Soms heb ik er even genoeg van, van al dat gepedagogiseer (lieve hemel wat heb ik toch gestudeerd?!?). Van al dat gedoe en die theorietjes die 'verklaren' waarom een kind zus of zo doet. Laatst las ik in de krant (of beter gezegd : Henri kwam me het tonen, want - heel eerlijk - ik lees de krant eigenlijk niet, buiten de koppen op de voorpagina als ik hem uit de bus ga halen ;) een artikel van ik-ben-al-vergeten-welke-pedagoge over het feit dat er tegenwoordig zo hard ge-overdiagnosticeerd wordt. Dat is uiteraard geen nieuws, maar de kop van het artikel luidde : 'soms is een kind gewoon ballorig'. Om weeral heel eerlijk te zijn, kende ik het woord 'ballorig' niet echt, of het zat althans toch niet in mijn standaard-woordenschat, maar het sprak voor zich natuurlijk. Het deed me even grijnzen, maar eigenlijk had ze wel gelijk, die pedagoge. Al dat gedoe met die diagnoses en die pogingen om te verklaren 'waarom' een kind nu zulk een gedrag stelt en de vraag van 'wat doe ik als ouder toch verkeerd', ... pffft... UIteraard is het feit dat er diagnoses zijn en er speciale maatregelen zijn voor kinderen met problemen een goeie zaak, maar gaan we toch niet een beetje te ver met het zoeken naar verklaringen voor ELK soort afwijkend gedrag?
Wat ik wilde zeggen, werd opeens heel duidelijk geïllustreerd door de papa van Sarah's vriendinnetje. Een hele toffe man die in een ver verleden nog een jaartje seksuologie studeerde en waar duidelijk nog wat psychologische en therapeutische resten aan zijn blijven plakken, zonder verwijt evenwel... ;)
Aan de ene kant bewonder ik hem om zijn rust waarmee hij met zijn dochter omgaat. Hij praat erg veel met haar, legt haar dingen uit en bewaart een warme kalmte bij haar soms typische kleutergedrag. Reden is naast het feit dat hij gewoon een rustig type is is - volgens hem - dat hij heel snel de situatie waarin zijn dochter zit kan inschatten, de omgeving aanvoelt en aldus beter kan kaderen 'waarom' ze zo of zo reageert. Zo kwam er een verhaal over een woedebui van dochterlief (eentje om U tegen te zeggen, zo met slaan en schoppen, roepen en tieren) die hij zeer kalm had weten aan te pakken omdat het volgens hem een kanalisatie was van de spanning en de kwaadheid die er hing rond de tafel (er was bezoek, moesten moeilijke dingen worden besproken en de sfeer was zeer geladen blijkbaar). Ze moet het hebben aangevoeld en is daardoor zo door het lint gegaan. Hij was niet boos geworden, maar had met haar gepraat.

Knap wel vond ik. Ik ben er zeker van dat ik gewoon heel boos was geworden. Slaan en schoppen kan niet. Maar misschien had hij wel gelijk?
'Ik vind dat bij Sarah ook zo frappant', zei hij toen. 'Het feit dat ze zo moeilijk is gaan praten, dat ze zo moeilijk eet én dat ze ook nog steeds geen kaka wil doen op de WC hangt volgens mij wat samen.'
Als een gemeenschappelijk oorzaak, zoiets dus...
Niet dat ik daar nog nooit aan gedacht had, uiteraard niet, maar zou het ook niet gewoon een beetje een soort van 'hoop' zijn. Zo een gevoel van : 'als we nu eens de OORZAAK vonden, dan was alles opgelost'. Misschien toch eens een therapeut om de OORZAAK te achterhalen. Misschien doen we haar wel tekort in iets. MIsschien is er wel iets freudiaans 'oraals' of 'anaals' aan de hand? Hebben we een verkeerde aanpak gehad of is ze gevoeliger aan omgevingsinvloeden dan we denken?
Misschien toch eens een therapeut?
Niet dat ik het niet wil geloven, misschien zelfs graag, maar ik weet het toch niet...

Ik herinner me een mama (een van mijn eerste cliënten) die met de vraag kwam van haar dochtertje van 3.5j dat wel zindelijk was maar wel geen kaka wilde doen op het potje, enkel in de pamper.
Opgezocht en gelezen heb ik toen over het onderwerp. Nou ja, vreemd dacht ik... zo die kaka enkel in de pamper. Ze vroeg toen ook of er geen psychische 'OORZAAK' was. Durfde ze niet goed 'loslaten'? Hadden ze iets verkeerds gedaan? Ik heb de mama met enkele gedragstherapeutische tips naar huis gestuurd (wat moet je anders) en haar gevraagd om nog een halfjaartje af te wachten. Indien geen beterschap dan terug contact op te nemen. Ik heb ze nooit meer gehoord. Misschien is het 'probleem' vanzelf opgelost, mogelijks is ze ook naar iemand anders gegaan die haar hypothese van 'loslaten' wel bevestigde en misschien zelf met het hele gezin aan de slag ging voor een stoelgangprobleem.

Ruim 2 jaar later zit ik zelf met dit probleem en vraag ik me soms ook af of ik een therapeut moet raadplegen voor die kaka, voor dat moeilijke eten, voor dat driftige gedrag. Maar ook voor dat tegenspreken van haar zus, voor het feit dat die geen angsten schijnt te kennen en in het leven staat alsof niets haar iets kan schelen (volgens de papa van het vriendinnetje zegt dat toch wel iets over haar - en ons - en is het toch helemaal anders dan zijn dochter die zo gevoelig is aan de omgeving). En misschien ook wel voor het feit dat Mirthe nog niet doorslaapt (misschien doe ik iets verkeerds met haar zo dicht bij me te willen houden?)...
Ach ja, misschien wel...

Maar misschien is een kind 'gewoon' ballorig. Mag dat ook wel eens?