Ongelofelijk hoe twee kinderen zo verschillend kunnen zijn. Ik spreek dan over mijn twee oudste dochters uiteraard. Voor de jongste is het nog wat vroeg uitspraken te doen over karakter, hoewel het er voorlopig erg opgewekt en tevreden uitziet, gelukkig maar ;)
Ik heb altijd geweten dat het 'sociale' minder aan Sarah besteed is. Het begon al met die trage taalontwikkeling waardoor ze al snel andere dingen moest zoeken om zich in te specialiseren. Dingen waar ze nu overigens best in uitblinkt, maar er was meer dan dat... Al heel snel heb ik het gevoel gehad dat haar intelligentie op een ander vlak zou liggen dan op het emotionele en sociale, waarmee ik niet wil zeggen dat ze helemaal niet sociaal is (ze speelt met anderen, gedraagt zich over het algemeen en troost kindjes wanneer deze verdrietig zijn, aldus haar juf), maar de vergelijking met Esther is frappant.
Esther ontpopt zich tegenwoordig tot manipulator eerste klas. Ik bedoel dit niet negatief, al is de uiting ervan vaak wel dat ze iets naar haar hand probeert te zetten wat ik dan weer verbied, maar het is aandoenlijk en het getuigt van een bepaald inzicht van haar kant dat ik nooit bij Sarah heb gezien.
Voor SArah is een regel een regel. Niet dat ze de regels niet overtreedt (LOL). Ze gaat er uiteraard vaak over terwijl ze weet dat het niet mag, maar dat echte subtiele proberen om dingen te verkrijgen, heeft ze nooit gedaan. Ik vermoed omdat ze niet helemaal doorheeft dat ze daardoor mensen naar haar hand kan zetten, want dat vereist een bepaald sociaal inzicht.

Zo is Esther sinds een goeie week (net zolang dat we haar bedje naar de zolderkamer verhuisd hebben en ze nu samen met haar grote zus op de nieuwe kamer slaapt) begonnen met een 'hoe stel ik zo lang mogelijk het slapen-gaan uit'-offensief. Ze verzint vanalles om me zo lang mogelijk bezig te houden en geniet daar duidelijk van. Het begint met : ik wil nog wat drinken, ik moet nog mijn neus snuiten, ik moet nog pipi doen, ... en dan gaat ze eens beslissen in welk bed ze gaat slapen (Sarah is heel erg makkelijk en kiest altijd meteen een slaapplekje.) Er zijn telkens nog twee mogelijkheden : of haar kleine bedje, of het overgebleven vrije bed van het stapelbed. Vol enthousiasme wil ze in een groot bed. Mama verplaatst dus alle knuffels en tutjes van het kleine naar het grote bed. Eens alles er ligt, beslist ze van toch in het kleine bedje te slapen. Weer een verhuis en een paar minuten winst voor haar. (ze heeft me dit vier avonden 'gelapt'. Sindsdien gaat ze zonder discussie in het kleine bedje. Ik leer ook wel bij ;). Maar het grappigste was toch dat ze (sinds dat truukje van het bed niet meer zo goed lukte) eens de woorden vallen van 'en nu slapen', als een kleine volwassene de woorden uitspreekt : 'wacht even, ik moet nog iets doen'.
'Zo zo, wat moet je dan nog doen?'
'Euh...', antwoordt ze dan terwijl ze hele kamer afscant om snel te kijken en te bedenken wat precies ze nog eventueel zou kunnen gaan doen om toch maar niet direct te moeten gaan slapen. Meestal vindt ze iets uit in de aard van 'Maar ik moet eerst nog Beer pakken en aan SArah geven'...
'GOed geprobeerd, meisje, maar niet nodig'. Een glimlach verraadt haar stiekeme plezier in haar 'uitvinding'. MIsschien was het maar 30 seconden, maar toch slaagde ze erin om NIET direct te gaan slapen. Mission accomplished.
Volgende maand wordt ze 2.5 jaar. Ik verbaas over de snelle evolutie van dat kleine breintje. Wat wordt dat binnen een jaar of 10?
Sarah ondertussen slaapt bijna. Eén keer zei ze zelfs 'Esther, jij moet direct in jouw kleine bedje anders kan ik niet slapen'. Ze deelt het plezier van haar zusje omtrent het uitstellen van het slaapmoment helemaal niet. Mijn verantwoordelijke oudste. De kleine juffrouw... Zo is zo en niet anders.

Twee kinderen compleet verschillend....
Soms vraag ik me wel eens luidop af hoe ze zullen evolueren en welke richting ze met kun leven zullen uitgaan, maar dat kom ik allemaal wel te weten en het zal verdorie nog snel gaan ook !