Ze wordt groot, mijn oudste dochter...
Zondag waren we - bij alweer een fijn gezinsuitje - in een indoorspeeltuin (een andere dan waar we normaal gaan). Een grote oppervlakte met verschillende hoeken, beetje onoverzichtelijk vond ik zelf wel. TUssenin overal tafeltjes die veelal bezet waren. Kinderwagens, maxi-cosi's, op kleine autootjes rondrijdende kinderen...
Het was er druk. We vonden ons een tafeltje in een hoekje waar Mirthe niet al te veel prikkels zou krijgen en misschien nog even zou beslissen om te gaan slapen (wat ze gelukkig ook deed, good girl...)
NA wat 'wauw's en 'ooh's' waren ze niet meer te houden. Ik kon bij wijze van spreke nog net hun schoenen van hun voeten trekken. Esther dabberde flink mee achter grote zus, maar kwam snel terug... 'mama mee', zei ze (nou ja : het klonk eerder eisend in feite). Bewust was ik nog niet gaan zitten en was ik alvast ook begonnen met mijn schoenen uit te doen. Ik ken mijn dochter ondertussen vrij goed. De eerste keer gaat ze nooit alleen in zo'n speelding. Ik dus mee. Samen wat verkennen, even inschatten waar de moeilijke punten zaten en wat ze wel alleen zou gaan kunnen. Beetje verschoten van de snelheid van de glijbaan. Denkelijk zelfs een klein kreetje geslaakt. Stel je voor : in een simpele indoorspeeltuin...
'Nee, Esthertje, de glijbaan is veel te gevaarlijk'. Ze nam het gelukkig voor waar aan. Sarah moest toch eens zelf proberen maar aan het verschrikte blik toen ze uit de buisglijbaan gedraaid kwam, wist ik genoeg. 'Ik was een beetje bang', zei ze. Esther meer dan overtuigd. De glijbaan zou ze NIET proberen. Misschien dan wel eens daar en daar kijken en proberen...
Maar... waar was opeens Sarah naartoe? Die liep toch net nog achter ons? Haar naam geroepen, meerdere keren. Eerst nog gewoon, dan wat harder. Zoekende ogen die afscannen. Een blauw truitje had ze aan... Dat moet toch opvallen?
Na een minuut of 10, misschien wel 15 sloeg me de paniek toch om het hart. (Ik heb die uitdrukking altijd een beetje vreemd gevonden, zo de paniek die 'om je hart' slaat, maar sinds zondag weet ik perfect waar de uitdrukking vandaan komt.) Waar was ze toch? Alleen naar buiten, dat zou ze toch niet doen? Wie weet werd ze wel meegenomen? Ze was zo opeens weg. 15 minuten lang was ik ongerust, doch nog redelijk rustig (ik zou ze toch elk moment weer zien, niet?), maar opeens was er PANIEK !
Esther onder de arm genomen, bij papa gedropt met de mededeling : 'let even op haar. Ik ga nu Sarah zoeken, want ze zit niet meer in dat stuk van de speeltuin'.
Waar was ze toch? PLease please, waar is dat blauwe truitje...?
Na een paar lange minuten (die indruk had ik toch) zag ik ze opeens. Een zucht van opluchting ging door mijn lijf. 'Meisje, waar was je toch? Mama was ongerust', zei ik haar terwijl ik de tranen door de emotie moest wegslikken. 'Ma ik was naar de grote glijbaan en ook daar op de fiets'. Ze lachte enthousisast en het zag er totaal niet naar uit dat ze me had lopen zoeken . 'Ma nu wil ik een beetje water drinken bij papa', zei ze nog en ze stapte verder naar de plaats waar we een tafeltje hadden.
NIet alleen had ze zich dus de weg weten te vinden naar de grote glijbaan, was ze helemaal alleen boven geraakt, was ze nadien nog verder doorgestapt naar de fietsjes en was baande ze zich nu een weg tussen al de tafeltjes door naar papa. ONgelofelijk. Het leek alsof ze de toch wel aanzienlijke ruimte in een oogopslag perfect ingeprent had. TOen ze dan ook nog op de juiste plaats afsloeg naar de WC's met de mededeling 'ik ga eerst pipi doen', stond ik echt perplex.
Zie ze daar lopen, mijn kleine meid. Amper drie jaar geleden nog slapend op mijn arm. Nu al zelfstandig genoeg om zichzelf te vermaken in een speeltuin van zo'n 1000 vierkante meter. De tijd gaat snel...