Borstvoeding

Het is zover... na ruim twee weken ruik ik helemaal naar borstvoeding. De weeë geur zit precies overal. IN het bed, op mijn nachtkleed, op mijn t-shirt, op mijn pull. De boel wassen brengt slechts heel tijdelijk enig soelaas, want het behoeft maar een nacht - wat zeg ik : een paar minuten - om weer te gaan 'lekken' en alsdus weer helemaal 'onder' de melk te zitten. HOe prachtig de natuur ook in elkaar zit en hoe fantastisch het ook moge zijn dat je met je eigen melkproductie een baby kan laten groeien, de natuur heeft toch één klein foutje gemaakt. Het feit dat wanneer de baby aan de ene borst 'hangt', tegelijk ook de andere borst alvast al vol melk begint te lopen en na enige tijd ook gewoon gaat 'mee-lekken' is toch een beetje vervelend. NIet alleen is het een lastige zaak omdat je continu vol lek-sporen op je T-shirt zit, het is nadien ook knap vervelend dat je in onevenwicht loopt met een lege borst en een volle borst, want baby-lief drinkt natuurlijk geen twee borsten leeg (of toch nog niet). Het voelt soms zo onstabiel dat ik me afvraag of het voor buitenstaanders ook te zien is dat ik rondloop met aan de ene kant vrijwel een cupmaat meer dan aan de andere kant. Vast wel denk ik zo... maar ze zullen het me natuurlijk niet komen vertellen.
Aan de andere kant ( naast de eerder vervelende en soms genante kant) is die borstvoedingsgeur ook zo iets heel eigen aan kleine baby's en vind ik zelfs de borstvoedingskaka nog wel iets 'hebben'. Het is een geur die je ook meteen weer vergeten bent eens je geen borstvoeding meer geeft en je kleine spruit ook wat anders gaat eten dan enkel mama-melk.
Maar je bed en je -shirts blijven wel properder en je stopt met ruiken van jezelf en van die verse, opgedroogde, gestremde en overgegeven melk. Heerlijk toch die borstvoeding...

Onderweg

GIsteren voor het eerst een lange (nou ja) rit gemaakt in onze auto met een volle achterbank. Lekker vol, dacht ik elke keer ik achter me naar mijn drie meisjes keek. Hoewel een rit naar Limburg in se geen pretje is en best lang duurt om hen bezig te houden, overviel een gevoel van diep geluk me telkens ik hen bezig zag...

Het begon al met een gevecht om naast 'de baby' te kunnen zitten, vervolgens diende ik ongeveer 15 keer in evenveel minuten te zeggen dat ze (degene die zich een plaatsje 'in het midden' en 'naast de baby' had weten te bemachtigen) alsjeblieft met haar vingers NIET in de oogjes van baby mocht zitten en ook NIET in het mondje en dat ze in feite best gewoon helemaal NIET aan de baby moest frullen om nadien minstens elke vijf minuten achter me te kijken om te zien om mijn instructies ook effectief werden opgevolgd.

Door de radio dreunt al sinds de zomervakantie Sinterklaasmuziek. Gelukkig heeft de jongste nog niet van zulke anachronistische voorkeuren. Het geruzie op de achterbank over welk sinterklaasliedje op repeat moet is al erg genoeg. Met momenten zo erg dat ik met plezier genoegen neem met een K3-nummer dat als intermezzo tussen de sinterklaas en zwarte piet melodietjes op de CD staat. Bij het branden van de CD 'kindermuziek' moet ik misschien een vaag voorgevoel hebben gehad dat wanneer ik de liedjes netjes rubriek per rubriek had gezet, ik wel eens zwaar bedrogen zou kunnen uitkomen.

We hebben in elk geval de rit gehaald. Zowel heen als terug. Iedereen heeft intact de achterbank verlaten. De 'voorbank' daarentegen kon na drie uur wel geen stoomboot, schoentjes en kapoentjes meer horen, maar dat was een detail in het kader van een geslaagde dag :)

In een poging de tijd die ik voor mezelf heb zo nuttig mogelijk te besteden, zit ik met de jongste slapend op mijn arm en dit berichtje typend voor de computer, ondertussen 2 filmen tegelijk te volgen. Verschrikkelijk stom dat twee filmen die ik al enige tijd wilde zien nu net vanavond samen worden uitgezonden en ik ben nog niet zover willen meegaan in het digitale TV-tijdperk dat ik kan opnemen, stoppen en weer herbekijken om alzo in staat te zijn de ene film te volgen en de andere later te bekijken. Dus dan maar zappen van de ene naar de andere. VAn 'SM-rechter' naar 'The da vinci code'. Het lijkt eeuwen geleden dat ik het gelijknamige boek van Dan Brown heb gelezen. De verfilming lijkt een flauw afkooksel van de spanning die ik destijds voelde toen ik het boek las. Ik kan de gedrevenheid waarmee ik toen door het boek raasde, niet meer zo terugvinden. Misschien ligt het aan de film, misschien aan het feit dat ik hem zo nu maar half aan het volgen ben, misschien aan het feit dat er ondertussen een slapende baby op mijn arm ligt en twee boven, misschien kan ik me door vermoeidheid en andere beslommeringen niet meer zo goed laten meeslepen in een verhaal. HOedenook is het gepassioneerd lezen een van de dingen die op dit moment tot een vorig leven behoren. Het is misschien wel hetgene ik het meest mis. Zal ik me ooit nog wel eens in die mate kunnen verliezen in een boek zodat ik de hele wereld vergeet?

Mirthe 12 dagen



Twee zussen 'herontdekken' het babybadje

Twee weken geleden alweer dat ik de nacht in het ziekenhuis doorbracht met de wetenschap de volgende dag te bevallen. Twee weken geleden al... Twee weken geleden nog maar... Er lijkt al zoveel veranderd en ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was met twee kinderen. Laat staan dat ik me nog kan herinneren hoe het was toen ik er nog maar eentje had. Niet te geloven dat ik dat toen zo moeilijk vond, het zorgen voor een baby'tje, voor één baby'tje...
De 'drukte' van toen is in niets te vergelijken met de chaotische sfeer die er nu in ons huis heerst. Zelfs met mijn vermoeidheid is het beter gesteld dan toen. OF nou ja : misschien is 'beter' niet het juiste woord. Een correctere omschrijving zal wel zijn dat mijn lichaam zich na ruim drie jaar van onderbroken nachten wat heeft aangepast aan deze ontbering. Tijdens mijn eerste avond alleen met de kids (Henri's vaderschapsverlof is sinds vandaag afgelopen) die overigens best sereen en rustig is verlopen, bedacht ik dat het toch helemaal anders zou zijn met maar één kindje om voor te zorgen. Ik zou wel veel meer tijd hebben voor dat ene kindje, maar de fijne en soms vertederende momenten tussen de zusjes onderling, zou ik niet kunnen meemaken. Voorlopig enkel lof voor een kroostrijk gezin :)

Gisteren en een groot stuk van vandaag serieus onder de voet geweest. Zondag opgestaan met een stijve nek die al gauw niet enkel te wijten bleek aan een verkeerde slaaphouding. De spierpijn breidde zich snel uit naar de rest van mijn lichaam en een kleine temperatuur-check toonde 38.5°. Toen ik even later ook een brandende pijn kreeg in mijn rechterborst, was het vrij duidelijk voor me dat ik een borstonsteking te pakken had. Bij Sarah heb ik dat ook gehad en was toen met 39° koorts ook enkele dagen zo goed als om op te vegen. Heel vermoeiend als je ondertussen voor je baby moet zorgen en ze dan ook nog liefst zoveel mogelijk moet aanleggen (aan de pijnlijke borst !). Deze keer dus drie keer zo vermoeiend omdat de andere kindjes ook nog net iets te klein zijn om te begrijpen dat mama zich niet goed voelt en eigenlijk het best moet rusten. Gelukkig was gisteren meter Patricia (meter van MIrthe) hier (kwam nog eens naar metekindje kijken) die godzijdank de boel hier wat draaiende heeft gehouden inclusief de kids in bad en mee in bed gestopt. Was echt super want mijn echtgenoot was weer vakkundig en discreet verdwenen in zijn bureau en dat voor zo ongeveer de hele namiddag en avond. Af en toe kan bezoek aardig van pas komen :)

Gisteren dan toch maar naar de pediater geweest met onze jongste spruit. Niet dat ik niet wist dat het verdict van haar veelvuldig overgeven het alombekende en tegenwoordig net als autisme het overgediagnosticeerde 'reflux' zou zijn, maar kom ja. Nadat ik de dag daardoor aardig in paniek was geraakt omdat ze precies maar niet uit haar braken kwam en haast leek te stikken, besloot ik dat een mens beter een dokterbezoek teveel kan doen dan eentje te weinig.
Echter het jammere is uiteraard dat er aan refluxbaby's niet zo gek veel te doen is, buiten hun houding veranderen van plat liggend op de rug naar overwegend liggend in een hoek van 35° (wat ik eigenlijk gewoon al deed. Van bij Sarah wist ik al dat het op de rug leggen van baby's in feite niet de beste houding is ook al wordt deze als dusdanig voorgesteld) en het geven van wat medicatie. Drie keer per dag nu Gaviscon achter de voeding en hopen maar dat de boel binnenblijft. Het succes is wisselend, met andere woorden je kan niet echt zeggen of het helpt of niet.
Waar ze de eerste dagen al flink was bijgekomen, laat het resultaat van de flinke reflux zich nu ook rechtstreeks zien in haar gewicht. Sinds maandag was ze niet (meer) bijgekomen. Volgens pediater nog geen ramp, maar we moetsen het in de gaten houden. Het ziet er zo naar uit dat onze laatste baby wel eens veel langer dan de anderen een frêle baby zal blijven. Misschien opdat ik zo echt eens LANG een klein baby'tje zou kunnen hebben, wie weet ;) De anderen waren na drie maanden al onherkenbaar veranderd en al flink uit de eerste kleertjes gegroeid. Na 9 dagen blijven zelfs de kleinste pakjes nu nog steeds een heel stuk te groot. Maar goed ja; verder stelt onze kleinste dame het prima. Ze schijnt zelf niet bijster veel last te ondervinden van haar teruggeven en ik heb haar nog steeds amper horen wenen. Verwonderd kijkt ze de wereld in en laat de prikkels op haar afkomen. Zelfs het lawaai van de grote zussen lijkt ze tot hiertoe te appreciëren. Soms valt ze er zelfs bij in slaap alsof ze niets anders gewoon is.