Althans ik heb nog nooit iets gehoord over een studie die zou uitwijzen dat dit vroegkinderlijke trauma's zou kunnen uitlokken.
Gelukkig maar. Zo kan ik zonder schuldgevoel verliefd zijn op mijn laatste baby'tje en haar overstelpen met liefde.

Vannacht hadden we voor 't eerst een logie. Een vriendinnetje van Sarah bleef slapen. Voor het vriendinnetje de eerste keer dat ze elders ging slapen, voor Sarah de eerste keer dat ze 's nachts in haar nieuwe kamer sliep en dan nog eens niet alleen. Allemaal spannend, maar het is reuzegoed meegevallen. Na eerst wat gediscussier over wie er boven in de hoogslaper zou slapen, werd het compromis om dan maar samen benden te liggen met een matras naast het bed. 's morgens zouden ze dan nog eens keertje kunnen spelen op het bovenste bed. Babyfoon aan. Slaapwel.
Beneden met de mama en papa van het vriendinnetje nog een theetje gedronken, ondertussen geboeid gekluisterd aan het gefezel dat door de babyfoon kwam. Heerlijk. Men kon er zowaar al typisch meisjes-gefluister in herkennen ;)
'Shht, niet zo luid. Waar is mijn pop? Ik kan niks zien, spijtig.'
Een klein halfuurtje later was het stil. Even stilletjes gaan kijken... ja hoor... ze sliepen :) En wel tot 8u deze morgen, toen de babyfoon weer geluid registreerde. 'Nee, dat is mijn pop.' geschuifel, gelach, gefezel, ... 'Papa, wij zijn wakker!'

Heel leuk was het. Met koffiekoeken zijn haar papa en mama haar komen halen. Kids weer zoet met spelen (wat het bezoek van een vriendinnetje al niet kan betekenen. Opeens konden ze SUPERgoed en lang spelen) en de mama's en papa's lekker lang en uitgebreid ontbeten. Van de gigantische hoeveelheid koeken, bleven er enkele uren later nog maar twee over. Oeps. Weer slecht voor de lijn, maar het was UITERST gezellig en zeker voor herhaling vatbaar. Dus meteen een nieuwe afspraak gemaakt !

Maar dan moest vriendinnetje vertrekken. Geschreeuw, geween (was ik even 'blij' te zien dat het 'vertrek'moment er ook daar vrij identiek dan bij ons aan toeging. Niet dat je ouders vervelende kinderen toewenst, maar het is wel af en toe 'bevestigend' om te zien dat bepaalde eerder irritante peuter/kleuter-karaktertrekken blijkbaar nogal universeel zijn ;)...
OPeens herinnerde ik me haarfijn hoe ik me vroeger voelde toen ik moest vertrekken wanneer we ergens waren of wanneer er bezoek vertrok van bij ons thuis. Dat gevoel van 'leegte', van 'weer alleen' over te blijven. Vaak heb ik moeten wenen toen mijn vriendinnetje weer wegging of toen mijn nichtjes weer vetrokken. Dan had ik weer enkel mezelf om op terug te vallen. Stikjaloers was ik toen dat die anderen niet alleen thuis waren en broer(s)/zus(sen) hadden om nog mee te spelen. Toegegeven, dat was wellicht wat geromantiseerd, maar toch merkte ik daarnet ook dat verschil. Vriendinnetje vertrok snikkend met haar ouders. Sarah zwaaide nog na met een betraand gezichtje, maar richtte zich nadien naar Esther en ze gingen weer samen spelen. Snel vergeten.
Het was een mooi en ontoerend tafereeltje (voor mij dan toch). Net of het maakte die eenzame 'pijn' goed die ik als kind zo vaak gevoeld had.
Gelukkig en blij ben ik toch met meerdere kindjes. Het is een pak drukker dan een enig kind, maar van een onschatbare waarde.

Keuzes maken

Zonet (speciaal voor meter Zjoske en voor alle anderen van wie ik die vraag of opmerking, zo je wil, in het verleden al eens gekregen heb ;) nog eens nagedacht over het het feit of het wel OK is om peuters/kleuters al te laten kiezen of hen bepaalde keuzemogelijkheden aan te reiken. Of er een bewuste pedagogie achter zit? Nee dus. Hoewel ik vaak wordt aangesproken op mijn pedagoog-zijn (jij zal het dan wel weten zeker?), voed ik mijn eigen kinderen niet op met de boekjes in het achterhoofd. Ik denk er wel over na. 's Avonds, wanneer ze in bed liggen, overschouw ik meestal mijn dag en denk ik wel vaak van : 'dit was niet goed', 'dat was niet consequent genoeg', maar ook wel 'dat was toch echt te streng', 'waarom was ik daar nu zo boos voor' en vooral (zeker met die Esther-puber in huis ;) : 'heb ik vandaag eigenlijk wel eens iets positiefs gezegd of heb ik weer de hele dag lopen 'nee'' en 'blijf daar af!' roepen'?
Maar doorheen de dag ben ik bitter weinig pedagoog en vooral heel erg mama. Mama die dag in dag uit tussen baby, peuter en kleuter met al zijn mooie maar ook erg vermoeiende facetten zit en, hoewel het huismoederen me tegenwoordig erg goed schijnt af te gaan, het is vaak ook erg slopend om elke dag opnieuw voor dezelfde zorgtaken te staan. Elke dag de aankleed-strijd, de haarkam-strijd, de eet-strijd, de pamper en WC-strijd en dan hebben we het nog niet over het in goede banen leiden van de ruzies over speelgoed, over welke film ze zullen kijken en over wie waar gaat zitten aan tafel en in de auto... elke dag opnieuw... soms een paar keren...

Ik had het me voor ik kinderen had zeker anders voorgesteld. Natuurlijk zou ik consequent zijn, natuurlijk zouden ze dit of dat niet moeten proberen, natuurlijk zouden ze altijd moeten luisteren en natuurlijk zouden ze niet al op hun twee jaar de keuze hebben wat ze zouden gaan aantrekken. Natuurlijk niet...
Gewapend met mijn eigen strenge opvoeding en de gedagstherapeutische regels (a la supernanny) uit mijn studies, zou ik zeker superkinderen hebben die een goede opvoeding zouden krijgen. Of wat ik dan al onder een goede opvoeding verstond. Ik had toen wel mijn ideeën over hoe ik het zeker NIET zou doen en kon worstelende ouders met schreeuwende kinderen aan de kassa ook wel met enige vooroordelen bekijken.

Ik ben wel wat milder geworden ondertussen. NIet alleen is de opvoeding die ik dacht te geven er één die geen rekening houdt met verschillende kinderen in verschillende leeftijdsfasen, met verschillende temperamenten, met het dagdagelijkse 'zelfde' en vooral niet met de chronische vermoeidheid waardoor je al héél erg sterk moet zijn om niet eens af en toe te verstranden in een opvoeding die nog maar een schim is vna je oorspronkelijke ideale pedagogie en waarin je wel eens zegt van : 'OK dan, maar stop dan met wenen' (tussen haakjes dit is me nog niet overkomen in de hierboven beschreven klassieke kassa-situatie ;) Het schoolvoorbeeld van toegeven op het moment dat je kinderen de winkel bij elkaar schreeuwen is me tijdens mijn studies danig ingepeperd als 'helemaal verkeerd' en 'het begin van het einde' dat ik er tot hiertoe in geslaagd ben daar alvast NIET aan toe te geven). Nee, het venijnige van dat dagdagelijkse opvoeden zit hem in kleinere dingen. Zoals bijvoorbeeld dat aankleden. Niet erg om voet bij stuk te houden als je het maar een paar keer hoeft te doen (overigens zullen ze zich dan ook beter laten aankleden, als het bij iemand is die het niet dagelijks doet), maar dat 'elke dag'.... Dat telkens weer truukjes zoeken en afleidingsmanoeuvres om zonder teveel tegengepruttel en weglopen de kinderen aangekleed te krijgen, dat maakt het vermoeiend. En dan begint het. Natuurlijk begin je eerst met 'dit doe je nu gewoon aan'. Punt. Maar het is echt (en ECHT) een illusie dat peuters op een bepaald moment niet gaan tegenwerken en hun eigen willetje beginnen te krijgen over allerlei dingen (dus ook over kledij.)
Het argument van 'wij hadden in onzen tijd niks te willen' en 'we zouden niet eens durven om te protesteren', zolang je maar voet bij stuk houdt, klopt natuurlijk wel. Zo ben ik zelf ook opgevoed. Ik zou niet eens gedurfd hebben... (hoewel ik dan wel spreek over een latere leeftijd, want welke wensen ik durfde te uiten toen ik een peuter was, dat ben ik wel vergeten). Maar in alle eerlijkheid : dat 'niet durven' had (althans in mijn geval) ook wel veel te maken met pure angst. Angst om de reacties die zouden volgen. 'Respect voor je ouders', werd er mij ingelepeld. 'Weten wie de baas is en je plaats kennen'. En dat begin uiteraard bij van jongs af aan te laten zien wie de baas is. Keuzes laten (en zeker zo jong) hoorde daar niet bij.

HIer heb ik wel over nagedacht voor ik kinderen had : ik wilde mijn kinderen toch wel wat meer vrijheid meegeven én meer keuzemogelijkheden. Ik wilde vooal niet dat ze niet zouden durven gaan tegenspreken uit 'angst'. Op zich is zich afzetten tegen de ouders een heel 'normaal' onwikkelingsproces dat je uiteraad wat moet kanaliseren, maar heus niet helemaal hoeft af te blocken. Je kinderen bijstaan in het maken van keuzes, zelfs op hele jonge leeftijd, maakt volgens mij dat ze sterker in het leven kan staan in de zin van : 'zelfbewust' en dat ze leren dat kiezen ook telkens verliezen inhoudt. Dat het leven een aaneenscakeling is van keuzes en dat ze van hun ouders ook de kans krijgen om te kiezen. Doordat je je kinderen af en toe eens laat kiezen, zeg je ook impliciet dat je hen 'vertrouwen' geeft om dit of dat te doen en het andere te laten en daar ook achter te staan.

UIteraard geldt dat voornamelijk voor 'grotere' keuzes, voor later, zoals een studierichting, een bepaalde levensweg, een idee dat ze willen uitvoeren, ...
Maar volgens mij begint het 'leren kiezen' al erg jong. In die zin sta ik wel achter het gegeven van 'een peuter laten kiezen', zij het dan op hun niveau en erg beperkt, zoals hun kledij, maar die idee had ik niet in mijn hoofd toen ik de eerste keer zei van :'OK, kies dan zelf hè, die broek of die broek'. Neen, dat kiezen is ontstaan doordat ik proefondervindelijk heb vastgesteld (ooit moet ik dat ook wel in een boek hebben gelezen) dat het heel erg goed werkt als je peuters en kleuters laat kiezen, of beter gezegd : dat je het het gevoel geeft dat je hen laat kiezen.
Natuurlijk geef ik hen nooit carte blanche over hoe ze zullen rondlopen (het zou wat zijn ;), maar een keuze uit twee (of maximum drie) stuks (waarvan IK zelf vind dat ze verantwoord zijn - qua temperatuur, kleur, textuur e.d. Of als we in de winkel zelf zijn - qua prijs of afgaande op wat ik vind dat er nog dient gekocht te worden), vind ik geen probleem. Het feit dat ze zelf kiezen tussen de gele of de rode T-shirt die beiden OK zijn en beiden passen op de jeansbroek die ze aanhebben, maakt dat ze zonder morren de T-shirt aandoen (en belangrijker : dat ze hem aanhouden) en dat ze dubbel zo snel aangekleed zijn dan dat je hen probeert te wringen in het exemplaar waar ze die dag GEEN zin in hebben. Noem het dus gerust ook gemakzucht, maar dan een soort waar ik me niet zo schuldig over voel en dat ik - mits wat nadenken hoe het precies te formuleren - dan ook nog eens perfect pedagogisch kan verklaren ;)

To zover mijn betoog. Of het pedagogisch een goede zet zal zijn, zal wellicht pas blijken over een jaar of 20 of misschien als ze zelf kinderen hebben en me al dan niet zullen verwijten dat ze mijn opvoeding 'te los' vonden, maar tot zover is het aan mij om bepaalde keuzes ;) te maken.

Een namiddagje in het kindermuseum

'NOG', zegt Esther.
'NOG', zegt ze, terwijl ze haar bordje naar voren schuift.
Ze is helemaal 'terug' na zes dagen gedwongen vasten omwille van een venijnige keelontsteking die haar niet de zin naar eten ontnam, maar wel de mogelijkheid tot pijnloos slikken. Ik moet lachen. Eindelijk eet ze weer. In de zes voorbije dieet-dagen, gedroeg ze zich vervelender dan een puber. (en dan misschien ook nog eentje die iets niet mag wat ie eigenlijk heel graag wil). Een puber. Dat is wel het juiste woord. Nou ja, een PEUTER-puber dan nog maar, maar wel eentje die kan tellen. Als dit een voorbode is voor de échte puberteit, dan staan we er goed voor (ahum).
Naast veel zeuren en wenen, is haar gedrag minstens dat van een 14-jarige waard.
Met een uitgestreken gezicht kijkt ze me aan als ik haar een standje geef. Het klassieke 'als je binnen drie tellen dit of dat niet doet dan...', heeft weinig effect. 'Ik tel tot drie : 1, 2, 3'.... 'Vier', antwoordt ze stoïcijns terwijl ze gewoon voortdoet met wat ze bezig is. Ik voel een glimlach opkomen, maar heb tegelijk heel veel zin om haar achter het behang te plakken. Potverdorie slim kind, daar heeft ze me weer liggen.
Ook het fysiek aanschouwelijk maken van haar 'plaag'-gedrag bereikt zelden het beoogde effect. Laatst zat ze in Mirthe haar oor te peuteren. Nu is Mirthe een héél makkelijk kindje en laat zich ook meestal met enig plezier betasten en be-aaien door haar grote zussen, maar dat oor-peuteren vond ze blijkbaar toch maar niks en dat liet ze ook horen. 'Stop daarmee Esther. Zusje vindt dat niet leuk'. 'Maar jawel, zusje vindt dat WEL leuk'. 'Jij vindt het ook niet leuk dat er in je oor gepeuterd wordt', zeg ik, terwijl ik met een toch ergerlijke 'zachtheid' mijn vinger in haar oortje stop. 'Jawel dat is leuk', zegt ze met een uitdagende blik van 'nu had je toch iets anders verwacht hè'. Gotver***** 'Laat de baby gewoon gerust', verhef ik mijn stem. 'Maar MIrthe vindt dat wel LEU-EUK', antwoordt ze, met zo'n 'leu-euk' zoals in 'stop met zagen moeder'.
Elke pedagogie blijkt van haar af te glijden. Ik moet even diep ademhalen alvorens min of meer kordaat de relax inclusief baby MIrthe te verzetten zodat ze niet meer kan oor-peuteren bij haar zusje. Luid geween. Gebrul. Gesnik. 'Ma ik ga da ni meer doe-oen'.
Jammer. Pech gehad. Ik ga niet de duimen leggen voor een kind van twee. Wat denkt ze wel.

'Pakken', snikt ze nog steeds terwijl ze aan mijn been hangt. 'Ja ja, nu is het pakken' zeg ik. (Wellicht is dat het punt waarin ze toch nog verschilt van de échte pubers. Gelukkig toch maar.) Ik negeer ze nog wat. Na enkele minuten gaat ze weer spelen en zijn zowel baby Mirthe (en haar oortje) als haar drang naar gepakt worden vergeten. Ik zucht. Het ouderschap is veeleisend en vermoeiend, maar des te dankbaarder als je merkt dat er na 100 herhalingen en berispingen toch eindelijk IETS blijkt door te dringen. Elke dag opnieuw....

Het moet voor mij ongetwijfeld de meest vreemde jaarwissel geweest zijn tot hiertoe. MIsschien ook best wel een beetje eenzaam, hoewel gezien de omstandigheden eigenlijk heel 'normaal'.
Na begrafenis en koffietafel nog even langs oma&opa geweest en daar gegeten in een poging toch een beetje een 'feest'gevoel te creëren. Deels is dat wel wat gelukt, maar door de vermoeidheid van een zware dag bij de kindjes (en ook wel bij ons) zijn we al weer vroeg richting Brussel afgezakt alwaar we eerst de kids in bed hebben gestopt en daarna voor de TV zijn geploft. Het kan aan mij liggen, maar ik vond in feite niks het bekijken waard. Niet verwonderlijk bedacht ik achteraf : de meeste mensen feesten immers en kijken helemaal geen TV. Maar je zal maar eens geen familie en vrienden hebben of, zoals wij dit jaar, geen feestje hebben en ook geen reden tot feesten. Rond een uur of 23.15u zag ik Henri wat kussens bij elkaar schuiven waar hij vervolgens zijn hoofd oplegde. Met andere woorden : hij ging voor TV LIGGEN. Geen goed idee, of, zo je wil, een prima idee als je ten minste snel wil inslapen. Het was misschien een gevoel, maar ik had de indruk dat hij begon te snurken voor hij nog maar het hoopje kussens bereikte. Drie 'lange' kwartieren heb ik nog naar onze beeldbuis (hoewel sinds onze nieuwe flat-screen in feite helemaal geen 'buis' meer. Sommige woorden en uitdrukkingen moeten in feite van tijd tot tijd worden ge-update) gestaard en gezapt van het ene zogezegd grappige programma naar het andere. Toegegeven misschien heb ik af en toe wel eens geglimlacht terwijl mijn echtgenoot met toenemende debibels verder wegzakte in zijn slaap.
3, 2, 1 : Gelukkig NIeuwjaar... !!!
Tot 12u heb ik het volgehouden, zo alleen voor de TV. (Ik zit wel vaker alleen voor de TV. In feite bijna altijd, maar het gegeven dat je soms 'eenzamer' met twee kan zijn dan alleen, was op dit oud-nieuwtafereeltje volledig van toepassing)
"Gelukkig nieuwjaar Heidi".
Gordijntjes nog even opzij voor wat vuurwerk van in de buurt. Niets wat de moeite waard was, maar ik zou toch niet slapen met die knallen.
Even getwijfeld of ik Henri zoou wakker maken zodat we samen naar boven konden, maar mezelf bedacht. Wellicht was het beter voor ons allebei dat we deze nacht apart zouden slapen. Voor hem omdat hij vaak weer klaarwakker is wanneer ik hem wakker maak en hij dan misschien niet meer goed zoou slapen of zou gaan piekeren terwijl hij zijn nachtrust na een emotionele dag en een lange rit wel kon gebruiken en voor mezelf omdat het slapen naast een snurkende echtgenoot meestal niet geweldig lukt.
Ventje toegedekt met een deken en zelf maar naar boven getrokken nog steeds onder 'knallende' begeleiding.
00.05u. 1 januari. 2011... Beetje onbevattelijk. Weer een nieuw jaar. Wat zal het brengen...?
OOrstopjes ingestoken (normaal voor snurkende echtgenoot, nu tegen de knallen). Slaapwel.
Gelukkig nieuwjaar !