En toen kwam ik terug van het oudercontact....

Eerst bij de juf van Esther. Esther is flink, enthousiast, verstandig, leergierig en staat open voor veel nieuwe dingen. Een zeer uitgebreide woordenschat ook. Soms zelfs dingen die je niet meteen ziet passen bij een kind van nog geen drie. Af en toe flink koppig en dat kan ook even duren. Gisteren stond ze een heel kwartier buiten alleen koppig te zijn omdat ze niet meer mocht schilderen gezien de tijd op was. Ze krijgt ook geen koek als ze niet eerst een hapje proeft van het fruit en soms eet ze dus geen koek (als je begrijpt wat ik bedoel) ...

Sarah is ook lief en zorgzaam naar de klasgenootjes, maar speelt toch meestal enkel met Mia. Ze is minder open naar de andere kindjes toe. Ze spreekt spontaan zeer veel en is over het algemeen vrij verstaanbaar. Meer nog : ze praat zelfs té veel. Het lijtk alsof ze continu ratelt. Tegen Mia, maar ook tegen de juf of tegen de leesmama's en papa's die in de klas komen.
Haar eetgedrag is uiteraard een groot probleem. Ze wil van niks proeven, niet van fruit, ook niet van alle taart en cake die de revue passeerden met de vele verjaardagen in het klasje.

Over het algemeen positief dus, zij het als groot punt voor beide meiden een flink eetprobleem. Het te weinig openstaan voor nieuwe dingen (voornamelijk aangestuurd door Sarah, Esther volgt haar daarin) is blijkbaar zo opvallend erg dat ik het tot nu toe al elk oudercontact te horen krijg. Het voornemen voor de vakantie is (naast het 's nachts zindelijk krijgen, oesje... misschien moet ik ook maar niet te veel proberen aan de pakken) om op een constructieve manier met eten bezig te zijn in de hoop mijn kroost aan het (gezonde) eten te krijgen. En vooral : consequent zijn en blijven met dat moeilijke eetgedrag. Ik zou zo graag plezier hebben om samen aan tafel te zitten ipv dat het steeds een stressmoment is want: toegegeven : eten is hier al 3.5 jaar een stressmoment. Ongetwijfeld kan dat geen goeie invloed hebben. Ik hoop maar dat ik het kan volhouden (en dat Henri meedoet), want ik ben die heisa rond eten soms ZOOOOO moe :(

Volgend jaar verandert er vanalles op de school. De ontdubbelde klassen worden allemaal weer één, maar wel met twee juffen per (grote) klas. Het lijkt me een ietwat vreemde pedagogie, maar er zal er vast één achter zitten. Het wordt volgend jaar een duobaan in de 2de KK met telkens een deel dat de eerste helft vna de week bij de ene juf zal zijn (en Sarah zit daarbij NIET bij Mia. Waarschijnlijk hebben ze ze bewust uit elkaar gehaald. Vind het uiteraard jammer voor Sarah, maar ergens ook niet slecht voor haar. Zo moet ze toch wat uit haar schelp komen naar de andere kindjes toe) en de donderdag en vrijdag zitten ze weer met 30 samen bij de andere juf (die trouwens dezelfde zal zijn dan dit jaar want die schuift mee door).
Ik zag dat de juf niet veel zin had in al mijn vragen daaromtrent. Het was ondertussen ook 20u, ze was een uur achter op schema en ze had wellicht al 20 keer dezelfde uitleg moeten geven. Begrijpelijk ook wel, al vind ik dat ze dat dna beter hadden opgelost door een info-avond te voorzien voor alle ouders om het principe van hun 'terug-naar-de-grote-klassen-systeem' uit te leggen. Ik hoorde bij vele ouders in de gang vragen en bedenkingen daarover, ook van de hogere klassen. Met 30 in een klas is gewoon erg veel, zelfs als er twee juffen zijn.

Ik heb een vreemd gevoel bij het einde vna het schooljaar. Fijn dat het vakantie is, maar voor mij betekent dat een drukkere periode met de drie kids thuis en bovendien betekent het het officieel einde vna mijn 'sabbatjaar'. Het zit er al weer op. Ik word er wat nostalgisch van. Vorig jaar zat ik hier nog lekker (te puffen ;) met mijn dikke buik...
Ik blijf erbij dat ik dit nog zo graag had willen verlengen, maar het is zoals het is en het kan niet anders. Of toch wel, maar ik moet toch ook wat kijken op de lange(re) termijn. Misschien doet het me ook wel weer goed. Daarnet viel het me op dat ook ik aan het ratelen was, tegen de juffen en tegen de wachtende ouders op de gang. een onderhoudend of vriendelijk praatje kan natuurlijk, maar ik badacht achteraf dat misschien niet iedereen daar zin in had. Ik vraag soms ook wel erg ver door. MIsschien heb ik toch wel meer nood aan een volwassen gesprek dan ik wil toegeven en heb ik geprofiteerd van elke mama of papa die ik in de gang zag zitten.
En dan maar afvragen van wie SArah dat ratelen heeft ;)