NOg minder dan anderhalf uur en ik heb er de volle 40 weken zwangerschap op zitten. Nooit gedacht dat ik die 20e september zou halen, hoewel heel veel mensen mijn bezorgdheid omtrent een eventuele vroeggeboorte altijd wel weggewaaid hebben met een 'straks ga je nog overtijd'. Nou ja : beter om die 40 weken toch uit te doen, dat blijf ik vinden, dus ERG vind ik het zeker niet, maar laat ons zeggen : het is nu toch wel stilaan welletjes geweest. Baby-in-de-buik is (gelukkig wel natuurlijk) nog altijd heel actief, maar op een ondertussen echt ongelofelijk pijnlijke manier waardoor er continu vanalles 'klem' lijkt te zitten daarbinnen. Een duw op de blaas, een stomp in de darmen, een por in de ribben en een grote druk op de maag, waardoor ik eigenlijk de laatste dagen ook weer erg misselijk ben.
De fysieke ongemakken beginnen wel wat door te wegen, hoewel ik geen enkele reden tot klagen heb, want ik doe nog steeds alles wat ik wil doen in feite, zij het dan wel op een iets trager tempo of met wat meer gezucht en gepuf. Maar eigenlijk ben ik gewoon ONGELOFELIJK benieuwd ook naar dat kleintje. Verbaas me d'er zelf ook over dat ik dat nu bij de derde precies het meeste heb. Misschien omdat ik weet wat er me te wachten staat en hoe het zo wat gaat lopen (of ongeveer toch). Het voelt alsof de band er al meer is, hoewel ik haar ook nog moet leren kennen. Misschien is het omdat ze al een hele zwangerschap veel bewuster deel uitmaakt van ons gezin. Sarah spreekt al MAANDEN over het nieuwe zusje en het lijkt alsof ze gewoon enkel nog geboren moet worden om daarna direct te gaan participeren in ons gezinnetje. Soms is het alsof ze er al is, maar ze is er nog niet...

Vandaag zag Sarah opeens dat mijn navel niet meer echt een diep putje is, maar er eigenlijk bijna uitstulpt door de omvang van mijn buik. 'Navel weg?' vroeg ze, dus ik probeer haar uit te leggen dat het putje nu even weg is omdat mama een dikke buik heeft en dat het putje nadien wel terugkomt als baby uit de buik is. Voldoende informatie om te besluiten dat baby langs die navel naar buiten zal komen. 'Kijk papa, baby is er bijna uit', zei ze nadien terwijl ze Henri mijn navel aanwees.
Logisch natuurlijk dat ze dat denkt, maar wel grappig ;)

Ik begin steeds beter te parkeren, al zeg ik het zelf ;) Na vier jaar officieel woonachtig te zijn in het Brussels Hoofdstedelijk gewest, ondertussen dagelijks een kind naar de school te brengen en regelmatig eentje naar de kribbe - twee plaatsen waar telkens bijzonder weinig (lees : meestal geen) parkeerplaatsen zijn en al zeker geen twee plaatsen achter elkaar zodat ik voorwaarts in de plaats kan rijden - lukt het me steeds beter. Niet vanzelf uiteraard, maar omdat ik mezelf verplicht van de uitdaging aan te gaan in het enige plekje te gaan staan dat ik in de hele straat kan vinden. Vroeger zou ik een blokje zijn omgereden, maar met twee kinderen, een dikke buik en vooral door de permanente race tegen de klok die ik uitvoer, kan ik me moeilijk nog permitteren van een paar honderden meters te gaan omrijden. Dus : proberen te parkeren dan maar, en het lukt steeds beter. Pas op: ik vind het nog steeds niet leuk als er een file auto's achter me staat te wachten omdat ik moet parkeren en het is dan al helemaal gênant als je een paar keer moet proberen. Liever probeer ik uiteraard in een ietwat rustige straat waarbij ik dan ook nog eens goed gekeken heb dat er geen auto's achter me zitten. Dat zijn ook de momenten waarop parkeren het beste lukt.
Ik ben in elk geval ook wel een klein beetje fier dat ik het door een toename aan ervaring ook effectief beter begin te kunnen en vooral dat ik mijn auto kwijt geraak op plaatsen waar ik vroeger - uit angst en onzekerheid - was voorbijgereden, op zoek naar een grotere plaats verderop. Het heeft me in elk geval al ettelijke minuten doen besparen en heeft er al meermaals voor gezorgd dat ik net voor het belsignaal met Sarah de schoolpoort haal, in plaats van net te laat.

Verder hier vandaag wel redelijk wat buik-activiteit. De 'ergste' (hoewel je amper van 'erg' kan spreken) dag tot hiertoe. Echt wel voorweeën, maar helemaal niet regelmatig en eigenlijk ook niet zo geweldig pijnlijk. Kan nog alle kanten op.
Nog drie dagen te gaan. Ik hoop nog steeds dat het binnen de 40 weken termijn kan, maar die kans wordt wel steeds kleiner ;)

Vandaag wordt mijn voorlopig nog steeds jongste dochter 2 jaar. Zo'n verjaardag is toch telkens een moment waarop je toch even terugdraait naar die bewuste dag. Naar de bevalling, hoe ze begon, hoe het voelde toen dat glibberige hoopje mens op je buik werd gelegd, hoe je in totale vervoering keek naar wat voor iets perfects er toch weer uit je buik was gekomen. Overweldigend... Een beetje een ontastbaar moment ook. De paar dagen na zo'n geboorte leef je toch precies in een soort roes. Vaak merk ik bij andere vrouwen dat ze wel graag over hun bevalling en de periode erna vertellen. Dat geldt zeker ook voor mij. Niet dat je het steeds wil vertellen, maar met dat je het je steeds opnieuw voor de geest probeert te halen, wordt de vage 'film' van die eerste momenten met je baby, als het ware telkens toch wat duidelijker en bevattelijker. Althans zo voel ik het een beetje aan.
Vandaag was dus zo'n dag van terugblikken op dat intense moment toen Esther in ons leven kwam. Om 8.38u keek ik naar de klok en dacht van 'nu was ze er'... MIsschien heb ik er ook wel meer aan gedacht nu ik opnieuw voor een bevalling sta. OK, de pijn van 'barensweeën' op zich vergeet je wel (net zoals elke pijn als die gepasseerd is trouwens), maar het gevoel dat ik erbij had, is toch nog niet verdwenen. TOen ik vandaag dus die 8.38u op de klok zag, dacht ik er ook wel even bij van : 'Oef, toen was ik er vanaf'. Heel stiekem zou ik toch wel weer willen doorspoelen nu naar dat moment van de oerkracht van de laatste perswee waarmee je dat kindje uit je lichaam perst. Vraag me af wanneer het weer zover zal zijn. Echt lang kan het nu toch niet meer duren?

Anyway, twee kindjes die op 16 september geboren zijn, zal er ook niet inzitten. Misschien beter toch ook maar voor hen. Ze zullen nu al veelal samen gevierd worden, maar eens ze wat ouder zijn, zullen ze wellicht toch blij zijn dat ze toch elk ook nog 'hun' dag zullen hebben.

Ik probeer stilaan echt afscheid te nemen van mijn dikke buik. De laatste toch wel...
Ik weet zeker dat ik hem weer ga missen en dat ik na een tijdje ook wel weer graag zwanger ga willen zijn, maar ergens komt er een punt (of beter gezegd : een kinderaantal) waarvan je denkt : nu is het toch netjes geweest. Zolang ze klein zijn, lijkt het allemaal nog eenvoudig. Als ik denk aan binnen een jaar of 10 -12wanneer er hier omzeggens 5 volwassen zullen gaan rondlopen, denk ik toch van : zo is het wel genoeg. Hoewel ja, ik ben voor mezelf nu al tal van rationele redenen aan het bedenken waarom dat echt wel zo zou zijn.
Ergens word ik heel weemoedig als ik denk aan het feit dat het binnen enkele uren of dagen echt gedaan is met zwangeren. Een keer het hier 'in gang' gaat schieten, is het voorbij. Het enige wat je denkt tijdens een bevalling is immers dat kind er zo snel mogelijk uitkrijgen. Een beetje de keerzijde wel van dat één-zijn met je ongeboren kindje. Ik heb het drie keer erg fijn gevonden, die dikke buik met dat stampende kindje en het voelt aan alsof ik echt niet klaar ben met dat heerlijke zwangere gevoel. NOu ja, misschien zijn het wel de hormonen... we zullen het daar maar op houden.

Vanavond heb ik bijvoorbeel echt zo'n beetje een down gevoel erover. Misschien niet geheel toevallig ervaar ik sinds een aantal uren wel wat 'gerommel' in de buik. MIsschien is het voor vannacht, of morgen, maar misschien duurt het ook nog DAGEN... ! In elk geval neemt de spanning hier toch flink toe.

Ikea (deel 1)

Ze mogen zeggen wat ze willen, maar de IKEA is een heerlijke winkel :)
Vanmorgen heb ik wat ze noemen geprofiteerd om kinderloos en op een maandagvoormiddag in zwangerschapsverlof nog eens een bezoekje te brengen aan deze meubelgigant. Weliswaar niet direct voor de meubels an sich. Wél om er een aantal op te meten (overigens wel in functie van de kinderkamers), maar (nog) niet om ze mee te nemen. Het doel van mijn kinderloos bezoekje was eerder om eens wat te snuisteren en ideeën op te doen bij de vele bakken vol fijne spulletjes die je tussen de mooi gepresenteerde kamers vindt. MIsschien iets kleins kopen...
Zonder kinderen op schok of niet, bij de kinderafdeling was het het moeilijkst om me in bedwang te houden. Dit zouden ze wel leuk vinden, en dat ook, en dat ook... Mmmmm... Zelfs baby-in-de-buik kon niet aan mijn oprukkende koopwoede ontsnappen. NOg maar een schattig fleecedekentje, of twee, of drie... (Hoeveel had ik er nu eigenlijk ook al weer thuis?).
Wat me blijft verbazen in IKEA is toch telkens weer al dat volk. Dan ga je op een maandagmorgen, maar toch zijn er mensen, veel mensen. Natuurlijk niet zo veel als op een zaterdag, maar toch relatief druk... voor een maandagmorgen...
Ik zag vooral mama's met baby's, peuters, zelfs kleuters (ik zou het nooit doen, maar sommigen opteren een tripje naar IKEA tijdens de schooluren boven een schooldag waarop ze zouden kunnen gaan winkelen ZONDER kinderen, maar kom). Ook wel oma's met kleinkinderen, of meerdere oma's tesamen die druk hun ideeën spuiden over wat ze zouden kopen eens kleinkind-liefgroot genoeg zou zijn voor een eigen kamer in hun huis. Ze gingen er helemaal in op. Misschien wel heviger dan ze ooit voor hun eigen kinderen tekeer gingen.
Weinig papa's en mannen te zien. De klassieke rolverdeling schijnt nog steeds hoogtij te vieren. Meneer gaan werken terwijl mevrouw zich met de baby een weg probeert te banen door de dagen die samen met een baby toch allemaal een beetje op elkaar gelijken. Ik heb het ook gedaan en zal het wellicht weer doen. De dag wat opvullen met iets anders dan enkel eten geven, troosten, sussen en pampers verversen... De IKEA : wat een oplossing ! :)
Anyway, toen ik bij de kassa kwam en al mijn arikelen op de band legde, vreesde ik al dat ik mijn intentie van enkel 'iets' te kopen ferm had overschreden. Ik schrok dan ook niet helemaal van het bedrag dat de vriendelijke jobstudent me aanrekende, maar moet spontaan toch iets in de aard van 'Oei, ik kwam enkel voor een kleinigheidje' gezegd hebben. Hij glimlachte en antwoordde 'Ja, mevrouw, dat is IKEA hè'. GOed gedrild al, die jobstudent... :)
Met pak en zak terug naar de auto. Af en toe wat blikken van mijn zware zak naar mijn dikke buik. Ik glimlach ze allemaal weg. Heel doelbewust zet ik er flink de pas in. Totaal bezweet (waar komt opeens die 24 graden vandaan?) zit ik even later in de auto. Misschien toch wel wat te hard gestapt, denkt mijn bekken...
Na een korte middagsiëst, besluit ik Sarah te gaan halen met de buggy. Wat een idee. Wat ik al een paar maanden probeer te vermijden, durf ik nu weer aan. KOrdaat stap ik in een voor mijn toestand veel te hoog tempo naar de school waar ik net op tijd (ook weer helemaal bezweet en ik had me nog net een nieuw T-shirt aangetrokken) aankom. Ze is blij dat ik met de buggy ben. Tot hiertoe is dat voorrecht enkel voor oma geweest. Van de school stap ik naar de winkelstraat waar ik nog enkele kleine boodschappen wil doen. Even. Snel...
Blijkbaar ben ik niet de enige met dat idee. Vele (weeral) mama's combineren hun uitje naar de schoolpoort met een boodschapje en de wachtrijen aan de kassa zijn immens. Sarah wordt er lastig van, maar ik vind het niet zo erg. Ik ben lang niet de enige met een vervelend kind aan de kassa.
Veel later dan verwacht beëindig ik mijn shop-sessie van de dag. Tijd al weer om ook Esther te gaan ophalen.
Bijna 2,5u later dan mijn vertrek naar de school, kom ik geradbraakt thuis. Een kind in de buggy, een kind er achter op, een dikke buik en een enorm pijnlijk bekken.
Gelukkig zijn ze even zoet met de nieuwe spoorbaan die ik gekocht heb in de IKEA en kan ik even gaan zitten.
Je kan niet zeggen dat ik niet mijn best doe om de bevalling te bespoedigen, maar het enige wat ik voel na een dag rechtstaan, wandelen en slenteren is overal pijn, maar (nog) geen enkele wee. Nog 6 dagen te gaan...

En 11 september ging ook voorbij, gelukkig toch maar...
Vandaag een typische 'at-home-day'. UItslapen (nou ja) en zodra kids wakker zijn nog even met z'n vieren in bed, net zoals we dat een hele grote vakantie gedaan hebben. Ook nu weer realiseer ik me dat er voor vijf eigenlijk geen plaats is in het grote bed. Een rustige voormiddag met pannenkoeken, wat binnen spelletjes spelen en hier en daar een huishoudelijk klusje. Na het middagslaapje een uitje naar de winkel. We passeren een overvol speeltuintje, eentje waar we vroeger ook vaak naartoe gingen toen onze tuin nog niet in orde was. De meiden zeuren even, maar zijn snel overtuigd dat onze eigen glijbaan en schommel veel leuker is, gezien ze daar niet hoeven te wachten op hun beurt, dus dan maar meteen de eigen tuin in na die boodschappen. Ze zijn door het dolle heen (ook Esther, ondanks een flinke diarree eerder op de dag) en lopen achter elkaar, klimmen op de speeltoren en maken taartjes in de zandbak. Ondertussen is baby-in-de-buik heel erg actief en heb ik ongeveer de ene harde buik na de andere, maar er zit geen regelmaat in en is ook absoluut (nog) niet (zo) pijnlijk. Weer veel te laat liggen ze uiteindelijk in bed. Morgen nog een feestje in het 'verre Limburg' (een achttiende verjaardag, hemel, waar is de tijd... ;) weliswaar wel met het valiesje in de koffer, je weet maar nooit.

Nog steeds windstil hier in de buik, hoewel vandaag in vergelijking met de afgelopen dagen toch precies wat meer 'activiteit'. HIer en daar zal er wel iets aan het beginnen zijn, maar of dat beginnend stadium lang zal aanslepen of niet, zal de komende dagen hopelijk snel duidelijk(er) worden. 10 september zal het niet zijn dus en als ik even mag kiezen (maar dat kan ik natuurlijk niet) misschien toch ook liever niet 11 september, gezien de toch niet zo aardige connotatie met die datum. Vanavond dan toch maar geen stimulerende activiteiten ;) Er zijn sowieso al meer dan harde buiken genoeg geweest dit afgelopen etmaal.

Verder vandaag maar eens wat administratie in orde gebracht. Een aantal aangetekende zendingen gedaan met de opzegging van wat overbodige abonnementen die ik hier nog had lopen. Boekenclub, pakketjes die toekwamen voor de kinderen, ... Allemaal leuk wel, maar niet echt nodig en gezien de status onzer beider spaarrekeningen, iets waar we toch beter de centjes niet (meer) naartoe kunnen laten gaan. Er zijn belangrijker dingen in het leven...

Overigens vlotten de werken op onze zolder wel goed. De schilder die we hebben levert goed werk. De kamers (de paarse en de blauwe ;) zijn zo goed als af. Sarah kijkt erg uit naar haar nieuwe kamer. Ze is vooral heel bezorgd om haar nachtrust en vraagt zich af of ze toch niet te veel zal wakker worden van het gehuil van haar nieuwe zusje zolang ze nog op hetzelfde verdiep slaapt. Maar het valt nog maar te bekijken of ze nog steeds zo enthousiast zal zijn eens ze daadwerkelijk naar de zolder verhuist en aldus een stuk verder van mama en papa zal komen te liggen.

En verder ben ik al een halve dag zwaar geschokt en onder de indruk van dat gruwelijke nieuws van de commissie Adriaenssens.
Meer woorden zijn hier niet voor...