Vandaag weer een mijlpaal verder : de eerste keer naar de kapper ! Samen met vriendinnetje Mia - uiteraard... Een (goed) voorbeeld hadden ze toch wel even nodig om hen over de brug te helpen. En goede voorbeelden doen al eens wonderen. Voor-beel-dig waren ze allebei. Sarah durfde amper met haar ogen draaien en bleef stokstijf zitten terwijl de eerste keer in haar jonge leventje haar blonde lokken werden afgeknipt en medogenloos op de grond vielen. Ik schat toch zo'n 7 centimeter. Verbouwereerd keek ze nadien hoe haar afgeknipte haren werden weggeveegd en in een kastje verdwenen. Haar staartje is nu een stuk korter, maar het staat haar wel. Het haar was echt wel kapot, gesplitst en erg dun geworden onderaan.
Esther twijfelde eerst en wilde in eerste (en ook wel in tweede en derde) instantie liever terug naar buiten lopen, maar na veel overhalingsmanoevres van papa, mama, Sarah, MIa, mama van Mia en kapper zelf, ging ze uiteindelijk toch in de stoel zitten en gedroeg ook zij zich SUPERbraaf. De kapper (of was het een kapster?... het geslacht van dat kapperspersoon was namelijk heel erg onduidelijk. Het gezicht vna een man, maar het lichaam van een vrouw. Misschien een transseksueel of iemand in het midden van operatiesessies, maar of dat nu van vrouw naar man was of omgekeerd, was me in dit stadium niet heel erg duidelijk en hoewel hij/zij amper Nederlands sprak heb ik me ervan weerhouden om hem/haar met een geslacht aan te spreken en dus niet aan de kinderen te zeggen : 'de 'meneer' zal je geen pijn doen, of zoiets dergelijks) was onder de indruk van Esthers haardos. Zelden gezien bij zo'n jong kind, bevestigde ook een - duidelijk vrouwelijke - collega. Maar toch ging er ook bij Esthertje een stukje af, zij het wel wat minder (ik had de indruk dat de kap(p)(st)er het zonde vond om zulk mooi haar af te knippen en het was inderdaad ook minder 'stuk' dan dat van Sarah).
Flink flink waren ze. Ik was echt onder de indruk, want - afgaande op hun motivatie op voorhand ('nee, ik WIL NIET naar de kapper !') - had ik me voorbereid op scènes, heel veel scènes...
Maar niet dus en dat hebben we (Henri en ik) uitermate sterk bekrachtigd. Toen we in de auto op de terugweg NOG eens zeiden hoe flink ze wel waren, zei SArah : 'Ja, IK WEET HET WEL AL'...
OF hoe je als ouder soms net iets té enthousiast kan zijn :)

En verder werd de dag afgeloten met een flinke verrassing... noem het gerust een verjaardagskado in spe voor Sarah en Esther en... nou ja... kerstmis en nieuwjaar??? ;) LOL
Ze kunnen d'er alvast al van genieten :