Ik heb het niet met koken. Nooit gehad en denkelijk zal ik er ook nooit iets mee gaan hebben. Ik heb het niet zo mee van thuis. Op zich mag dat geen reden zijn om niet graag in de kookpotten te roeren, maar ik heb er geen plezier aan. Het bezorgt me stress en ik ben niet het type dat culninaire hoogstandjes op haar bord wil. Ik wil gewoon eten als ik honger heb. Functioneel. NIet dat ik niet kan genieten van een dineetje, zeker wel, maar dat genieten gaat dan bij mij over 'het gezelschap' en 'het feit dat ik eens zonder kinderen rustig kan eten'. Voor mijn part is dat in de pizzahut, zolang het maar een beetje 'rustig' is en ik eens op mijn gemak kan eten. Ik geef er ook niet zo graag veel geld aan uit. Ik heb graag dingen die ik lust, iets wat mijn honger op een lekkere manier kan stillen. Geen speciale dingen en dus ook geen haute cuisine. Met honger en met een lege bankrekening weer naar buiten gaan is niet aan mij besteed.
Ik kan me dan ook doodergeren aan die kookprogramma's. Best mogelijk dat ze de gemiddelde vlaming aan het koken krijgen of met (meer) plezier vanalles laten uitproberen, maar op mij heeft het een omgekeerd effect. De meesten bekijk ik dan ook niet (meer), maar regelmatig kijk ik wel naar 'komen eten'. Meer om het sociale aspect erachter. Mensen van uiteeenlopende slag die elkaar niet kennen, opeens samenzetten om gezellig te dineren, vind ik op zich een leuk stukje televisie. De manier waarop ze vooroordelen op basis van een menu, zonder dat ze elkaar gezien hebben, de veronderstellingen die ze maken als ze elkaars huis bekijken, betasten en soms zelfs besnuffelen en de manier waarop ze elkaar beconcurreren en voor de camera (los van de anderen) hun ongezouten mening geven over de kookkunsten, maar over allerlei andere opvallendheden van hun medekandidaten.
Door de overdaad aan kookprogramma's zijn mensen zo kieskeurig geworden over wat er op hun bord komt en over de manier waarop het op hun bord wordt gepresenteerd, dat het me bijna degouteert. Woordenschat die tot voor enkele jaren enkel voorbehouden was voor de keuken van de meesterchef, is nu gemeengoed geworden. Iedereen heeft het over de cuisson van het vlees, over de gaartijd van de groentjes en over de 'lichtheid' van de bordschikking. Gisteren kookte op het eerdervernoemde programma een zekere Theo, 66j, gepenioneerd en - net als alle andere hobbykoks die een sprong wagen en voor half Vlaanderen willen gelauwerd worden omwille van hun kookkunsten - gebeten door de kook-kriebel.
Ik zapte pas in na het voorgerecht, maar zijn hoofdschotel bestond uit struisvogelfilet met aardappeltjes en daarbij gestoofd witloof en spruitjes. Het dessert was een rijstpap met bruine suiker (de donkere versie, die met kandij).
Het zag er lekker uit en dat was het wellicht ook, maar wat werd die man met de vloer gelijk gemaakt (ik bedoel dan zijn kookkunsten, want over de man zijn persoolijkheid en gastvrijheid, was er enkel lof). Het bord was te vol, er was geen plaats meer om te snijden, de 'cuisson' van het vlees trok op niks en het witloof en de spruiten, jekkes... zoiets gaf je toch niet. Het dessert kreeg dezelfde veeg uit de pan. De anderen reageerden geschokt over 'dat een simpele rijstepap, met ZOVEEL bruine suiker die er onverzorgd was opgelegd', absoluut not-done was. 'Dit was keuken van 50 jaar geleden'.
Oh ja? En wat is de keuken van nu dan? Een mager bordje met een vleesje erop met een perfecte cuisson (wat is trouwens 'perfect'... les goûts et les couleurs... je weet wel), de groentjes mooi geschikt, niet te symmetrisch als we Sergio Herman mogen geloven en een niet gekabbeld sausje dat het geheel op een 'well-done' manier vervolledigd.
Wat is er mis met de boerenkeuken? Een goed stuk vlees, patatten en groenten. Bordschikking? So what? De groentjes en de patatjes worden toch lekker met het bakvet van het vlees erbij geplet? Het mag dan wel een puree-achtige massa worden, maar wel een lekkere. Je hebt er ten minste mee gegeten. Rijstepap met bruine suiker... Heerlijk ! HOe meer suiker hoe beter, zeker als je nog de brokken van de suiker ziet (gezeefde suiker? Komaan zeg...)
Ik ben en blijf voorstander van het éénpansgerecht. Voor een keuken-analfabeet als ik het ideale, maar natuurlijk 'not-done', zo'n kwak wok met noedels op je bord.
Ik trek het me niet aan. Zelfs als heel vlaanderen het het kokkerellen slaat (op de gepaste manier uiteraard), zal ik nog niet buigen. Eten blijft toch maar eten en het is zo snel op. Er zijn andere dingen die ik veel belangrijker vind ik het leven.
Nee, geef mij maar 'gewoon' eten. Ik ben echt allergisch aan die kook-cultuur van tegenwoordig. Mij krijgen ze ermee niet over de brug. MIsschien wel integendeel...