Verjaardagsfeestjes gepasseerd, althans toch voor enkele maanden. Wat we met de 'septembershift' gaan doen, is me nog niet helemaal duidelijk, maar meer dan 8 volwassenen in onze living en een koppel kinderen is echt wel te veel van het goeie, dus we kijken uit naar een andere oplossing.
Verder :

Zondag op de kermis heeft een kermispaard/pony mijn handtas stuk gebeten en eigenlijk deels opgegeten toen ik Esther erop zette. Ik hoorde het ijzer van het sluitingsmagneetje kraken in zijn mond. Even maakte ik me zorgen over het paard, gevolgd door een kwaadheid over mijn kapotte handtas. 'Il fait ça?', vroeg de mevrouw van de attractie verbaasd toen ze naar mijn in stukken gereten handtas keek. Even verbaasd zal ik gekeken hebben toen ik 'mais oui' stamelde. Toen ging ze verder met haar ronde van kaartjes ophalen voor vertrek. Een gratis ritje voor één van de meisjes was toch geen overbodige luxe geweest nadat HAAR paard MIJN handtas stukmaakte. GVD :(

Vandaag een vernieuwing van mijn parkeerkaart gaan halen in het gemeentehuis. Me geërgerd aan het feit dat de loketbediende gewoon niet te minste moeite deed om nederlands te spreken en zelfs zijn spreektempo frans niet aanpaste. Integendeel: ik verdenk hem er zelfs van dat hij enig plezier (lees : leedvermaak) had in mijn fronsende blik. Mijn frans in thans niet zo slecht, maar ik heb toch nog steeds een aantal minuten nodig om 'over te schakelen' en daarvan heeft hij handig geprofiteerd. Potver... Ik wil wel Belg zijn, maar op zo'n moment vervloek ik ons al te gekke landje met die twee (drie) talen en die dito culturen...
We zijn er toch niet om het elkaar moeilijk te maken. Veel vraag ik ook niet, maar een beetje moeite op een officiële dienst moet toch kunnen... Het ging ocharme over een stomme parkeerkaart :(

Belastingsaangifte ingevuld. Mijn deel. Henri doet straks een nachtje door voor zijn deel. Een inspanning, maar wel eentje die loont. Het aangeven van werkelijke beroepskosten ipv te kiezen voor de forfait, is iets wat de meesten niet doen, maar onterecht. Een mens moet wat over hebben voor het terugkrijgen van een mooi bedrag. Het kinderaantal speelt uiteraard ook een mooie rol. Smalend simuleerde ik daarnet eens het verschil tussen 3 en 4 kinderen. Met 4 zouden we 2000 euro meer terugkrijgen. 'De moeite toch, niet?', probeerde ik. Maar een 'voor 2000 euro krijgt ge geen kind groot', bracht me weer op de grond. De laatste dagen heb ik het weer heel erg. Het komt en het gaat. Wekenlang was het weg, dat drukkende verdrietgevoel zo bovenaan mijn maag. Dat triestige gevoel van 'het is gedaan', dat gevoel van 'rouw' om de kindjes die er niet meer zullen komen. Misschien moet er nog wat meer tijd over heen gaan. Gek genoeg is het vrijdag opeens weer begonnen en dat na een bezoek van een vriendin met haar 4-maanden oude baby die héél erg veel geweend heeft hier. Het had me moeten ontmoedigen al dat gehuil, maar dat deed het niet, jammer genoeg misschien... Om me van mijn kinderwens af te helpen is meer nodig vrees ik.

Maar het was weer een weekend om van te genieten... hopelijk is dat de voorbode voor een leuke vakantie. Nog drie dagen...