Wist je dat ….

• Sarah en Esther zaterdag gaan ‘proberen’ om bij meter Erika te blijven slapen

• Esther haar uit de had gelopen muggenbeten al een flink stuk beter zijn, maar dat haar gezichtje toch nog steeds ontsiert wordt door dikke roze littekens en een hoop allergische pukketjes

• Mirthe haar water met een lepeltje drinkt en haar zussen dat héél erg grappig vinden

• We een waterput wilden laten plaatsen om van daar warm water te kunnen nemen (een ecologische investering), maar dat minstens 60.000 euro kost en we dat dus uit ons hoofd moeten zetten

• Mirthe haar maxi-cosi in de auto ingewisseld heeft voor een ‘grote’ autostoel (Help, waar gaat de tijd naartoe?)

• We voor Sarah dan maar een nieuwe autostoel gekocht hebben vanaf 18 kilo en dat die héél erg moeilijk vast te maken is omdat drie volwaardige kinderstoelen op de achterbank toch eigenlijk wel wat niptekes is.

• Henri het gepruts met de gordels al heeft opgegeven en ik dus steeds die nieuwe stoel moet vastklikken

• Ik met de mama van Mia naar de laatste Harry Potter film ben gaan kijken terwijl de papa’s op de kindjes pasten en ik nu dus EINDELIJK weet hoe het verhaal eindigt (leve het happy end en dank aan de papa’s voor dit namiddagje me-time)

• Ik een tweedehandse playstation gekocht heb en dat Sarah ongelofelijk snel met dat ding aan de slag kon

• De playstation eergisteren op de grond gevallen is omdat (vermoeden we, want niet gezien) Esther te hard aan de kabels had getrokken, het eerst leek alsof hel de boel kapot was, maar het gelukkig na een nachtje rust toch terug scheen te werken. (ook elektronische toestellen moet men af en toe wat recuperatietijd gunnen ;)

• We nu de playstation op de grond zetten als we spelen (een beslissing die ik meteen had moeten maken, maar daar denk je altijd pas achteraf aan)

• We vorige week met het felle onweer net frietjes waren gaan halen aan een frituur bij het atomium en ze dus uit pure noodzaak in de auto hebben moeten opeten.

• Een Citroën BErlingo wel ruim is om in te zitten en je te vervoeren, maar dat er echt plaats tekort is om daar met het hele gezin frietjes in te eten.

• Je auto nadien ook nog eens twee dagen naar frieten ruikt :(

• We een leuke bib ontdekt hebben in Laken waar je ook spelletjes kan ontlenen

• We (enfin : IK) weer wat herschoven hebben in onze living om meer ruimte te creëren en bovendien ook nog (zonder tegenstrubbelen van Henri) naar de IKEA geweest zijn voor meubels voor de andere kinderkamer op zolder

• Het resultaat best mag gezien worden :)

• Ik zo nog uren door kan gaan, maar het ondertussen bijna tijd is om naar huis te gaan :)

...

En toen was de vakantie bijna om, zaten de eerste werkdagen er weer op en begonnen we ons stilaan in schooljaar-modus te bevinden. Mirthe was niet in haar gewone doen vannacht. Ze voelde warm en was huilerig. Een cadeautje van een halve voormiddag in de crèche. Ik weet dat ze er door moet en dat het haar sterker maakt, dat ze minder ziek zal zijn in de kleuterschool dan, maar ik voelde verdriet omdat haar wenmomenten in de kribbe enkel als doel hebben haar voor te bereiden op mijn tijdelijke afwezigheid, dat ik daardoor weer voor een heel pak slechte nachten sta, sussend met een koortsig kind op mijn arm en een lauw badje om 4u in de ochtend, dan doodmoe op het werk aankom en me afvraag waartoe dit dient? De steek van pijn en tegelijk ook de reden waarom ik het nu ook weer zo moeilijk vond om terug te gaan werken, kwam weer op. Ik ben (uiteraard) helemaal voor de (zelf)ontplooiing, de emancipatie en de (financiële) onafhankelijkheid van de vrouw, maar soms lijkt het gekkenwerk om een gezin met werken te combineren. Het is dag vier van mijn werkhervatting en ik zit al met een ziek kindje. Gelukkig is Henri er nu nog, maar mijn hart zit thuis en niet hier op het werk (waar het gelukkig nog steeds erg rustig is).

Een telefoontje naar het thuisfront stelt me gerust. Het is goed met haar en de koorts van vannacht lijkt verdwenen. Mijn oogleden voelen echter aan als lood en ik voel me klaar om straks in mijn bed te kruipen, wat niet zal lukken gezien ik waarschijnlijk een opgedraaid en druk gezin tegemoet ga dat nog de eerste uren niet in bed zal liggen. Gelukkig hoef ik morgen al weer niet te werken en is het daarna weekend.

Nee, het is voorlopig geen revelatie, dat werken. Ik kijk hier rond en voel de stress, hoewel ik momenteel amper iets te doen heb, maar de stapels dossiers, de to do lijstjes van mijn bureaugenoten, de overjaarse kalanders met data van oudercontacten en de snelkoppelingen met verbeterprogramma’s van diagnostische testen op het bureaublad van mijn computer, ademen werkstress. Volgende week begint het echt…. IK blijf erbij dat het niet per se hoeft voor mij, al is het (kleine) loon op de (lege) bankrekening wel fijn en welkom, maar als enige motivatie een beetje magertjes. Niet alleen voor mezelf maar vooral ook voor al de kinderen, ouders en leerkrachten die ik zal gaan begeleiden. Het voelt als verraad dat ik hen niet met volledig enthousiasme zal gaan helpen. Zelf verwacht ik toch ook van mensen die met mijn kind werken, dat ze dat enigszins met interne motivatie doen?

Gelukkig heb ik fijne en goeie collega’s en dat is ook wel heel belangrijk :)

Vakantiefoto's Molenheide :)

Zoals gewoonlijk vullen de vakantiedagen zich als niks op. De Grote Gapende Lege Twee Maanden Durende vakantie is al 10 dagen ver en we zijn weer amper thuis geweest. Functioneel was ze ook al, de vakantie. Op de eerste dag van het officieel begin van de solden ben ik er eens goed ingevlogen. Oma was hier blijven slapen omdat ik de vorige avond nog eens – na 2 jaar, ik voel me daar dus niet zo schuldig over – de bloemetjes had buiten gezet en met mijn collega’s het einde van het schooljaar al fuivend had ingezet. Een schooljaar dat ik niet gepresteerd heb weliswaar. Hier en daar lokte het wat (al dan niet gemeende) grappende reacties op in de aard van : ‘Zeg, deserteur, mag jij hier wel zijn?’en ‘Gij ziet er precies ni zo moe uit dan wij’ of nog ‘Amai, nog veel energie, duidelijk niet te hard gewerkt dit jaar’. Dat het – wat betreft die energie – gewoon een kanalisering was van het feit dat het 2 jaar geleden was dat ik nog de tijd of de (fysieke) mogelijkheid had gehad om eens uit de bol te gaan en dat dat ook enkel mogelijk was omdat ik inderdaad een middagslaapje had kunnen doen – scheen niet voor iedereen vanzelfsprekend en dat ik afgelopen jaar niet zou gewerkt hebben klopte enkel voor het professionele stuk. Ik daag de citeerder uit om een weekje in mijn plaats te draaien. Ik overschat mijn taak niet, maar ik ben het ook wel gewoon (geraakt). Op te maken uit de reacties van mensen die al eens een dagje meedraaien in ons gezin, merk ik toch dat het enigszins vermoeiend is . Meestal zijn ze blij weer naar huis te kunnen en eens goed te kunnen slapen. Ja, fijn hoor ;) Mij rest dan nog een onderbroken nacht met enkele voedingen. Dag in, dag uit. Ondertussen al ruim 4 jaar. Maar OK, ik heb niet gewerkt dit schooljaar, op papier klopt dat wel…
Zonder evenwel de opmerkingen aan mijn hart te laten komen, heb ik tussen twee voedingen door, mezelf helemaal in de (dans)strijd gegooid en heb ik geshaked alsof het jaren geleden was dat ik nog gedanst had (LOL ;)) en was ik net terug thuis voor de nachtvoeding van Mirthe waarbij de muziek nog door mijn hoofd dreunde. Fysiek ben ik na een fuif altijd wel heel moe, maar mijn hoofd zit meestal nog te vol met indrukken om onmiddellijk te kunnen slapen. Gelukkig lukte het na enige tijd toch en kon ik – dankzij oma – bovendien ook nog een beetje uitslapen en nadien een flink ‘soldeke’ doen. Heerlijk was het toch wel een beetje om zo alleen wat winkels in en uit te lopen en te passen waar ik zin in had. Volgeladen (en weer netjes op tijd voor de Mirthe-voeding – ik weet niet hoe die timing steeds zo perfect kan zijn eigenlijk… ik verdenk Mirthe ervan dat ze me hoort (of ruikt) als ik weer in huis ben) met zakken kwam ik thuis. Een goeie 150 euro lichter, maar wel een halve kleerkast rijker. Al bij al toch flink wat koopjes kunnen doen EN stuk voor stuk ‘vrouwelijke’ dingen. Geen broeken en shortjes deze keer, maar rokjes en kleedjes en getailleerde T-shirts. Er mag al eens een voordeel zijn aan een niet-zwangere zomer :)

Wat deden we verder ook al weer : naar de binnenspeeltuin waar we onze gewonnen 10-beurtenkaart in ontvangst konden nemen. Blijkbaar waren we de enigen die het juiste antwoord hadden gegeven op de quizvraag die me toch niet zo moeilijk leek, maar des te beter natuurlijk :) Verder doorgereden naar meter Veerle die haar verjaardag net vierde.
Een paar rustige daagjes gehad die toch fijn werden opgevuld met even buiten spelen, een ritje op de Babboebakfiets (al was het maar een uitje naar de glasbak, nu eens zo leuk ;) en een vriendinnetje dat kwam spelen. Voorts nog wat geaërosold want de hoestbuien en snottebellen vieren weer hoogtij onder de meiden hier :(

Mirthes derde tandje is erdoor (linksbovenaan) en de vierde (ernaast) begint ook flink te duwen. Misschien vandaar haar weer slechtere nachten…

Morgen vertrekken we op vakantie. Altijd een moment van stress. Ik ben dan degene die graag eens wegwil (en de kinderen natuurlijk, maar in elk geval niet Henri), maar eens het zover is, vraag ik me toch steeds af waarom ik doorheen de loop van het schooljaar zulke ideeën heb gehad. Het inpakken is steevast mijn werk, evenals het ondertussen bezighouden van de kinderen, ze eten geven, verzorgen, in bed steken en dat soort meer. Waar mijn wederhelft zich op dat moment bevindt, is steeds een groot raadsel. Meestal begint hij dan op een uur voor ons eigenlijk vertrek aan zijn het inpakken van zijn eigen kleren (iets wat ik principieel weiger te doen… Ik beslis welke kleren ik meeneem voor mezelf en mijn kinderen, maar beslissen wat een ander volwassen mens zal gaan aandoen…er zijn grenzen…) en begint hij bovendien te vragen of ik dit en dat niet vergeten ben. Ergerlijk wel een beetje. Vooral omdat ik meestal idd wel een aantal dingen zou vergeten had hij er niet aan gedacht op dat laatste nippertje. Een blik van ‘gelukkig dat je mij toch hebt hè’, vervult dan zijn gezicht. Misschien had ik er wel aan gedacht als ik tijdens het inpakken ook niet had moeten instaan voor de kinderen? Maar goed ja… Hopelijk kunnen we genieten van een fijne gezinsvakantie !!!

Pfiew druk druk druk... hopelijk morgen wat tijd om te schrijven.
Vandaag kwam onze bakfiets en profoteerden we van een mooie dag met een picknick in het park :)

En toen kwam ik terug van het oudercontact....

Eerst bij de juf van Esther. Esther is flink, enthousiast, verstandig, leergierig en staat open voor veel nieuwe dingen. Een zeer uitgebreide woordenschat ook. Soms zelfs dingen die je niet meteen ziet passen bij een kind van nog geen drie. Af en toe flink koppig en dat kan ook even duren. Gisteren stond ze een heel kwartier buiten alleen koppig te zijn omdat ze niet meer mocht schilderen gezien de tijd op was. Ze krijgt ook geen koek als ze niet eerst een hapje proeft van het fruit en soms eet ze dus geen koek (als je begrijpt wat ik bedoel) ...

Sarah is ook lief en zorgzaam naar de klasgenootjes, maar speelt toch meestal enkel met Mia. Ze is minder open naar de andere kindjes toe. Ze spreekt spontaan zeer veel en is over het algemeen vrij verstaanbaar. Meer nog : ze praat zelfs té veel. Het lijtk alsof ze continu ratelt. Tegen Mia, maar ook tegen de juf of tegen de leesmama's en papa's die in de klas komen.
Haar eetgedrag is uiteraard een groot probleem. Ze wil van niks proeven, niet van fruit, ook niet van alle taart en cake die de revue passeerden met de vele verjaardagen in het klasje.

Over het algemeen positief dus, zij het als groot punt voor beide meiden een flink eetprobleem. Het te weinig openstaan voor nieuwe dingen (voornamelijk aangestuurd door Sarah, Esther volgt haar daarin) is blijkbaar zo opvallend erg dat ik het tot nu toe al elk oudercontact te horen krijg. Het voornemen voor de vakantie is (naast het 's nachts zindelijk krijgen, oesje... misschien moet ik ook maar niet te veel proberen aan de pakken) om op een constructieve manier met eten bezig te zijn in de hoop mijn kroost aan het (gezonde) eten te krijgen. En vooral : consequent zijn en blijven met dat moeilijke eetgedrag. Ik zou zo graag plezier hebben om samen aan tafel te zitten ipv dat het steeds een stressmoment is want: toegegeven : eten is hier al 3.5 jaar een stressmoment. Ongetwijfeld kan dat geen goeie invloed hebben. Ik hoop maar dat ik het kan volhouden (en dat Henri meedoet), want ik ben die heisa rond eten soms ZOOOOO moe :(

Volgend jaar verandert er vanalles op de school. De ontdubbelde klassen worden allemaal weer één, maar wel met twee juffen per (grote) klas. Het lijkt me een ietwat vreemde pedagogie, maar er zal er vast één achter zitten. Het wordt volgend jaar een duobaan in de 2de KK met telkens een deel dat de eerste helft vna de week bij de ene juf zal zijn (en Sarah zit daarbij NIET bij Mia. Waarschijnlijk hebben ze ze bewust uit elkaar gehaald. Vind het uiteraard jammer voor Sarah, maar ergens ook niet slecht voor haar. Zo moet ze toch wat uit haar schelp komen naar de andere kindjes toe) en de donderdag en vrijdag zitten ze weer met 30 samen bij de andere juf (die trouwens dezelfde zal zijn dan dit jaar want die schuift mee door).
Ik zag dat de juf niet veel zin had in al mijn vragen daaromtrent. Het was ondertussen ook 20u, ze was een uur achter op schema en ze had wellicht al 20 keer dezelfde uitleg moeten geven. Begrijpelijk ook wel, al vind ik dat ze dat dna beter hadden opgelost door een info-avond te voorzien voor alle ouders om het principe van hun 'terug-naar-de-grote-klassen-systeem' uit te leggen. Ik hoorde bij vele ouders in de gang vragen en bedenkingen daarover, ook van de hogere klassen. Met 30 in een klas is gewoon erg veel, zelfs als er twee juffen zijn.

Ik heb een vreemd gevoel bij het einde vna het schooljaar. Fijn dat het vakantie is, maar voor mij betekent dat een drukkere periode met de drie kids thuis en bovendien betekent het het officieel einde vna mijn 'sabbatjaar'. Het zit er al weer op. Ik word er wat nostalgisch van. Vorig jaar zat ik hier nog lekker (te puffen ;) met mijn dikke buik...
Ik blijf erbij dat ik dit nog zo graag had willen verlengen, maar het is zoals het is en het kan niet anders. Of toch wel, maar ik moet toch ook wat kijken op de lange(re) termijn. Misschien doet het me ook wel weer goed. Daarnet viel het me op dat ook ik aan het ratelen was, tegen de juffen en tegen de wachtende ouders op de gang. een onderhoudend of vriendelijk praatje kan natuurlijk, maar ik badacht achteraf dat misschien niet iedereen daar zin in had. Ik vraag soms ook wel erg ver door. MIsschien heb ik toch wel meer nood aan een volwassen gesprek dan ik wil toegeven en heb ik geprofiteerd van elke mama of papa die ik in de gang zag zitten.
En dan maar afvragen van wie SArah dat ratelen heeft ;)