Vandaag weer een verwarrend opvoed-dagje met als start een eye-opener door de papa van Sarah's vriendinnetje, die nogal nadenkt over dat soort dingen en heel erg bezig is met opvoeding. Hoewel de mama daar (net als in de meeste gezinnen wellicht) de hoofopvoeder is, is het de papa die een beetje 'beslist' over hoe ze hun kind opvoeden. De mama volgt dan, hoewel háár opvoedstijl dichter bij de mijne ligt.
Vanmiddag startte het opvoed-gesprek met de mededeling van de papa dat hij dochterlief gisteren voor de eerste keer gestraft had. Hallelujah ! Ze is ruim 4 jaar een werd voor de EERSTE keer gestraft???? ONgelofelijk. Was ze dan zo 'stout' geweest? Nee eigenlijk niet blijkbaar : een klassiek kleuter-ongehoorzaamheidje, niet willen luisteren en wat koppig zijn, niet meer dan dat, maar toch had hij zich deze keer (anders dan de andere keren) genoodzaakt gevoeld om haar haar kamer op te sturen met een fikse aanmaning. Reden dat hij deze keer, in tegenstelling tot de andere keren, toch overgaan tot een - in mijn ogen - 'normale' pedagogische reactie, was dat de situatie al wat geëscaleerd was toen hij aan de bewuste ontbijttafel kwam waar dochterlief van colère een glas water op de grond had gekegeld. 'Geëscaleerd' in de zin van : 'moeder en dochter' waren al in een soort conflict-situatie beland met een ernstige machtsstrijd als gevolg en hij voelde zich genoodzaakt de boel in zekere zin te 'doorbreken'.
Maar, en daar bleef hij bij, het was iets wat hij niet (graag) deed en ook niet van plan was nog veel te herhalen. Straffen is voor hem een uiting van een zekere onmacht. Je kind raakt je en jij speelt er als ouder op in omdat je je niet wil laten kennen en omdat je de machtsstrijd niet wil verliezen. Een gevoel van te willen 'winnen' was hem volledig vreemd, zei hij. Hij voert nooit een machtsstrijd en heeft ook nooit het gevoel dat te moeten voeren. Machtsstrijd voer je met gelijken, maar niet in de relatie vader-dochter. Hij is haar vader en staat boven haar. Er is geen enkele manier waarop hij dus met haar in machtsstrijd zou moeten gaan.
Het klonk allemaal logisch en ook heel erg waar, alleen kwam ik ineens pijnlijk tot de vaststelling dat ik per dag wel heel erg veel machtsstrijden voer met mijn kinderen. Ik denk wél vaak van 'nu ga ik me niet laten kennen', 'nu ga ik niet toegeven' en nog wel meer van dat soort dingen. Het maakt opvoeden idd wel zwaar met momenten en ook wel best stressvol soms. Hij had nooit stress bij het opvoeden, er was immers ook nooit sprake van 'winnen of verliezen'. Heerlijk lijkt me, maar het lijkt ook als iets wat ik zelf niet schijn te kunnen. MIsschien komt het ook wel door mijn eigen opvoeding die ik ook heb ervaren als in een machtsstrijd. Een machtsstrijd tussen mijn vader en ik. Wie is de sterkste en wie kan wie het zwijgen opleggen? Wie heeft het laatste woord? En niet alleen vroeger, maar ook nu nog, speelt hij zijn machtsrol goed uit, al is het maar omdat hij de irritante gewoonte heeft mijn opvoeding in het bijzijn van mijn kinderen volledig te ondermijnen, waardoor ik als reactie weer de machtsstrijd aanga en niet niet enkel met hem, maar ook met de kinderen (misschien om eindelijk eens in iets zijn goedkeuring te kunnen krijgen)
Zonder evenwel mijn opvoeding van alles de schuld te geven, heeft het me vandaag ernstig tot nadenken gestemd. Temeer omdat we erachter kwamen dat ook Henri dat gevoel van een machtsstrijd te moeten voeren, helemaal niet kende. Misschien hadden moeders het wel sneller dan vaders? Of misschien had het wel te maken met het gegeven dat het minder speelde tussen vaders en dochters dan tussen moeders en dochters? (hoewel bij mij klopte dat toch niet dan?). Maar dan nog... het frappeerde me wel wat dat ook Henri nog nooit een dergelijk gevoel had gekend. Wat voelde hij dan bij het feit dat ze nog steeds met tutjes rondlopen overdag? Dat Sarah nog steeds zo moeilijk eet? Dat Esther je gewoon uitlacht als je je kwaad maakt? Had hij nog op geen enkel moment gedacht : 'Shit, we zijn deze strijd aan het 'verliezen'? Nee dus, bij hem zou het simpel zijn : tutjes waren al lang weggegooid geweest, niet eten was niet eten tot ze vna pure miserie zou opeten wat er op haar bord lag en met Esther moesten we veel en veel strenger en consequenter zijn. Geen machtsstrijd, gewoon duidelijkheid.
Het klonk als : 'moest het van mij hebben afgehangen, was dit al lang zo gebeurd'. En hij heeft voor een stuk wel gelijk. Sommige dingen zijn misschien moeilijker voor mama's. En ik ben niet altijd even consequent. Ze gaan idd vaker met mij de machtsstrijd aan. Aan de andere kant, maakte het me boos. Hoezo : de tutjes waren al lang weggegooid geweest en niet eten is niet eten? Hij zegt verdorie NOOIT iets als we aan tafel zitten. Het eeuwige gezeur om Sarah aan de groenten te krijgen is mijn continue aanmmoediging, geven van beloningen en van pure ellende soms het straffen. En wat betreft de tutjes is hij 's avonds mooi alijd gaan werken en sta ik voor een namiddag-en avondshift met moeilijke en zeurende kinderen. Bovendien gaat hij ook vaak conflicten uit de weg. 'Ze wil dat niet aandoen', zegt hij dan, wanneer hij eens een kind moet aankleden dat protesteert. Einde conflict. Zo is het gemakkelijk. Zo MOET het aandoen verdomme, we moeten ergens naartoe en we zijn te laat.
Dat soort stuff. Ik ga de confrontatie aan en ik geef toe : ik wil winnen. Winnen in de zin van : ze moet die rok aan. Punt. Ik verander geen 5 keer van kledingstuk als we te laat zijn en ik laat har zeker niet in haar onderbroek naar buiten gaan. Die strijd ga ik aan en geloof me, dat is gewoon vaak een echte strijd. Ik kan het ook niet helpen.
Misschien is het ook wel makkelijker om geen 80 keer per dag in conflict te gaan en daarbij te willen aantonen aan je kind dat jij wel de ouder bent naar wie geluisterd moet worden, als je niet dag in dag uit voor hen moet zorgen? Soms voel ik het opvoeden wel aan als een dagdagelijkse strijd en dat is beste stresserend.
Ik ben wel wat jaloers op die mannen die dat niet schijnen te voelen. Die zich als vader zeker genoeg voelen om er te staan en niet gaan 'strijden' met hun kinderen.
Misschien moet ik het minstens toch een keer proberen, om die dagelijkse strijd te staken?